Fairy Novels & Stories

Para kasi silang maliliit na tao lang. Inilapit ko ang mukha ko sa isang bulaklak at tinitigan ng maigi ang maliit na nilalang na nakadapo sa bulaklak. “Fairies.” Usal ko ng hindi lahat na nalipad ay paru-paro kundi mga fairies. Ngayon lang ako nakakita ng katulad nila, ang cu-cute nilang tingnan. Yung laki nila parang thumbs up ko lang. Ginalaw ko ang isang bulaklak kung saan may nakahigang isang fairies, kita ko pa ang paglaki ng maliliit niyang mga mata at mabilis na tumayo.

Mayroong call bell na nakapatong doon, pinindot iyon ni Aoife ng tatlong beses. Nagulat ako nang biglang lumitaw sa harap namin ang isang ada o fairy. Isang dangkal ang laki niya, kulay berde ang pakpak at damit. Kung hindi ako nagkakamali, isa iyong lalaking ada. "Anong maipaglilingkod ko kapitan?" sabi niya habang nakaupo sa bulaklak ng daisy na lumulutang sa ere.

The shoe fits to me kaya sa lahat ng babae sa mundo, ako itong nagwagi. Kung baga sa fairy Tale, mala kastilyo itong mansyon. May fountain sa garden, napapalibutan ng makukulay na bulaklak, may malawak na swimming pool at mayroong magarang disenyo ang bahay.

Isang babaeng tumatawa—mababa, mabagal, puno ng panunuya. "Faerie White…" anang tinig, parang gumuguhit sa hangin, "hindi mo ba inaasahan itong... munting bakasyon mo rito?" Napakurap si Fae. Pamilyar ang boses. Kilala niya iyon—ngunit hindi niya matukoy agad. Tumingin siya sa paligid, pilit inaninag ang pinanggalingan ng boses.

She chuckled a bit even with her tears. "That is what Daddy told me, too... But I know it will happen..." she said. "But I'm not scared... I'm not scared to die. Because when I die, I will beg God. I will beg Him to turn me into a fairy. God is good. Maybe, I can persuade Him." Pareho kaming lumuluha. "Fairies are too small, and we can't see them. But they see us... And I'm fine watching everyone, even though, for them... I do not exist anymore."

Masayang-masaya at kinang-kinang ang mga mata ng isang binata habang sinasabi iyon. Humalakhak ang kaibigan niya. “Fairy? Akala mo ba’y nasa stone age tayo? Mitos lang ‘yan, kwento bago matulog.” Sumang-ayon ang iba pa niyang mga kasama. “Seryoso ako! Tao po ang tinutukoy kong fairy, hindi yung mythical creature!” Inis na sabi niya. “Tao? Ibig mong sabihin, ang ganda ng mga babae sa Havasupai na parang fairy?”

“Mama is going out to meet some people. Do you want to come?” Her head tilted a bit. “Can I?” “Of course!” nakangiti kong wika. “Now, help mama clean your toys and we’ll get changed. “Okay!” Agad na siyang tumulong sa ‘kin sa pagligpit ng kanyang mga laruan. Mabilis lamang na kausapin si Fairy, pero kapag may hindi siya nagugustuhan or may hindi nasusunod sa kanyang gusto, agad itong iiyak. She would always do things to make everything go according to what she wants.

she can’t help but gushed. “Yeah, as you know Witchester is not just a place for witcheds but all kind of creatures that usally see on myths and fantasies,” anito while one of the fairies fluttered her wings and got near her. Hovering in the air as if looking if she was either a threat or a friend. “Ang cute nila.” There eyes are made like diamonds with pointy ears and face that shape like human but it is not and they don’t have any mouth to speak.

Ang napakarilag na mukha ni Chang Er ay namumutla! Kinagat niya ang kanyang mga labi — nagulat siya at galit na galit. Si Felix ay mukhang isang tao na hindi niya dapat masaktan agad. Magdurusa siya ng walang katapusang kahihiyan kung kukunin nila siya! Siya ang Moon Palace Fairy; paano niya hahayaan na gawin iyon sa kanya? "Darryl -"

Mababaw siyang ngumiti at tumango sa akin pero umawang ang kanyang labi at napansin ko ang pag-aalinlangan niya. "There's... something I want to ask you," Tumaas ang kilay ko. "What is it?" "The Fyari who fell in love with my memories is their queen, Oshana." Isn't it the name he mentioned earlier? "She had the ability to change her form into like us, bigger size and having legs." I gasped. "Is it possible?"