Novel & Cerita Filipino Horror Stories

Ganoon na rin si Marius na ginawa kong tagahiwa sa lulutuing Menudo. Ginugol namin ang buong hapon sa pagtulong sa final preparations, pag-aayos ng mga dekorasyon at pag-aayos ng mga mesa. Tiniyak namin ni Marius na maayos ang lahat. Habang ako, oo, nakakapagod pero masaya. Ramdam ko ang pagtutulungan ng mga tao sa lugar na iyon. Alam ko namang kaugalian na iyon ng mga Filipino. Pagpapakita ng pagpapahalaga sa pamilya, kaibigan, at kapwa tao. Isang bagay na humaplos sa puso ko dahil nagustuhan ko.

Peste, manananggal ata ang mga ito! Sa sobrang takot ko ay agad kong itinaas ang espada ko at iwinasiwas yun sa ere hanggang sa may natamaan ako at nakarinig ako ng sigaw. Napatingin ako sa lupa at bumagsak doon ang aking tinamaan kaya agad ko itong nilapitan at sinaksak para tuluyan na mamatay. The freaking demon looks like a monster to me! Kung sa pilipinas ito, considered na itong aswang! Fuck! I don't like aswang! But I am trying to remind myself that this is not somekind of folk lore monster in the Philippines. These are demons.

Ang mga nito'y nanlilisik na animo'y leon na handang manakmal ng kahit na sino. Ang kan'yang mga tauhan ay napapailing na lamang dahil sa mabilis na pag-init na muli ng ulo nito. Paano nga ba makakasagot ang tauhan ni Demitri kung hindi niya ito binibigyan ng tamang panahon para makapagsalita maliban sa nababalot na ito ng takot dahil sa nakikitang galit mula sa kanya? "I just heard the country Philippines but I didn't hear what was the name of the group." Hindi magkandatutong tugon ng lalaking bihag.

tanging nasabi ko na lang bilang reply sa nalaman ko na wala ang ‘kuya’ namin ni Cent dito sa Colombia. “Anyway, what’s weird you are saying that was happening in the Philippines?” curious niyang tanong sa akin. “Our family in fact. Since I woke up seeing you, lots of things have happened and changed me. When I went to the Philippines and met the Espositos there. Everything isn’t fine. Questions are in my brain, Cent.” “Questions?” tanong niya. “Like what?”

"I don't want to ,kayo na lang " Boses yun ni Spoiled brat ,alam na alam ko ang tabas ng mala demonyo niyang dila. Pinigil ko ang hininga pakiramdam ko nasa isa akong horror film.Ako ang bida tapos Sila ang mga killer na gusto akong patayin at gusto akong parusahan sa mga bagay na hindi ko naman ginawa.

Because it's just a start. THIS IS A FILIPINO LANGUAGE STORY This is a work of fiction,Names characters, business,songs, places and events and incidents are either product of the authors imagination or used in fictitious manner. Any resemblance actual person living or dead or actual event are entirely coincidental 𝐖𝐀𝐑𝐍𝐈𝐍𝐆: This Novel is UNEDITED. This story is consist of grammatical and typographical errors. ✔︎𝐒𝐭𝐫𝐨𝐧𝐠 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞𝐬✔︎

At dahil hindi naman ako sanay uminom nang ganoon karami, ramdam ko na ang init sa katawan ko. Maya-maya pa ay nag-umpisa na ring magsipaghiritan ang lahat ng mga nakakatawang jokes. Pati si Camille ay tuwang-tuwa sa amin. “Filipino culture is really heartwarming.” “Of course, we also know how to have fun.” “But not like this, this is crazy,” masayang kuwento ni Camille. “Don’t worry Boss, patikim pa lang ito.”

one shot story, that includes cannibalism, violence, murders, and gore stuff. I just want to say this before officially ending the story! That's all for the heads up! Thank you again and I wish for my readers to be understanding! OS1: Depths officially signing off @aurintia

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

CASSY Malapit na mag-alas singko ng hapon ay wala pa rin talaga akong nahahawakan na pera. Hindi pa rin nawawala sa isipan ko ang nangyari kanina na naiwala ko ang ninakaw kong necklace ni Ma'am Rosaline. Nanghihinayang pa rin ako. Pera na sana 'yon ngunit nawala pa. Kung naisangla ko na sana 'yon ay hindi ko na kailangan na mamroblema sa pera na ipapadala ko ngayong hapon na 'to. May perang gagastusin na sana ang mga kapatid ko sa probinsiya. Nakabili na sana sila ng gamot sa labas na kailangan ni mama pero wala, eh. Walang nangyari sa ginawa kong pagnanakaw. Nauwi rin sa wala talaga.