Filipino Short Story Tagalog Novels & Stories

Sabi ni Dan. Nanatili kaming lahat na nakatingin kay Tata Dodong. Hinihintay na simulan niya ang kwento. "Ang mahabang kwento ay gagawin ko na lang na maikli." Pagsisimula nito. "Alam niyo ba, nung una, ang pangit ng simula namin? May mga bagay na gusto kong sabihin sa inyo pero alam kong hindi niyo kayang paniwalaan dahil pati ako nung una'y hindi rin makapaniwala. Nung nangyari nga sa akin yon, napasabi ako na 'Bakit ako pa?' pero sa huli, parang mas pinili ko na maging ganoon na lamang habambuhay."

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

Paninigurado niya na kinatango kong nakangiti. Hindi kami kumain agad dahil inantay pa namin si papa at hinarap muna namin ang TV at nanood. Halos puro disgrasya, patayan at mga problema sa bansa ang laging binabalita. May ilang ding chismis mula sa mga artista at kasama roon ang anak na lalake ng Del Villa. Isang modelo at hindi maitatanggi ang gwapong mukha at kakisigan nito.

“H-Hindi lang ito ang ginawa nila sa akin. P-Pinakain nila ako ng mga insekto, nilunod sa kubetang puno ng dumi, a-at tinatakan ng mga pilat gamit ang matatalas na bagay na posibleng makasugat. I was alone there, no one comes when I call names. P-Pinagtawanan nila ako, pinaramdam sa akin na isa akong hayop at walang silbi. I was calling my father’s name, but he didn’t come to rescue me. Kinaumagahan ay nalaman ko na lang na inatake sa puso si Daddy. Lila, wala na ako ng mga bagay na mayroon ako noon. Even Thon, he ended his life inside the jail because he said he could not find himself living another year inside. Naging miserable ako, naging malumbay ang buhay ko at halos mawalan ako ng pag-

Bumalik ito na may dalang dalawang plato, kutsara at isang tinidor. "Kain na. May pupuntahan ako ngayong gabi. Maglock ka ng pinto at ng mga bintana. Bubusina ako kapag nakabalik na." Tuloy-tuloy na wika nito habang nagsasandok ng kanin. Nagsalin rin ito ng tubig sa dalawang baso. Wala akong imik habang pareho naming binubusog ang mga sarili. Biglang gusto kong umuwi sa Mindoro. Nangungulila ako sa mga kaibigan ko.

Pinahid ko ang mga luha sa'king mata at lalo na ang Isang balding Sipon na kanina pa tumutulo. *Sobs* Hindi ko na napigilan na umiyak ng malakas dahil sa narinig kong kwento, Iyak lang ako ng iyak habang nagki-kwento itong taong 'to sa harap ko. Hindi ko alam pero parang gusto kong paniwalaan ang mga pinagsasabi niya. Nakakalungkot ang kwento ng buhay niya.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Lumipas muli ang tatlong oras isang ingay ang gumising saken sa pagkakatulog. "Let go of me, pakawalan niyo!!! Iritang sigaw ni trixie habang kausap ang mga ilang tauhan "Ang sabe ni madam itali ka" saad naman ng isang tauhan "Who? My tita faye? you don't know who I am? Tanong nito "Bakit sino kaba? Tanong naman ng isa dito "I'm Trixie Collins isa sa mga anak ng sikat na company dito sa pilipinas kaya pagbabayarin niyo itong ginawa niyo saken.

"Tang naman. Huwag naman kayong magsalita ng ganiyan. Mahaba po ang buhay ninyo." "Gusto mo bang makapunta ng Manila at maipagpatuloy ang iyong pag-aaral? Ibebenta ko ang lupain natin para makapunta ka roon. Baka naroon ang swerte mo, anak. Baka makahanap ka roon ng milyonaryo na mapapangasawa mo. Artista. O 'yong pangarap mong doctor. O kahit hindi na mayaman, anak. Ang mahalaga ay aalagaan at mamahalin ka nang tapat." Tuluyan na siyang napasimangot. Hindi siya umiiyak pero 'yong luha niya ay hindi niya maawat. Kusang naglabasan ang mga iyon.

Naninikip na kasi ang dibdib niya at parang gusto na naman niyang umiyak. Mabuti naman at hindi na uli nagsalita ang Papa niya hanggang sa makarating sila sa bahay. Sa pintuan pa lang amoy niya na ang niluluto ng Tita Betty niya. Nagtungo siya sa kusina at nakita niya roon ang Tita niya pero hindi ito ang nagluluto kundi si Migo - ang pamangkin ni Mang Simmeon na taga-Manila.