Fang Boboiboy Novels & Stories

aniya. Boboy? Pamilyar na pangalan, tila ba’y nabanggit na ito ni lolo. Tama, siya ang sinasabi ni lolo na kaibigan ko ng bata pa ako. Ang gwapo naman pal ani Boboy, tsaka bakit hindi siya sumagi sa alaala ko?

Nang bumukas ang pinto, ilang malalakas na goons ang bumaba, pinangunahan ng isang lalaking may makintab na mukha at nakasuot ng murang suit na ang pangalan ay Bojo. Pinapaikot-ikot ang natitirang buhok niya, tumawa siya nang malamig. "Ikaw ang nakikialam sa aming mga gawain, ha?" Isang gang member ang lumabas na limpung-limpung mula sa likod ng isang van. "Oo, boss! Siya 'yon! Hindi nga namin siya nakita na gumalaw, pero nagawa niyang itulak si Jayce sa pader!"

halos pabulong na wika niya pero sapat 'yon upang marinig ko. Malapad akong napangiti at marahang napatawa ng dahil sa pag-amin niya sa'kin. Siguro ang nakita niyang kumakain n'on ay 'yung matandang katapat ng unit namin. Of course masarap ang raisins pero para lamang sa piling panlasa and knowing Toby, the taste of raisins is not fit for his pihikan taste. May halong inis na tumingin sa'kin si Toby, pinapanood akong tumawa. Ilang taon na ba 'tong boyfriend ko? Why does he acted like he was a five years old boy?

"Isang beses ka pang pumalpak, ako mismo babaril sa ulo mo. Alam mo bang nauubos na ang pera at pasensya ko!" "Big Boss, hindi ko naman akalain na magmimintis 'yong tarantadong sniper na 'yon e!," ani Boying, napahilamos pa sa mukha nito. "Boss, sa susunod hindi na talaga mauulit."

Bumalik na ang kanyang totoong galaw at tumingin sa akin ng nakakaloko. Napapailing ako habang pinapanood si Tobias na parang batang may bagong laruan. Hindi pa siya tapos manggulo. “See?” sabi niya sabay taas ng dalawang kamay. “May sarili kang fan club, bro. Kilala ka hanggang sa bisyo mo.” Sinamaan ko siya ng tingin. “Tumigil ka nga. May trabaho ’yan.” Pero imbes na umatras, lalo pang lumapit si Tobby kay Cielo at yumuko nang bahagya, parang gentleman sa pelikula.

Umiling iling ulit siya habang nagpapaliwanag. Tinanaw ko naman si Kiyoshi na tumatakbo pa rin at hinahabol ‘yong lalaking nang snatch ng phone ko. “Malabong mahabol ‘yon ng boyfriend mo. Mabilis naman sana tumakbo pero mas mabilis yung si Boboy laki.” Napatingin ako sa babaeng ginang. Kilala niya? At parang fan pa talaga s’ya nung lalaki.

Hinawakan ko siya sa braso upang pigilan siya sa paglalakad. "What do you want?" naiirita niyang tanong bago niya marahas na binawi ang braso niya sa akin. "Let go of me!" "Hindi ko akalain na ganiyan ka pala kaduwag," panimula ko. Kinunutan niya naman ako ng noo dahil sa sinabi ko. "Ang Faye Alonzo na ang tapang sa camera ay nagpapamanipula sa sarili niyang pamiya. Para kang isang robot na gagawin kung ano ang gusto nila."

Little Bao is a kind and good boy so we quickly became close. A few minutes later... "Let's eat," yaya ni Zack, Little Bao and I went to the dining table and sat down. After we ate, I offered to wash the plates. It would be embarrassing if I just ate here. While washing the dishes I'm looking at them, Zack and Little Bao seem really close. Pero bigla kong naalala yung sinabi ni Jaybi na introvert siya. Actually he's an oranyan: maybe cold or rude to everyone, but can be kind to those he loves.

Higit sa lahat animo'y nagmamayabang ito sa kulay green nitong pintura. Tumikhim si Boboy kaya naagaw nito ang kanyang pansin, “Ate, maiwan ko na kayo. Safe naman po kayo rito," anito na palinga-linga sa paligid. “Sige, salamat sa pagsama, Boy,” nakangiting wika niya. “Walang anuman Ate,malakas ka kaya sa'kin. Mauna na po ako,” paalam ni Boboy, tuluyan na itong tumalikod atsaka hinakbang ang mga paa paalis sa lugar.

I think may bagong kapatid na sila Sui and Mizumi, bagong makulit na naman pfft. Still... My Personal Patient is my Rp-Boyfriend and he is a Mafia Boss too that now is my Husband and father of my kids. The SenSaki end our story will be gonna ending in the words of... "HAPPY ENDING"