Failure Frame Chapter 2 Novels & Stories

CHAPTER 120 – “Then Let It Fear Us” “If they built a system to control monsters…” “They never expected the two of us.” Hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakaramdam ng katahimikan. Hindi pagkatapos ng dugo. Hindi pagkatapos ng mga sigaw. At lalong hindi pagkatapos kong maintindihan kung ano talaga ako sa larong ‘to. The city beneath us was collapsing slowly.

Wala na ang kaibigan ko. ***************************************** End of chapter 24 A/n: try to play scared to death by Kz Tandingan in Flean(Flare Kean) moment. I really love that song. Huhuhu. Wala na si Kean. Wala na nga ba syang talaga? Abangan po ang next chapter:) Maraming salamat sa mga readers. Vote and comment po kayo. ©mystshade

Warning: Please be advised that this chapter contains mature content not suitable for young audiences. -- Chapter 42 Curse For a long while, I found myself staring blankly at the horrendous note—detached and barely able to breathe. Kung hindi pa rumesponde ang mga tauhang tinawagan ni Aren ay baka tuluyan na akong inugatan sa kinatatayuan. My mind was unstable at that moment of time. I was temporarily put in the convoy truck, surrounded by our men.

The knocking came again, slower and heavier this time, and I could hear the chain snapping with a sharp sound that cut through the night. The century was due, and there was no turning back now. — End of Chapter 11 —

Hindi niya lang alam kung saan at kailan. Ngunit sigurado siya — darating ito. ---- Perfect — eto ang full Taglish next chapter na sinusundan ang emosyonal na tono ng nakaraang kabanata. Focus pa rin kay Cressida, pero dito ay mas intimate, mas mabigat, at may bahid ng pag-aalala at reality. --- Maagang gumising si Cressida kinabukasan. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa tunog ng ulan sa labas. Ang marahang pagbagsak ng patak sa bubong ay may kakaibang ritmo—nakakaantok pero nakakagising ng isip.

Nakilala siya ng lalaki, siya ang magpaparamdam sa kanyang walang mali sa kanya kundi sa sistema lang nila. Natapos ko nang gawin ang prologue at chapter 1, tinignan ko ang orasan. Lunch break na pala, hindi ko na namalayan. Tumayo na ako para bumili ng pagkain sa restaurant. Nang may nag-pop up sa notifications ng cellphone ko, chineck ko iyon. Inaccept na ni Kiel ang follow request ko at follow back niya naman ako kaya inaccept ko rin ‘yon. Nag-message ako sa kanya. Thank you sa paghatid kagabi at sa pagdala ng gamit sa condo. - Zy

But he slammed the door on Sara's face, he was so annoyed at hindi niya maintindihan kung bakit sobrang inis ang nararamdaman niya ngayon. His head start to ache again. "She's pregnant.. and.. she's planning to met with the father of her child.. that's why she's so weak,. but why my heart is aching so. much..? " **end of chapter**

Hindi ko na dinilat pa ang mata ko hanggang sa narinig ko ang pagsara ng pinto ng kwarto. //END OF CHAPTER 02//

Sa sobrang sakit ng dibdib niya ay di na niya magawang umiyak. She stays there hanggang gumabi. ***End of chapter 17**

patuloy niya sa pag-awat. Ngunit ganoon pa rin, hindi man lang sila nakinig sa kaniya. Naiinis na napailing si Nimfa bago lumapit sa dalawa, subalit saktong paglapit niya ay may biglang tumulak sa kaniya. Biglaan ang nangyari kaya hindi niya nabalanse ang sarili at natumba siya. Sa pagbagsak niya, malakas na tumama ang ulo niya sa pinto ng isang cubicle. At bago pa siya tuluyang mawalan ng malay, nakita niya pa ang paglapit nina Marcus at Zachary sa kaniya.