Finding Assistant Manager Kim Chapter 1 Novels & Stories

May pangilan-ngilan pang nagbubulungan sa aming pagdaan. Kumatok na sa pintuan ang babaeng kasama namin at pinagbuksan na kami ng pintuan. Nakita namin sa loob si Sylvia kasama ang isang lalaki at si Kim. Kung idedescribe ko ang itsura ni Kim ay makikita talaga ang pagka waisted nito. Malayong malayo ang kanyang itsura sa picture na pinakita sa akin ni Natalie ang Kim na nakikita ko ngayon sa aking harapan. Sobrang humpak ng kanyang pisngi, malalalim ang kanyang mga mata at wala itong ayos na akala mo ay bibili lang ng candy sa may tindahan. Napaka unprofessional niyang ngumunguya pa ng chewing gum sa aking harapan.

tanong ng driver ko. Sinamaan ko ito ng tingin, "Bobo ka ba?! Why would I go there knowing na may sarili akong apartment? Bring me home!" sigaw ko dito. Nataranta naman ang driver ko, at nag simula ng paandarin ang sasakyan, "Mukhang bad mood na naman." rinig kong bulong ng personal assistant kong si Jessi, "Kailan ba yan hindi naging bad mood, Jessi?" bulong na sagot ni Kim, ang manager ko.

This Chapter is dedicated to Ms. Yette Marcos. Thank you po sa pagbabasa at laging pagcocomment. Aliw na aliw ako sa mga coments niyo <3 DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective. Kimberly’s POV

"I’ll just check something… I think I heard someone unlock the door." His eyes briefly narrowed, but he nodded. "Got it." I quickly made my way toward the entrance, my heart thudding lightly against my ribs. Napalunok ako habang papalapit sa pinto, hoping it was just my imagination. But the moment my eyes landed on the door, my stomach dropped. "Kim?" I gasped, my eyes widening. "What are you doing here?" Kimberly beamed at me, her eyes sparkling with enthusiasm. "Naisipan kong bumalik para tulungan ka," she announced cheerfully. "I wanna help out, kaya nandito na ako."

Tahimik naman akong sumunod sa kan’ya at tumayo sa gilid ng table niya habang ino-organize ang mga papeles. “Miss Ramos, you should come with me,” aniya at naglakad na papuntang pintuan. I nodded my head and smiled. “All right, Sir.” Mabilis kong dinampot ang tablet na ibinigay ko kay Sir kanina at dagling sumunod sa kan’ya palabas ng office. Pero kaagad din akong napahinto mula sa paglalakad nang tumigil siya at pumihit paharap sa akin.

But , sorry to say , I'm more mean than you . Natigil na lang ako lalim ng pag-iisip ko ng bigla akong tanungin ng Assistant Producer namin tungkol sa performance niya . Buti na lang ay handa ako . " Im quite impress with her performance. But would you mind if the chosen candidates will have a ramp ?" suhestiyon ko na alam ko naman ay hinding hindi nila tatanggihan. " That is a good idea ," sagot sa akin ng Assistant Producer.

Tinanong na pangalan ko. "Ayumi po. Ayumi Hilary Serra." "Listen Ayumi, I will not allow you to wear your earrings or any accessories you have. Everyone in the maintenance department knows that. I don't want to be unfair with others. Policy is policy. If you can't bear it, you might as well find another company. It's good that you value your earrings. However, making an exception will cause trouble to our management. You are under my company. Do your duty and do not cause a hazard. That's the reason why we have a janitor and janitress. To clean. So that any possible danger may be prevented."

aniko ng lumapit sa akin ang assistant director ko na si Kim. "Yes, direk!" sigaw niya at umalis na siya sa tent. Nang makabalik siya kasama niya si Sharley. "Daddy!" tawag niya at sumenyas ako sa kanya na lumapit sa akin. "Ayaw pa nga payagan ng manager sabi ko kaibigan ko siya," wika ni Kim may inabot sa akin kumunot ang noo ko napatingin ako sa binigay niya.

Ngumiti ako sa dalawang babaeng ka-klase niya, so ibig sabihin ay seniors namin. "Saan ka pupunta?" "Uhm. . . may bibilhin lang." Tumaas ang kilay niya. Kumunot ang noo ko. Lumampas ang tingin ko kay ate Kim nang mapansin ang isang babaeng may maiksing buhok, mapayat at may katamtamang tangkad na nakatitig sa akin. Agad siyang pumasok sa student assistant room. Bumaling ako kay ate Kim na halatang hindi naniniwala sa sagot ko.

Pagkahiga nila, halos lupaypay na silang pareho. Kaya nang bumaba siya ng kotse kinabukasan, bitbit ang libro at halos nakapikit na sa antok, tanging ang kama ang iniisip niya. Pero hindi niya akalaing sa mismong pintuan ng villa ay bubungad si Kim, alerto, maayos, at may magalang na ngiti. “Good morning, Miss Kerstyn,” bati nito. “Sir Kian asked me to deliver the new seasonal collections from every brand.”