Fragility 소설 & 이야기

“Trust me. I can handle this.” Nag-angat ako ng tingin sa kanya. His confidence, it’s always comforting, yes, pero nakaka-inis din. Lagi na lang siyang kalmado. Parang siya lang ang may hawak ng mundo. Samantalang ako, unti-unti nang nauupos sa pressure. “Huwag kang umasa masyado sa tiwala,” bulong ko. “Trust is fragile. And once it breaks.” He held my hand tighter. “Then we make sure it doesn’t break.”

Maswerte ako dahil andyan silang lahat. Kapag naiisip ko yung mga katangahan ko hindi pa din talaga ako makapaniwala na magiging ganun ako kahina. Karupok, ka fragile. Hindi ko naisip na magiging ganun ako kakalat. Wala na ako sa tamang pag iisip. Gabi gabi nag iinom after ng work. Kung sino sino ang hinahayaan kong lumandi sa akin o maging parte ng kapusukan ko.

Nakatitig siya da baso habang nilalaro iyon. “Do I look that pathetic?” mahina kong tanong habang pinaglaruan ang baso ko. “No,” diretso niyang sagot agad. Walang pag-aalinlangan. “You look… fragile.” Tumahimik ako. Then, I laughed softly. Not because it was funny. But because he was right. Kinuha ko ang baso ko at diretsong nilagok iyon. “And this ‘fragile’ girl?” mapait kong ngiti. “She’s already shattered.”

Para itong porselanang manika—sobrang puti, walang bahid ng kapintasan, at napakagandang pagmasdan. Pero sa kabila ng lahat, napakakr fragile niya. Para bang kahit kaunting lakas lang ang gamitin niya ay maaaring masira na ito. Dahan-dahan niya itong inihiga, sobrang banayad, parang kinakausap ng mga kamay niya ang katawan ng dalaga. Tumingin si Katrice sa kanya, mabagal ang paghinga at may banayad na ngiti sa labi. Nakayakap pa rin siya sa leeg ng lalaki, ayaw bumitaw.

Iniisip ko pa lang na hinulog siya sa matarik at madilim na dagat, hindi ko na kaya pang tanggapin. I was well aware of how hard-headed she is. She can be cruel at times and doesn't want to lose an argument, but she's also fragile. She may be physically strong, but she is vulnerable on the inside. Even though she has a strong mentality, her heart may be destroyed easily. That was the first thing I noticed after months of being together.

Direct, unblinking, and entirely calculating. Sa ilalim ng mapanuring titig na iyon, Zoey remained still, though her heart was already pounding against her ribs. In Julla’s eyes, Zoey was a fascinating contradiction. Her features were delicate, almost fragile, and her eyebrows were like flawless paintings crafted by a master artist. She exuded a gentle, watery grace the kind of softness that made people want to protect her. Yet, looking closer, beneath that fragile exterior was the undeniable resilience of bamboo. Flexible, yet impossible to snap easily.

banta ko sa kanya bago ako naglakad patungo sa banyo para maghilamos. Habang tinititigan ko ang aking sarili sa salamin... naramdaman ko ang muling pagbaliktad ng aking sikmura. Ang 'Fragile Hope' na pilit kong itinatago ay unt-unting nadadaig ng 'Fear Returns'. Paano kung ang lahat ng proteksyong ito ni Adrian ay maging mitsa lang ng mas matinding obsession? Paano kung sa huli... ang bata ang maging tanging dahilan kung bakit kami magkasama... at hindi dahil sa tunay na pag-ibig?

"Kung makapagsalita ka akala mo hindi ka din naging tanga. Alam kung nasasaktan ka pa din kahit buwan na ang lumipas, hindi ka pa din nakakamove on sa kapatid ko. Kahit na pinapakita mong your over with it at matapang ka ay alam kung hindi 'yan totoo. Isang saglit akong mnatahimik bago magsalita ulit. "Ang unfair talaga ng buhay, kung sino pa ang nagmahal ng totoo ay 'yon pa ang nasaktan." saad ko. "Parte ng pagmamahal ang masaktan, kaya ka nasasaktan kasi nagmahal ka ng totoo kasi kung hindi mo naman minahal ang taong 'yon eh bakit ka masasaktan diba?"