Excuse In Tagalog Novels & Stories

Hindi mo ba maalala ang nangyari kagabi? Tinapik nito ang noo. "Lasing Ako." "So, lasing ka. Iyan ba ang excuse mo kaya hindi mo alam ang ginawa mo kagabi?" Tigagal na napatingin sa kanya ang binata, natutop nito ang noo. "My God, what have I done?"

Huminto siya sa paglalakad at tumahimik nang matagal. “You want to know my excuse?” tanong niya sa wakas, puno ng bitterness na parang ilang dekada nang nakaimbak sa dibdib niya. “My excuse is a lifetime of being ignored by my own father.” “Lolo Gerardo always—”

mahinahon kong sabi. Nang nag-vibrate ang telepono niya ay binasa niya ang text na kaniyang natanggap. “Mexico, delikado na sa labas. Hindi ka rin naman masusundo ng tatay mo. Alam mo naman kung ano’ng nangyari. Huwag ka na munang umuwi dahil mahirap na, malakas ang hangin. Masama mang tingnan pero iniisip ko lang ang kaligtasan mo. Tiwala ako sa iyo at kay Byeongyun kaya makiusap ka muna na riyan ka muna habang masama pa ang panahon. Huwag ka muna lalabas, ha? Mag-iingat ka.”

Naguguluhang tanong ko. " Nandito ka sa isang pribadong Lugar upang magamot. Nabangga ka nang kotse at dahil doon ay nagtamo ka ng mga injuries. Kaya ka din hirap mag-salita ay dahil na din sa tinamo mong pinsala. " Ngunit kahit na anong sabihin nito ay naguguluhan pa din ako, hindi maalala ang mga sinasabi nito, " H-hindi ko p-po m-matandaan... "

punta' 'Give me your reason..your excuse' Napailing nalang ako 'Hindi ko na kailangang ipaalam pa sayo' Mahinahong sagot ko. Natahimik kaming pareho.. pero mayamaya ay nagsalita ulit siya na mas nagpadagdag ng inis ko.. 'Fine...I don't care about your excuse anymore-' 'But im a man of a word Yanna...if you can't go to my office tomorrow I will drop the proposal in just a snap..'

bigla na lang kasing parang timusok ng isang daang karayom ang dibdib ko sa sakit. " hindi ako pwedeng maniwala sayo hanggat hindi siya ang nag sasabi sa akin yan ang usapan nming dalawa kaya kung wala ka nang sasabihin pls excuse me." sabi ko dto sabay talikod dahil ayaw ko na makita niyang tumulo ang aking mga luha na kanina pa nag babadyang umagos. pag katapos kong kumain ay nag paalam aq ky manang na lalabas lang ako.

Saad ko "Excuses!" Mabilis niyang sumbat sa akin. Nang marinig ko ito ay napailing ako habang natatawa maya-maya ay saka ako nagsalita ulit. "Actually, may dahilan din kung bakit kita tinawagan." Seryoso kong saad sa kaniya. "Ayan! Alam ko na. May ipapagawa ka na naman sa akin." Pabiro niyang boses.

Kina gwapo niya ba iyon? “Look! kung ano man yang excuses mo bahala kana. Epal ka! Siguro gusto mo dalawa-dalawa babae mo, ‘no? Ano?” Baka gusto niya dalawa kami nang Anne na ipagsabay. Aba! Mabuti nang maliwanag.

Baka wala naman talaga siyang iba, maybe I'm just worried and scared kaya ganito ang mga tumatakbo sa isipan ko. "I'm sorry, I'm sorry David. Wala akong ibang ginawa kung hindi ang paghinalaan ka, wala akong ibang inisip kung hindi ang kasinungalingan na may babae ka. I'm just afraid, I just love you. I'm sorry." I hugged him tightly, hindi ko na napigilan ang sarili ko na maiyak. Baka nga mali ako. "Can you go home early mamaya? Babawi ako sa'yo, just please forgive me."

"Nalibūgān lang? Is that the best excuse you can come up with?” "Totoo naman, ah! Eh sa— basta, libōg lang ‘to!" asik ko sabay tulak sa kaniya nang malakas para tuluyan na akong makababa sa ibabaw ng lamesa niya. Nang makatapak na ako sa sahig ay mabilis kong inayos ang dulo ng damit ko na medyo nagulo. "O ano na? Na-kiss na kita kaya ano nang plano mo?!”