First Year Mga Nobela at Kwento

Talagang mamimiss ko ang mga kaklase ko, ka tropa ko, professor and school, ang library, kahit canteen mamimiss ko dahil marami rin kaming memories hindi lang kay Cloud kundi sa aking mga kaibigan at ibang estudyante, ang isa nga na hindi ko makalimutan na tumabi akong umupo sa first year high school. Nagtataka na lang ako kung bakit tahimik sila kaya nung inangat ko ang mukha ko at nakita na ibang mukha ang nakikita ng mga mata ko ay parang gusto ko na lang agad lamunin ng semento papunta sa pinaka ilalim hanggang umabot ako sa mantle, at papunta pa ng outer core at kung pwede lang pinaka inner core na ng earth dahil sa hiya, yan kasi cellphone ng cellphone h

Pang 10 years old ang utak. Napailing na lang siya at tinitigan ang kaibigan niya. "Alam ko namang maganda ang boses mo. Pero ang ipinagtataka ko lang, bakit kung kailan first year college na tayo ay saka mo pa lang naisip na mag-audition." Tumawa siya nang mahina saka nagpatuloy, "Anong nakain mo? May lagnat ka ba?"

Iyon lang ang naisip ko. “Yes,” ang naging malambot niyang sagot. “First day mo?” “No, no, pero first week ko pa lang naman. Nakikita ko na first day mo ngayon,” sabi niya, nang hindi nagbabago ang bilis ng hakbang. “Ano ang hitsura ng school, ang mga estudyante, lecturers, at ang lahat?” Tanong ko, na nagtunog excited.

Bumuga ako ng hangin pagkababa ng sasakyan. Ito ang first day ko sa bagong unibersidad na papasukan ko. Matagal akong huminto ng pag aaral kaya naman hindi ko maiwasang kabahan lalo na at hindi ito basta bastang unibersidad lang.

Magkasabay naming tinahak ang aming unang taon sa kolehiyo, handang-handa nang harapin ang bagong kabanata ng aming mga buhay. At sa gayon, nagsimula ang aking panibagong simula. .... "Hi!" Napaangat ang aking mga mata mula sa pahinang aking pinagtuunan ng pansin, naakit ng pamilyar na pagbati. Kunot ang noo ko napatingin dito at kinikilala dahil parang pamilyar ito sa akin. Madali ko itong makilala, ngunit hindi ko maalala ang pangalan niya.

Dymphna building (building ng college of medicine). Mabuti na lang at wala akong dalang papel at ang binder ko ay nasa bag kundi ay baka matangay na iyon sa bilis nang kanyang takbo. Weird. He's wearing a white uniform and green lace so that means he's a first year. I wonder who that is...

Mala-Agila lang siya kung magmasid sa paligid. “So,” panimula ko, “any friend of yours here whom you can introduce to me?” Balita ko kasi ay rito na siya nag-first year high school kaya sa tingin ko naman ay nagkaroon siya ng kaibigan kahit papaano. “Mukha ba akong palakaibigan sa ‘yo?” Napairap ako. “Sabi ko nga.” Pero kahit ganoon ay nagulat pa rin ako.

“Biro lang. Sige na, ready na ulit sa number 1?” PAGDATING ng hapon ay sabog na sabog akong umuwi. Tipong ang fresh ko kanina pag-uwi hindi na. First day palang kasi ay nai-stress kaagad ako. Sabagay ay hindi na ako 1st year college. Umuwi na ako kaagad at pagdating ay humilata. Masiyado yata akong naglabas ng energy kanina kaya na drain ako. Bukas magpaka nonchalant na nga muna ako para may energy pa ako sa pag-uwi.

Kenobi's POV FIRST DAY of school. Maraming bagong mukha siyang nakikita. Excited ang karamihan sa mga freshmen, bagay na hindi niya nadama last year ng siya naman ang na sa lugar ng mga ito. Ano bang nakakapanabik sa pagpasok at pakikipagkilala sa ibang tao? Masyado lang iyong hussle. Mas gusto niya ang mag-isa. Nagkaroon nga lang siya ng mga kagrupo nang mag-try out siya sa football team last year.

Hindi dahil wala itong kwenta, sadyang ayoko lang talaga na nireregaluhan niya ako. My first year in high school was boring. Kung hindi lang para sa diploma ay hindi ako papasok araw-araw. Nawalan ako ng interes sa pag-aaral nang marealize kong tinuturo lang paulit-ulit ang mga lesson sa bawat grade. I just thought that maybe it's for those students who easily forget their knowledge.