Novel & Cerita Find Me In Your Memory

“With or without you I waited my whole life I could wait a little longer With or without you I say that I'm alright We just grew apart for the same things But I know we both want the same things You don't wanna deal with the same things I don't wanna leave for the same things (For the same old things) Said I'm alright Said I'm alright Sa-said I'm alright, right, right Said I'm alright Said I'm alright Sa-said I'm alright, right, right” This song really speaks what is happening between us. I'm crying right now, so much memories to treasure with you, Kael. I will forever keep all of those. My favorite memories along with my favorite person. Napatingin siya sa direksyon ko, hindi ko alam kung p

"Hindi gaano, hija." Tumango na lang ako at hindi na nagtanong pa. Patuloy lang kaming naglaba ng mga damit pero ang aking isipan ay lumilipad na patungkol sa bagong nalaman. Nabuhayan ako ng loob dahil ang taong maaaring makatulong sa akin ay malapit lang rito. Maybe, what I need to do is find him and ask how he regained his memories. "Sithya," Ako naman ang napatingin ki Ahyem sa aking gilid nang binanggit ang pangalan ko.

Lumapit si Ryker sa akin at hinaplos ang aking mukha. "You're mine. Akin ka lang!" Anito. Our memories become our partner when the lost love is still there. Ang mga memoryang iyon ay magagamit mo kahit pa mawala na ang dati niyong nararamdaman. Hanggang sa unti-unting bumabalik. Ang tibok ng puso mo noon ay sumasang-ayon na muli. Ipinapakita ang naging sakripisyo niyo sa isa't isa.

Hindi nagkukuwento si Anthony sa kanya ng pribado nitong buhay ngunit ang kaibigan nitong si Dolores ang mahilig magkuwento sa kanya. Matapos ang video call nila ni Nica, matagal siyang nakatitig lang sa kisame ng kanyang silid. Hindi na siya nakatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang imahe ni Barbie—ang kanyang ngiti, ang sopistikadang mukha, ang maalon alon nitong buhok, ang kumpiyansa sa sarili, at ang para bang likas na ganda na hindi pilit.

Anong nangyari kagabi? Pilit kong inalala yung mga nangyari. Parang may nag-erase ng memory card sa utak ko. Alak. Sobrang daming alak. Dahil kay Audrey. Dahil kahit anong gawin ko, hindi ko pa rin siya mahanap. Dahil miss na miss ko na siya. Si Miranda. Sumulpot siya bigla. Nagdala ng alak. Tapos... tapos... blanko. Wala talaga akong maalala.

You don't have to say love me You don't have to say nothing You don't have to say you're mine Honey I'd walk through fire for you Just let me adore you Like it's the only thing I'll ever do Like it's the only thing I'll ever do Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako sa kanyang mahinang himig. Nang magising ako ay wala na ang pagkirot ng ulo ko at maliwanag na sa buong silid. Ako na lang mag-isa sa kama. Agad akong napabalikwas ng bangon nang makaramdam na parang hinahalukay ang bituka ko. Para akong nasusuka. Napatakbo ako sa loob ng banyo habang hawak ang sarili kong bibig at sumuka ng puro tubig lang.

But that would scare her so, let's just take it slow. I smiled as I remembered the time our gaze met at the AV hall. I knew she had a hard time remembering who I am. Come to think of it. How could you remember someone you didn't even had a chance to be with? Someone who is a complete stranger to you? I could hear her saying I was familiar. Hmmm. "Maybe you can't remember me, well of course you haven't met me in your lifetime in this century, but your heart and your soul remembers me" I mumbled.

A pair of eyes. A scent. A memory I couldn't quite reach. Like something buried beneath years of dust. "Pakiramdam mo ba ay nakilala mona siya sa kung saan?" tanong niya at umiling ako. "I don't think so. I'm not sure how and when and why she's familiar," pag-amin ko dahil iyon naman ang totoo. I remembered every mission. My memory had never failed me. Yet when I looked at Solana...

"You never change, do you?" Nanlaki ang mga mata ko sa presensya niya. Hindi ko alam kung paano niya nalaman na ganitong pagkain in-order ko. Napakapit ako sa bag ko, pinipigilang manginig. "How did you find me?" Ngumisi siya. "You really think I wouldn’t find you? Come on, Caleigh. You're mine. I know your every move." "Don’t call me that," madiin kong tugon. "I'm not yours."

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.