Find Me In Your Memory Novels & Stories

Palabas na ako ng HQ nang marinig ko siyang mahinang bumulong. "You were forgetting me while I'm trying to remember you."

Ano na naman bang— Ang mga tanong ko sa aking sarili ay kaagad na nasagot ng sarili kong memorya. How can I forget? How can I be this stupid? Umawang ang bibig ko ngunit walang lumabas na salita roon. Should I play dead? “I heard you are allergic to seafood, Mortishia.”

Nagpatianod ako at tumayo kami sa gilid ng cottage. "Ano ka ba? Walang tugtog." Sabi ko. "H'wag kang mag-alala. Maliban sa napakagwapo ko, I'm also a good singer." I put my hands on his shoulders. Siya naman ay dahan-dahan pang nilagay sa baywang ko. He was humming now... And then he sang... Remember me... If there's a place that I could be Then I'd be another memory Can I be the only hope for you?

I shouted but my voice just echoed to the dark building. "Ano ba ang nangyari? Nasa'n ako?" pagtatanong ko sa aking sarili. All I can remember is that I was with Mrs. Youngster to fetch her daughter Farrah. I also remember waving at here... then nothing. It's empty. "Someone please answer me!" I cried for help.

halos mapatid na ang litid niya sa lalamunan sa pagsigaw ngunit hindi niya pa rin maaninag kahit ang anino ni Iggy. Sa pag-ihip ng hangin at kaluskos ng mga dahon mula sa malalaking puno, may narinig siyang malamlam na huni. Pamilyar sa kanya ang kanta at may kati ito sa likod ng kanyang utak. Sinundan niya ang tinig na ito hanggang sa makarating siya sa isang matandang malaking puno, sa gilid nito ay may malalim na walong talampakang hukay, at sa wakas, natapos na rin ang kanyang paghahanap. Natagpuan niya sa Iggy na naka-upo habang hinuhuni ang kantang You Found Me ng banda na The Fray. Napahinto si Iggy sa paghuni, bahagya niyang itinaas ang kanyang ulo at nakita niya ang nag-aalalang muk

Nakahanap na ako ng peace of mind kani-kanina, eh, dumati pa! Shoota, gusto kong mainis kung bakit lumitaw pa siya dito pero heto ang puso ko, ang saya! Traydor talaga nitong dibdib kong may sariling utak! "How did you find me?" "I was just wandering around Blue Ivy when I spotted you, and my instincts earlier suggested that you might be lying." Hanep ng instincts, ah. "Hanep ng instincts mo, parang lie detector na nga may navigation pa."

“F*ck… and here I was thinking you hated me. I thought you were trying to get away from me dahil sa mga sinabi ko noon.” Tumulo ang luha ko. Hindi ko alam kung bakit. “I’ve been tearing the city apart just to find you. You disappeared after you fell from the cliff. I searched everywhere. I was ready to go to war for you,” he whispered. “And now that I finally found you… you don’t even remember my name.” He was breaking down, silently.

Para bang bawat hikbi niya ay karayom na tumutusok sa dibdib ko. But no matter how hard I searched, no memory came. To me— She was a stranger.

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

Pero siguro dahil hindi pa buo ang mga alaala ko, tila may pader sa aking puso, isang pader na hindi basta-basta bumibigay. Masaya akong makita siya, marinig mula sa kanya ang mga salitang matagal ko nang pinanabikan. Ngunit… bakit ngayong nandito na, hindi ganoon kalaki ang kaligayahan ko? Para bang… may kulang. “Mommy…” sa wakas, nahanap ko ang aking tinig. “I… lost my memory.” Excuse. Para hindi niya maramdaman ang tunay kong nararamdaman.