Novel & Cerita Fantasy Make Believe

Makikita kase ang isang malaking pinto na may itsura ng paro-paro – isang Fera na itinuturing na pinakamagandang Fera sa lahat ng Neutral Fera, agad kong binigkas ang Enchantment na tanging kaming mga Prinsepe at Prinsesa lang ang may alam. "Oh borboletas que acalmam meus sentimentos abram suas asas e voem com minhas dores." Pagbigkas ko sa Enchanment, bigla namang bumukas ang pinto, siya nga pala hindi to mabubuksan nino man, kahit na nga kami na mga Prinsepe at Prinsesa ay kailangan pang bigkasin ang Enchantment na makakapag bukas dito, pero may isang libro ang nagsasabing merong isang Fantasian ang kayang makapasok sa lagusan ng "Garden of Lepidoptera" na hindi binibigkas ang Enchantmen a

sabi niya na hindi pa rin naniniwala sa akin. Dinampi ko sa dugo ko ang tuyot na itim na bulaklak. Pagkatapos, habang nakatingin ako sa kaniya na nag-aabang sa gagawin ko, binilisan ko na ang pagbulong sa mga hindi maintindihan na lengguwahe. Iyon ang magic spell na tinuro sa akin ni lola. Magic spell na wala sa libro. Maya maya pa, biglang humaba ang mga kuko ko sa kamay. Kuko na naging parang kuko ng asong lobo.

Nag-scroll ako sa ilang larawan kahit hindi ko naman talaga tinitingnan. Siguro tama si Astrid. Siguro nakakapit lang ako sa ideya ng isang taong hindi ko naman talaga nakilala. Gumagawa ako ng fantasy tungkol sa isang lalaki na malamang nag-move on na sa susunod na babae pagkatapos naming matapos ang question game namin. Pero kung ganun… Bakit tuwing nagvi-vibrate ang phone ko, ang unang pumapasok sa isip ko ay baka siya iyon?

This is a work of fiction. Names, places, events, and establishments are used in a fictitious manner. Any resemblance to actual person, events, or incidents is purely coincidental. This story contains scenes not suitable for very young readers. Read at your own risk. ------------------------------------------------------------------ “Ella! Sige na naman oh… Palagi ka na lang hindi sumasama sa mga gimmick. Try mo naman mag-enjoy minsan.”

They shouted in glee nang matapos nila ang pag-awit para sa akin. Hindi ko maigalaw ang labi ko para mag-salita dahil nanginginig iyon. Hindi naman ganon kalaki ang ginawa nila pero sobrang laking bagay nito sa 'kin. "Make a wish Tue!" Masayang sabi ni Ree. I slowly close my eyes. I never wish for anything. All I wish is to make my dream come true. My dream to be his girl. As I blow the fire on the candle when I already whispered my wish on my mind. The reality slaps me for real. Because I know it's impossible. So, I should just keep it on my imagination.

Naku po! "Let's make babies now Nea," he whispered huskily and I fall dumbfounded. Napakagat ako sa aking labi. I admit. Mile is like a fictional character. Perfect looks. Sexy body. Damn. Nakita ko na yung katawan ni- Ano ba itong iniisip ko. I need to find a way on how to escape! "Ano kasi M-mile kailangan ko lang talaga puntahan si Abby," saad ko at patuloy lang ang pag-atras.

Parang walang kwenta. Napasulyap si Liam kay Lorelei habang muling nilalamon ng katahimikan ang sasakyan. Tumingin siya sa bintana at naisip niyang nakita niya ang kislap ng luha sa pisngi niya. Sige, hindi na lang siguro siya masyadong makulit sa ayaw niya sa anak. Si Lorelei ay magiging isang kamangha-manghang ina. Siya ay mananahi ng mga costume para sa Halloween at maghurno ng cookies at magbasa ng mga kuwento bago matulog sa kanyang mga anak. Sila ay mahal na mahal na marahil ay hindi nila nais na umalis sa bahay. Sinubukan ni Liam na isipin sandali kung ano kaya ang naging buhay niya kung nagkaroon siya ng ganoong ina. Umiling siya. Kailan pa siya nagsimulang manirahan sa fantasyland?

“I picked and draw this theme dahil gusto kong I heal yung younger self ko... When I was younger, palagi akong nakakakita ng mga pang fairytale na gown o kung ano man. Dagdag pa na ang mga laging napapanood ko ay patungkol sa mga mahika... But sadly, hindi ko kayang maisuot ang bagay na iyon dahil, Kapos kami sa pera... At sa murang edad inintindi ko iyon. dahil that's the reality... But now, hindi man ako ang magsusuot ng gown na iyan pero I would be very happy kung ako naman ang mismong gagawa kung sakaling ma approve iyan... Gusto kong ipakita sa mga bata na hindi pa huli ang lahat para sa mga bagay na gusto natin, In fantasy we can do magical things o lahat ng mga kamangha-mangha but w

He shake his head then gestured his hand like saying that I should just continue my plan. I deeply sighed and closed my eyes. I meditate and talked to myself that I can do this. Napamulat naman ako ng mata at medyo nagulat pa nang makitang titig na titig sa akin ang mga matang iyon. When you looked at it, parang makikita mo lahat ng sakit na pwede mong danasin sa mga kamay niya, lahat ng takot na maari mong maramdaman sa tinging iyon, parang bang s********p pa ng mga mata niya ang kakuluwa mo.

"Wishing is not even enough to make our dreams into reality. If you don't do anything to make it happen, the wish will just be a bunch of words." - Artemis Velasquez This novel is dedicated to my younger self, who adored fantasy works to the extent that she wanted to create her own. You did it; you crafted your own world and completed your first book after four years. Thank you self for not giving up, and to my readers who support me all the way and love my characters. I appreciate you all! This is also for you guys! (⁠ ⁠◜⁠‿⁠◝⁠ ⁠)⁠♡