Excuse In Tagalog Novels & Stories

“I got drunk. Nahihiya lang ako kasi isang baso lang naman ang ininom ko tapos nalasing pa ako.” “Why do you keep on making excuses?” mababa ang boses na tanong niya kaya agad akong napatingin sa kanya. “H-Hindi! Nahihiya lang talaga ako dahil doon. Wala nga akong maalala sa mga nangyari, eh. Hindi ko na rin halos matandaan kung paano ako nakabalik dito—”

Hindi naman s'ya makapaniwalang nakatingin sa akin. ########## NOTE: SORRY PO KUNG MAY MGA MALI-MALI HEHEHE. THANK YOU EVERYONE ‼️ LABYAH ‼️

I said and then excused myself para mag CR. At ang nakakainis sa nangyaring 'yon ay ako pa ang napasama. Buhay nga naman.

paliwanag niya. "How about when you and lala are talking and I wanted to interrupt you for the meantime. What should I say mommy?" "You can say "mawalang galang na po" or "excuse me po' to caught our attention." "Mawalang galang...na poooo!" Yuan tried his best to say those words. Sa una ay mahihirapan siya pero habang tumatagal ay tatatak din 'yon sa utak niya. "Anong ginagawa niyo?" tanong ni Mrs. Cuevas sa dalawa ng makababa na sila sa sala.

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

"Manong, pwede bang pumasok?" "Bakit, may permit ka ba?" "Kasi manong. Ihing-ihi na kasi ako." Um-acting ako na parang naiihi. Ang lame ng excuse pero iyon lang ang naisip kong idahilan. Nakahawak pa ko sa tiyan ko para medyo kapani-paniwala. "Galing kasi ako sa kaklase ko. Pauwi na po ako nang makaramdam ng pag-ihi. E napadaan po ako rito kaya ito ang naisip kong puntahan."

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

Saan kaya kami? “Really?? Oh my! Tara. Tara na.”masayang usal ko. Goodbye quizzes! Wahahahaha. “I already excused you guys kung yan ang pinag-alala mo, Selene. So, tara na?” Salamat naman kung ganun baka di na mabilang yung mga absent ko. Pero totoo? Excuse kami? Sanaol. “Pumayag siya?” gulat na gulat na tanong ko.

Tumango ako na medyo hingal dahil sa patakbong hanap ko sakanya. "Pasensiya na talaga." nagiguilty ako. "Ayos lang iyon. May next time pa naman." pag-iintindi niya. "Sigurado ka?" pangungulit ko. Tumingin ako sa paligid at may mga street foods. "Kain nalang tayo." aya ko. Ngumiti ulit ito. "Ikaw ang bahala." ramdam ko parin ang guilt sa dibdib ko. Bakit parang ang bigat ng bawat bigkas niya sa 'ikaw ang bahala' na para bang may pinanghihinayangan.

magalang na wika nito kay kuya kaya mahina akong napatawa "Thank you" seryosong wika ni kuya sa kaibigan ko "Kuya" tawag ko dito "Yes" mahinahong tugon nito sa akin kaya agad akong naglakas-loob para sabihin dito ang pakay ko "Yung resignation ko at yung medical report nasa iyo pa po ba?" kinakabahang tanong ko rito "Wala na bakit?" nagtatakang tanong ko dito