Filipino Horror Stories 소설 & 이야기

The five of them were all vampires from the North since 1700 they migrated to the Philippines because of the Vampire hunters chasing them. They lived in Tenement for more than 300 years. They are one of the legitimate tenants of Gabriel. "Yes. But before that, I'll make sure you'll be kicked out of this place," Gabriel told the man who now managed to get up and move towards him. "Hey! Relax. I'll shut my mouth okay?" Ngumiti na s'ya na animo'y nanunudyo pa. Matalim na titig ang ibinato nang dalawa sa isa't-isa. This is a Landowner versus an ancient Vampire scene.

Sumimsim siya ulit ng alak sa baso pagkatapos ay hinawakan ng malayang kamay ni Marco ang kamay ng dalaga. "Pakasalan mo ako, Poleen. Be my wife and live with me in the Philippines." He stated while looking to the skies. Pinisil niya ang kamay nito, hiling sa isip na sana'y pumayag ang dalaga sa kanyang gusto.

Hinila nila ako palabas ng kwarto, kahit anong pumiglas ko ay wala akong magawa dahil mas malakas sila sa akin. Tinahak namin ang isang matarik na hagdanan pababa, halos matumba nga ako dahil sa lakas ng pagkalakad nila sa akin. Hindi na ito mukhang abandonadong building dahil maayos ang mga pader, may kulay at may mga nakasabit na painting. I can't figure out where I am but I know I am still here in the Philippines. Napa angil ako nang pwersahin akong hilain dahil napabagal ako sa paglalakad. I swear, I'll do the same thing to them once Rio saved me.

Mabilis kong pinaandar ang motor nang makasakay ako at huminto ako sa isang Bay na malapit sa Port at binuksan ko ang can beer na binili ko sa isang mini store saka nilagok ang laman. This is astounding! Here in the Philippines, while sitting on the beach, drinking a beer, and lurking. What a great life I've had. Hindi ko maiwasang matawa sa sarili. I'm renowned for being a hacker with a mysterious profile. Everyone desires to learn more about Black Rose's shadow, but they are unable to do so. Kailanman ay hindi sila naging matagumpay malaman kung ano ang katauhan ni Exis. Ngunit ngayon lang nagkaroon ng aberya at ngayon pinaghahanap ako ng mga kalaban ko.

Akay-akay niya ang isa sa mga babaeng buntis na tila hinang-hina. Halos lahat ng mga kababaihan ay malnourished at kahit nakakaintindi sila ng filipino dahil mga pinoy ay hindi makapagsalita ang mga ito sa takot. The trauma was clearly written on their faces. “Clear! Let’s go!” pero pagkasabi niyon ay malakas at sunod-sunod na pagsabog ang narinig nila. Kahit nasa basement pa sila ay rinig na rinig nila iyon.

Ang kuwento mismo ay tinatawag na, 'Alamat ng Capra Nanny,' at siniguro ng lalaking may balbas na gamitin ang kanyang pinakaseryosong boses habang ibinabahagi sa lahat ang kuwento. Sa madaling salita, ang kuwento ay tungkol sa isang matandang lola na nakatira sa disyerto. Walang nakakaalam kung tao ba siya o isang multo, ngunit sinasabi sa kwento na sinipsip niya ang mga tao hanggang sa maubusan sila ng dugo! Sa katunayan, may mga nagsabi na si Capra Nanny ang may kagagawan ng mga naunang pagkamatay ng mga tao sa disyerto! Nakakatakot siya at napakalakas niya na hindi siya tinatablan ng bala. Walang sinuman ang may kayang pumatay sa kanya at may ilang mga tao na nagsabing namamatay agad ang

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

Nag-cro-cross over ba ako sa isang horror book? “Wala naman, ah. Ano ba ang nakita mo?” nagtataka niyang tanong habang tinatanaw ‘yong kung ano man ang nakita ko. Napatingin ako kay Enrico at agad na kumunot ang noo niya. Malamang nakita niya ang kaba at takot sa mukha ko. “Enricoooo… may multoooo,” parang batang bulalas ko. Ilang saglit pa’y natawa lamang si Enrico.

*Bang* *Bang* *Bang* Narinig kong si Tristan ang nagpaputok ng baril na 'yon dahil wala na akong nararamdaman na putok ng baril na tumatama sa Van. I cried a lot for this day, I thought I was strong enough but this day is a freaking nightmare to me. This is my first time in the Philippines and I can't believe it will be a shooting day.

Divine pero hanggang ngayo kahit kaunti wala akong matandaan tungkol sa nakaraan ko. Ang naalala ko lang ay yung mga nakikita ko sa panaginip ko na hindi naman ako sigurado kung totoo ba o bunga ng kathang isip ko lamang. Katagalan unti-unting dumadami yung mga nakikita ko. Ang puting asong nagngangalang River, ang lalaking walang mukha, mga lalaking nagtatawan, lalaking may tatoo at may hawak na baril. Minsan may napaniginipan din akong dalawang bangkay sa hagdanan, but I'm not sure if totoong nakita ko yun. Or maybe that's a product of my imagination after watching horror movie.