Example Of Diary Everyday Life 소설 & 이야기

Kinuha ni Jandy ang kaniyang diary dahil magsusulat ito. Dear: diary, It's been a while since nagsulat Ako at ito nanaman ulit ako nagsusulat, well wala naman kasi ako ibang mapagsasabihan ng mga nangyayari sa buhay ko kundi sayo lang diary. At alam mo ba diary wala na si Ethan(evil laugh) at alam kung pinaghahanap na siya well I don't care mamatay silang kakahanap sa wala dahil hinding hindi na nila makikita si Ethan "bwahahahaha," at alam ko na kung sino ang isusunod ko kay Ethan , na eexcite tuloy ako. I know mali itong mga pinaggagawa ko at labag sa batas ang kumitil nang buhay pero kung ganito naman kasaya ang mararamdaman ko then be it . It's be a gonna big show baby.

--- Pagbubukas ng Diary Ng maingat nilang binuksan ang diary, natagpuan nila ang mga tala na nagsasalaysay ng mga pangyayari sa nakaraan. Ang diary ay naglalaman ng mga lihim na plano at personal na saloobin ng isang miyembro ng pamilya ni Veronica. “Ang mga detalye dito ay maaaring magbigay sa atin ng bagong pananaw sa mga nangyari sa nakaraan,” sabi ni Alex habang binabasa ang diary.

Chapter 35: Newspaper ZAYLEE "Sobrang boring na talaga rito. Every day, we're just waiting for our food na hinahanda nila sa 'tin to eat, then after that, we'll sleep, and have some chika. Tipong nauubusan na nga tayo ng topic dahil wala na tayong magawa kung hindi 'yon. Tapos panibagong araw, gano'n pa rin. Hindi ko na talaga kaya!"

Tinignan niya ang f* ni Fatty at nakita ang pinakasimpleng takbo ng buhay ng isang karaniwang tao. Halimbawa, ang niluto ng asawa nito, ang kalokohan ng dalawang anak ang asong nanggulo sa bahay, o kaya naman ang mga araw na day-off nito at nagpapakitang-gilas sa pagluluto… isangs impleng at totoong buhay, nakasulat sa mga payak na salita, pero nagbibigay ng kakaibang init sa puso na nagpaiyak sa kanya nang hindi niya namamalayan.

“Promise, ate. Para kay Nanay din.” Kinagabihan, habang natutulog ang kapatid at ina, mag-isa si Sol sa kusina, nakaupo sa maliit na mesa na halos luma na at may bitak-bitak na. May hawak siyang maliit na notebook na parang diary. Doon niya sinusulat ang lahat ng iniisip, ang lahat ng hindi niya kayang sabihin sa iba.

Tumama ito sa sulok ng kwarto niya “ Anong klaseng, kwento yan. Gagawa na lang ng kwento hindi pa gawing happy ending” Kinuha niya ang daily reading journal niya mula sa cabinet tabi ng kama niya. Pagnakakayari siya ng libro, nililista niya ito sa daily reading journal niya, susulat kung ano ang nagustuhan niya sa kwento at mga hindi niya nagustuhan.

Sa pananaw ng isang matanda, ang laman ng talaarawan niya ay parang nakakatawa at isip bata. Subalit, natulungan nito maalala niya ang nakaraan. Bawat tala sa talaarawan ay mga maliliit na bagay na nangyari araw-araw. Ang iba ay tungkol sa kung gaano siya naiinggit kay Jane na pinuri ng lolo habang ang iba naman ay nakatala kung ano ang libro at palabas na napanood at nabasa na ni Jane… Pagkatapos ng tignan lahat ng pahina sa talaarawan, bigla niya napagtanto na ang buong talaarawan ay puno ng tala ng araw-araw niyang buhay noong bata pa siya, at si Jane ay kasama sa lahat ng tala niya.

Pandagdag ipon ko pa iyon. Nagtatakbuhan ang mga bata sa kalsada habang tinatahak ko ang masukal na daan papunta sa amin. Masayang naglalaro sila sa tabi ng kalsada. How simple this life really inspiring is, beautiful. Pero kung tawagin squatter life. Hindi maganda para sa iba. Kumain nang isang beses sa isang araw. Matulog sa mga barung-barong at gumising kinabukasan. That's how our lives revolves everyday.

Ang bawat yapak niya habang paakyat sa silid ay parang tinig ng isang tanong na hindi pa nasasagot — mga pangalan at kuwento na paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip. Pagkapasok niya sa kwarto, dumiretso siya sa banyo. Ang malamig na tubig mula sa shower ay dumaloy sa kanyang balat, pinapawi ang mga pagod na iniwan ng maghapong pakikisalamuha. Ngunit kahit gaano siya magpikit at huminga nang malalim, hindi maalis sa kanyang isip ang mga linyang nabasa niya noong nakaraang gabi sa lumang diary ng lola ni Quen — ang mga luha na bumakat sa pahina, ang mga pangalang muling nabuhay sa kanyang alaala.

Huling basa ako at sinara ko ang diary na ‘yun. Tiningnan ko sila na gumuguhit ang lungkot sa mga mata nila. “Noon pa man wala ng masayang mundo, lahat sakit at pait ang mararamdaman mo.” Maka hulugan kong wika at kinuha ko pa ang isang journal at binuksan ito. Doon tumambad sa akin ang listahan ng tingin ko ay plano.