Family First Quotes 소설 & 이야기

Sa pagtulong sa kapwa at pagiging mabuti sa lahat. "Ang pamilya namin ay masaya dahil ang sentro nito ay ang Panginoon." I'm Mrs. Azia Fifth Castillion. The end.

Lumapit siya sa akin kasama ang iba pang miyembro ng pamilya. "Ikinalulungkot ng buong pamilya ang nangyari kay Jackie. Huwag kang mawalan ng pag-asa. Magiging maayos din ang lahat." seryoso niyang wika. Malungkot akong napangiti. Hindi ko alam kung paano ako maniniwala sa mga salitang iyon gayung habang nasa loob ng operating room ang babaeng pinakamahalaga sa buhay ko.

Gumaan ang pakiramdam niya kahit paano. "Hayaan mo na iyon. Ang mahalaga, nakapag-usap pa kayo kahit papaano ng kapatid mo. Ang focus na lang natin ngayon, si baby. Pero kailangan nating humingi ng tawad sa mga magulang niyo. Kailangan nating bumalik doon dahil pupuntahan ko rin si mama. Ipapaliwanag ko rin sa kaniya ang lahat. Alam kong nag-aalala rin siya sa akin at marami siyang taon. At saka, miss ko na rin ang pamilya ko," malungkot na wika ni Quincy.

buong yabang na sagot ng maliit na si Isabela. Tumawa ang kanyang ama at ginulo ang kanyang buhok. “Sige. Pero tandaan mo, hindi pera ang pinakamahalaga. Ang mahalaga ay ang pamilya.” “Family first?” tanong ng batang Isabela. “Family first,” nakangiting sagot ng kanyang ama. Ang alaala ay parang isang mainit na liwanag sa kanyang dibdib—ngunit kasunod nito ay dumating ang malamig na dilim.

"Dad, maraming salamat sa lahat. Kung hindi dahil sa inyo ni Mom, hindi namin mararanasan ang ganitong kapayapaan." Napangiti si Dad at tinapik ang balikat ko. "Anak, pamilya tayo. At bilang isang pamilya, palagi nating poprotektahan ang isa’t isa. Ang mahalaga, natutunan natin na hindi kailanman susuko sa laban, lalo na kung para ito sa mga mahal natin sa buhay."

sabi ko. “Nakalaan na yon sayo hayes!, hahayaan mo bang kunin yun ng iba na di naman natin tunay na kadugo, pahalagahan mo ang yaman ng pamilya para sayong mga parating na anak…”punong puno ng emosyon sabi ni lolo..

**Aling Gina** (mahinahong nagsalita): "Hindi mo kailangang madaliin, Anak. Ang mahalaga, nandiyan ka para sa mga anak mo, at nagagawa mong magbigay ng pagmamahal sa kanila. Hindi mo kailangan ng ibang tao para makumpleto ang pamilya mo. Minsan, ang pinakamagandang pamilya ay yaong puno ng pagmamahal at pagkakaunawaan." Bumuntong-hininga si Alona at ngumiti. Ramdam niya ang bigat na unti-unting naglalaho dahil sa mga salitang ito ng kanyang ina. Sa huling araw nilang iyon sa Coron, siya ay nagkaroon ng pakiramdam ng kapanatagan. Ang mga anak niya ang nagbigay sa kanya ng lakas at tapang upang magpatuloy, at alam niyang magiging masaya sila sa kabila ng lahat ng mga pagsubok.

wika ng mga tito ko sa amin. Tanggap naman nila ang nangyari sa magulang ko maraming learning sa aming lahat nang dahil doon. "Sa mga kapatid mo lang, hindi ba? Nalampasan nila ang truggles sa buhay nilang mag-asawa nandyan naman 'yan hindi mawawala sa atin ang struggles basta malampasan lang natin 'to at hindi magiging dahilan para mabuwag ang pamilya natin." wika ng uncles ko at sumang-ayon ang iba pa naming pamilya.

"Basta po..." mahinahon kong sabi, "para sa akin, magulang ko na rin kayo." Napangiti silang pareho. "At kahit mas matanda pa ako kay Kuya Arman, kuya ko pa rin siya." Natawa kaming lahat. "Family is family." Saglit akong tumingin kay Mitch bago muling nagsalita. "Mahal ko ang sinumang mahal ni Mitch."

sana lahat ng tao ay makamtam ang pamilya na magiging gabay ng bawat isa. Family is the foundation of love and we all are loved. In different ways, reason why sometimes we didn't notice it. "Alright... what type of house do you want? May second floor? third floor? or gusto mo magpatayo tayo ng tore?" he even joked! "Basta gusto ko kahit simple lang," I pouted and sniffed his shirt.