Experience In Tagalog Novels & Stories

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Sana doon na lang. "Come on. Bagong bukas ito. The food is good here mga lutong bahay." Like he was here before. Sumunod na lamang ako sa kanya. Madaming tao sa loob. Jam pack ang restaurant.Wala na rin ata kaming mapuwepuwestuhan. Tamang-tama para makaalis kami agad at hindi na siya gumastos. "Magandang hapon sir,mam. This way po," sabi sa amin ng sumalubong na waiter. Nakabarong Tagalog ito at may sombrero.

Impossible pang naaalala niya pa ako dahil sa tagal na ng panahon na di kami nagkikita. Nagsimula na akong mag entertain ng mga kaibigan, natuto na akong makipaghalubilo sa ibang tao simula ng mag graduate ako. Nakapasa na din ako sa LET exam namin. Isa na akong Licensed Professional Teacher. Masaya ako kasi naabot ko na ang pangarap ko. Si Brendon kaya? Bumalik na kaya siya sa pag-aaral niya? Nagtuturo na ako sa isang papublikong skwelahan dito sa lugar namin. 2nd year high school section pilot adviser. Unang taon ko pa lang sa pagtuturo ko pero binigyan agad ako ng advisory.

Nagpapasalamat siya sa opportunity, sa chance na kumita ng honest na pera, na makapag-contribute ng kahit ano sa mundo. Natuto siyang maghiwa ng gulay, maghalo ng mga sauce, maghugas ng plato ng napakabilis. Natuto siyang magsalita ng Tagalog ng matatas, makipagtawaran sa mga vendor, mag-navigate sa magulong kalye ng Manila.

“Kumusta ang magaling at propesyonal kong sekretarya?” Ella gritted her teeth against a seething wave of annoyance. Paminsan, mahirap magtrabaho para kay Javier at isa ito sa mga dahilan: sa tuwing ‘di man lang ito nag-iingat sa sinasabi. Hindi naman nito kailangang sabihin pa ang salitang “propesyonal” na para bang napaka-boring ni Ella. Higit sa lahat, ang dahilan kung bakit tinawag siya nitong “magaling” ay dahil sa may bago na naman itong conquest. Hindi lamang isang business deal, dahil ang conquests nito ay umaabot hanggang sa mga kababaihan.

“Hindi. Dito kasi sa Bicol, ‘tyong o tyang refers to ‘Mang o Aling.’ Sa katagalugan, instead of that calling sa nga nakatatanda, that is what is used to be called as giving respect to the oldies.” Tumango-tango si Markus. “Parang sanay na sanay ka ring magsalita ng Bicol.” “Maraming taon ng kabataan ko ang ginugol ko sa lugar na ito, Mac. Marami akong naging mga kalaro rito noong maliit pa ako. Would you believe, karamihan sa mga kababata ko rito, sinuwerte rin sa buhay? Naging mga professional din? And some of them are in P&A Corp. Mga empleyado rin sa iba-ibang departamento ng kompanya.

) Napalingon ako sa tinitignan kong babae at nawala na siya kasama ng mga babaeng kausap niya. Paano ko kaya siya makikita ulit? Keith, parehas pa kami ng pangalan. "Anong nangyari sa'yo?" tanong ni Jung sa akin at isa sa barkada ko. "Oo nga, natulala ka na akala namin napa-ano ka na!" sita naman ni Kim sa akin inakbayan nila ako. Silang dalawa ang halos kausap ko dahil, gumagamit kami ng salitang Tagalog.

Ang pagmukhain akong malandi sa isip ng lahat ng tao sa buong Pilipinas? Dahil sa nalaman ko ay nawala lahat ng guiltiness na nararamdaman ko at napalitan ito ng inis at galit. Hindi pa din pala talaga siya nagbabago, sarili lang niya ang iniisip niya. Nabasa ko din ang mga kumento ng mga taga hanga niya, gold digger daw ako, maharot, makati, manggagamit, mukhang pera, at marami pang ibang masasakit na salita. Hindi man nila iyon sinabi ng harap-harapan ay masakit pa din sa dibdib makabasa ng mga gano'ng salita mula sa ibang tao lalo na kung hindi naman nila alam ang totoong nangyari.

(1 Peter 3:3-4 NIV) I closed my eyes and took a deep breath. Saka ako naglakad papasok ng school gate. Hindi ko pinansin ang mga taong nakakasalubong ko. May sinasabi sila pero hindi ko 'yon pinakinggan dahil wala na akong pakialam sa kanila. Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad, narating ko na rin ang Class 10-A. Nasa ika-apat na palapag ito ng Junior High School building. Yay! Narating ko na rin sa wakas!

Hindi siya tunay na masaya – Oo, masaya siya pero alam niyo 'yung feeling na hindi masayang-masaya. Hindi nagtagal ay natapos na rin silang dalawa, papasok na sana kami sa loob nang pinigilan kami ni Timothy, "Teka lang! 'Wag na muna tayong pumasok sa loob! Hindi pa nga tapos ang picture e!"