Novel & Cerita Eyebags In Tagalog

"Talaga?" ANONG KATANGAHAN NANAMAN TO, LIORA! "Oo," I replied. "Kulang ka lang sa skincare prep." Pagbawi ko agad. Baka mahalata ako. Kasi sa totoo lang, habang binubura ko 'yung eyebags niya, iniisip ko rin kung puwede ba akong maging lip balm. Para madampian man lang ng labi niya. Chos!

sambit ko sabay pasimpleng hinagod ito ng tingin. Talaga ngang mayroon sa mga mata palang nito, eyes that actually look like almond or hooded. Madalang mong makita ang ganitong mga mata sa mga Filipino dahil brown o black ang karaniwang kulay, pero sa kanila, they have wider eyes than perfectly round. Parang nananalamin ang mga irises ng mga ito sa mga ugat sa loob ng mga mata nila, mas expressive dahil mas kapansin-pansin ang paglaki at pagliit ng butas sa gitna ng mga ito. Ang gaganda at malalalalim, parang sa mga pusa... "Yeah, parang sa mga pusa..."

Idagdag pa ang nangingitim kong eyebags, maputlang mukha, at labi. “Aya, naintindihan ko kung ano ang nararamdaman mo ngayon. Malungkot ka at parang nawawalan na ng pag-asa, pero sana, maisip mo na hindi ka makakaalis sa lugar na ‘to kung mahina ka. Kailangan mong magpalakas. Kailangan tibayan mo ang loob mo.”

"Tatlo" Pagkasabi niyon ay mabilis na tinanggal ko na ang blindfold ko. Napapikit pa ako para makabawi. Medyo blurry at kulay black kase ang nakikita ko. Marahil ay dahil sobrang tagal kong may soot na blindfold.

Pakiusap ko. I heard some footsteps walking away then suddenly the whole room lit up. Ang unang nahuli ng paningin ko ay ang mga pagod na pares ng mga matang nakatingin sa'kin. Those weary eyes, looking very drained and exhausted. His pale white skin gets tanned. "What happened to you? Bakit medyo nagkakulay 'yang balat mo? Saan ka ba nanggaling?!" Bungad ko nang makita si Toby.

Matabang na sabi ni Hyacinth. "Sorry! Na-late kasi ako ng gising at kailangan ko pa maligo at magbihis," Bri rolled his eyes. "Hay nako nagharutan pa kasi ata kayo ni Evan kaya ang bagal mo kumilos!" Umiling ako sakanila, after we talk natulog na din agad kami kaso lang ay hindi ako sanay gumising ng maaga kaya na-late ako. "Hindi ah! At least nga pumunta pa rin ako 'di ba!" sabi ko at umupo sa tabi nila.

“Thinking about something? Care to share?” Napatingin ako sa katabi ko. Yup katabi ko si Keiron at sa pagkakaalam ko tulog pa to eh bat gising na ngayon? “Bat gising kana ang aga pa oh sleep more alam kong dika nakakatulog ng maayos.” Sabi ko sa kaniya paano kasi yun ang unang napansin ko sa kaniya ng magising ako. Ang malalim niyang mata, ang eyebags niya.

Nag-angat siya ng tingin. He look so tired. Napahugot ako ng malalim na hininga nang makita ang mga nakaturok na kung ano ano sa kamay ng kaibigan ko. She's so pale, she look so weak. I can't bare to see her like that so I looked away. Nanubig ang mata ko. I'm too soft for this...

Kaya, kaagad niyang sinilip ang mga ibang posts at inalam ang buong detalye. Napatakip siya sa kanyang bibig at halos mangiyak-ngiyak nang makita niya ang sarili sa screen ng balita, "This is not true!"

“E-Excuse me po...” I looked in the rear view mirror again. Paige was staring back at me, her eyes brimming with tears. “Sina Mama po...” she whispered, her voice trembling. “... babalikan po ba nila ako?” Hindi ako nakasagot.