Ferris Wheel In Tagalog の小説・ストーリー

"WHAT?" Magkasabay na bulyaw nina Seniorito Aries at Mr. Juaquen. Halos magkasabay din na tiningala ang sinasabi kong Ferris wheel. "No, hindi mo ko mapapasakay sa bagay na 'yan, Emena," si Seniorito Aries na sinuri ang ferris wheel. "Ako din, I can't ride that thing, my trust issue ako. Look at that -hindi ko alam kung matibay ba 'yan." si Mr. Juaquen.

“Amara, kung sabay tayong tumalon mula rito… sino ang pipiliing iligtas ni Argus?” “G*go ka, kapag tumalon tayo rito, lahat tayo mamamatay. Wala siyang maililigtas kahit sino.” Dahan-dahang umaangat ang Ferris wheel. Ang pinakamataas nito ay halos dalawang daang metro, katumbas ng animnapu o pitumpung palapag. Walang mabubuhay kung may tatalon mula roon.

"Walang pakielamanan, dude." Nang makita ko na papagabi na ay niyaya ko siyang sumakay ng ferris wheel. Iyon na lamang ang hindi pa namin nasasakyan. Ito ang pinaka-favorite ko sa lahat ng rides sa amusement park dahil gusto kong nakikita nang maigi ang mga bituin sa kalangitan. Tahimik kaming nakaupo sa ferris wheel habang umaandar ito. Ang ganda talaga ng view! Nang tumigil ang ferris wheel sa pinakatuktok ay napangiti ako.

"Wow, nasa tuktok na tayo." "Dito ka kay Mommy." "Dito lang ako," wika ni Apple. Ang lakas nang magsinghap niya ng tumayo pa ito at sumilip sa may bintana. Wala naman siyang dapat na ipag-alala dahil close naman ang ferris wheel na iyon kaso nga lang talagang nanunumbalik sa isipan niya ang nakaraan. Kunsabagay ang uri ng ferris wheel na sinakyan nila noon ni Mark Wayne ay open pa.

"Ay ineng, nandito na tayo" Mabilis kaming bumaba sa jeep at muling sumakay sa isa tricycle papasok sa isang exclusive village kung saan nakatayo ang tinitirahan ng donya. Wala pang ilang minuto ay huminto ang sinasakyan naming tricycle sa isang napakaganda't napakalaking bahay na kulay rosas. Marahan kaming bumaba sa tricycle at pumasok sa magarbong bahay.

sabi ko sabay turo sa dambuhalang Ferris wheel sa gitna ng park. Tumingin siya sa akin nang may malawak na ngiti, halatang tuwang-tuwa na may nagustuhan ako. Agad niya akong hinila papunta sa pilahan. Pagkatapos niyang magbayad, sumakay na kami sa Giant Ferris wheel. In fairness, medyo sosyal ang isang ‘to dahil sarado ang bawat cubicle, airconditioned, at sobrang taas. Tanaw na tanaw na namin ang unti-unting pagliit ng mga tao sa ibaba habang umaakyat kami. Siguro mas lalong magiging maganda ang view kapag nakarating na kami mismo sa pinakatuktok—at doon ko na rin uumpisahan ang susunod na step ng plano ko.

Pasensya lang ang mayroon ako sayo. Si Haydn ay nagulat. Matapos ang ilang sandali, mayroong ngiti sa kanyang seryosong ngiti. “Ayos lang ito. Hindi tayo sasakay dito ngayon. Sasakyan natin ang Ferris wheel isang araw sa hinaharap.” Mayroong iba pang kahulugan sa likod ng sinabi niyang iyon.

Para lang kaming mga bata ni Enrique habang nag-e-enjoy sa mga circus shows dito sa rolling carnival kung san kami dinala ng nasakyan naming taxi. Sumuong rin kami sa iba’t-ibang mga rides mula carousel, bumpcars, horror train at kung ano-ano pa. “Alright. Halika, ferriswheel tayo.” Hindi niya ako binigyan ng pagkakataong tumanggi sa pag-aya niya sa ferriswheel.

Elegant at sophisticated at bagay sa status nito sa buhay. Ngunit nang unti-unting lumitaw sa kaniyang paningin ang napakalaking ferris wheel sa di kalayuan, dahan-dahang nanlaki ang kaniyang mga mata. Napakurap pa siya ng ilang beses at baka namamalikmata lang siya. Bakit out of nowhere ay may nakikita siyang ferris wheel? Muli siyang pumikit-pikit at saka muli siyang tumingin sa banda na may ferris wheel. At putek! Hindi nga siya namamalikmata. Ferris wheel nga.