Romans & histoires Example Of Diary Everyday Life

Muling tumayo si Harris mula sa pagkakaupo at kusang lumapit sa drawer sa gilid ng kama. Akala niya ay naka locked ang mga drawer ngunit sa unang paghila pa lamang niya sa isa sa mga drawer ay lumantad sa kaniya ang isang makapal na diary. Kinuha ito ni Harris at binuklat. Unang pahina pa lang ng diary ay nakasulat na kaagad kung sino ang nagmamay-ari nito. Biglang napangiti si Harris ng mabasa niya ang nilalaman ng diary. Diary ito ni Elle kung saan nakasulat ang pangalan ni Harris sa bawat pahina. Sa bawat pahina ay nagpapahiwatig na hindi lang basta-basta ang pag-ibig sa kaniya ni Elle. Maski ang ginawang pagpapahirap ni Harris kay Elle ay nakasulat do’n. Pero imbis na makaramdam ng galit

Kapag nakikita ko siyang nakangiti, tumatawa, o nagsisimula nang tumayo habang kumakapit sa mga gilid ng mesa, napapaalala sa akin kung bakit ko kailangang maging matatag. Madalas akong umuupo sa kama tuwing hatinggabi, hawak ang bago kong diary. Doon ko sinusulat ang bawat alaala namin ni Lillyna. Ang unang beses niyang kumain ng mashed carrots na muntik niyang iluwa, ang tawa niya kapag kinikiliti ko, ang unang beses na sinubukan niyang tawagin ako ng “Mama.” Isinulat ko lahat, bawat detalye, bawat halakhak, bawat yakap. Gusto kong maipakita kay Atticus balang araw ang mga pahina ng buhay na hindi niya nasaksihan. Para bang sa oras na makita niya iyon, mababawi niya kahit papa ano ang mga

Hangang sa tuluyan na nga siyang tumayo at lumabas ng silid. “Sean!” Sa may bintana siya pumuwesto. Hinarangan niya ang sinag ng araw. Binuklat na nga niya. Pumasok na ako ng silid. Nilock ko at napakagat na lang ako sa unan. Iniisip ko kung ano ang mga nakusulat doon. Haist. Ako pa naman yung gumagawa ng Diary na parang scrap book. Pati na lang yung balot nang Candy na pinagkainan ng Crush ko, pinupulot ko pa. Lagot ka ngayon Carl.

Napangiti ako sa aking sarili, mukhang nag-di-diary si nanay ah. Kaagad kong binuksan ang diary niya at bumungad sa akin ang iba’t-ibang petsang nakasulat doon, binasa ko ito hanggang sa sobrang napakunot na ang aking noo dahil sa isang pahinang pumukaw sa akin.

" Dagdag pa nito. Natouched sya sa sinabi ng tiyahin niya. Tumatak sa puso't isipan niya ang mga sinabi nito. Nang gabing nang magkahiwalay sila ng tiyahin niya at nang makauwi ay agad siyang sumampa sa kanyang kaman, kinuha niya kaagad ang pinakaiingatan niya na Diary. Marami siyang dapat ikwento dito. Kinuha ni Dianne ang Pink na personalized notebook sa kanyang bag. Dala-da niya ito kahit saan siya magpunta.

Hindi siya sumulyap sa pinto sa tuwing may maririnig na tunog. Hindi dahil hindi na siya umaasa—kundi dahil pagod na siyang umasa. At sa huling pahina ng kanyang diary, muli siyang nagsulat: “Uuwi ka man o hindi… parang wala lang.” Hapon. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig ay ang pag-ihip ng hangin at ang mahina ngunit paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa sala.

Hindi rin niya ibinabahagi ang kanyang araw-araw na buhay. Wala namang kapansin-pansin sa kanyang pang-araw-araw. Nagtatrabaho siya nang part-time sa aklatan, sa coffee shop, sa sushi restaurant. Karaniwan at salat ang kanyang buhay, kumikita lamang ng halos walong daang piso sa isang araw. Ano ba ang isang daang piso sa paningin ng isang batang panginoong mayaman tulad niya?

Kalalabas ko lang ng Hospital at huminto ako dito sa bench sa ilalim ng puno malapit dito sa Hospital. Marahan kong binuksan ang Diary. Napag-alaman kong isa pala itong Diary ni Kate. Medyo namukaan ko rin ito dahil minsan nakita ko na ‘to na dala-dala niya sa eskwelahan at sinusulatan. Una kong binasa ang unang pahina ng diary niya. Dear Diary, Ito ang unang beses na susulatan kita. Dati ayo ko talaga ang mga ganito dahil parang ang ano basta alam mo na ‘yon.

Paliwanag ni Sevv kay Lucky para mabilis ang proseso. "Salamat, hindi na kailangang maghanap ng ibang tao para magsulat para sa iyo, at hindi ko na kailangang magsulat ng blog post. May habit ang kapatid kong magsulat ng diary. Isinulat niya sa kanyang diary ang lahat ng nangyari noon, at napanatili pa rin ang diary sa kanya. Kumuha ka ng larawan ng diary ng kapatid ko at i-post mo online para malaman ng lahat kung ano ang nangyari noon."

Ang diary ay maaaring maging susi sa pagkakakilanlan ng mga salarin at ang motibo sa likod ng mga pangyayaring 'to mula sa pagpatay kina Tita Andrea at itong huli na nangyari kina Lucille. Sana nga huli na ito. Habang dahan-dahan kong binubuksan ang mga pahina ng diary ni Lucille, sinalubong ako ng samu't saring masasayang alaala. May mga magagandang mga snapshot mula noong highschool kami hanggang sa araw ng kasal nila ni Nate.Tila isang time capsule ang diary ni Lucille dahil hindi lang larawan at mga sulat ang naroon. May mga nakaipit din na mga tuyong rosas, stickers, photocard, wrappers ng candy, mga bubog, concert ticket, at mga resibo.