Fruit Of The Poisonous Tree Novels & Stories

Dinampot niya ang ibang prutas, mansanas, saging, lahat sabay-sabay napunit. Lahat ay itim ang loob. “Anong… problema?” tanong ni Alonso, hindi komportable sa katahimikan. Inabot ng doktor ang prutas, nanunuyo ang lalamunan. “Mr. Garcia… lahat po ng prutas na ito… may lason.” Para siyang binuhusan ng yelo. “Kyline… tried to poison me?” bulong niya, hindi makapaniwala. Biglang sumagi sa isip niya ang huling sinabi ng anak.

May bunga iyon at ang lusog tingnan. Parang may humaplos na mainit na palad sa kaniyang dibdib pagkakita sa halaman. Siya ang bumili niyon sa isang lugar kung saan siya unang ipinasyal ni Charles noon. Sobrang saya niya noon at parang totoong couple silang namasyal. Money tree ang tawag sa halaman na iyon. Hindi niya akalaing buhay pa rin ang naturang halaman at may bunga pa. Nang umalis kasi siya noon parang mamatay na ang puno.

Narinig ko rin ang boses ni Cheska na bahagyang naiirita. Sinilip ko ang dalawa sa pamamagitan nang paghawi sa dahon ng halaman. They were boldly kissing, never care to anyone who's watching. Sila ang tunay na magka-relasyon! It makes sense to me now. Nabuo ang masama nilang plano upang durugin ako. Naikuyom ko ang kamao. Nang biglang may humablot sa'kin. Inangat ko ang paningin ngunit hindi ko maaninag ang mukha.

saad ko na puno ng pagmamalaki kasabay ng pag-ngisi ko. "Mabuti na lang may isang Solevan na natuwid ang landas, sa isang pamilya talaga hindi p'wedeng walang maganda at matamis na bunga, hindi rin pwede mawala ang bulok at deformed," makahulugang saad nito na ikinatawa ko ng pagak. "You're crazy." Naiiling kong tugon.

Puno at mga ligaw na mga halaman ang nasa paligid. “This tree is a portal, a door to the secret campus," sagot ni Miss Tara. “Cool! Parang enchanted tree," I stated in amazement. “Anong puno ‘to, miss?” dagdag kong tanong. “Puno ng acacia, galing pa sa Pilipinas ang mga buto nito.” “Wow!” “Hindi pangkaraniwang buto ‘yon, Liah,” saad nito. Ngumiti ako sabay haplos sa puno.

Wala naman sigurong masama, hindi ba? Hanggang sa kinalaunan, tinuloy ko ulit ang paglalakad. I continued walking again. Nasa kalagitnaan narin naman ako ng, gubat. Kaya ituloy ko na lamang, kahit nakakaramdam na ako ng kaunting pagkabahala. I was now in the middle of the forest because I was going to the three of the Poison Leaves. Ang sabi kasi nila ay gagamitin ng mga, mangkukulam na iyon ang dahon na ito. The Old Witches to be exact.

"Good. Kung hindi ako nagkakamali, may malaking punong-kahoy sa unahan dalawang daan metro ang layo mula sa bahay." Meron nga, isa itong Indian-Almond tree o talisay. Malaki ito at kulay ginto at kahel ang mga dahon dahil buwan ng June ngayon. Ngayon lang niya napagmasdan ito ng maiigi ngayon kasama niya ang asawa. Masyado kasing focus ang kaniyang atensyon sa bahay at kay Audric. "Isang Indian-Almond tree..." "Yeah. Punta tayo roon." Suhestyon nito na ikinatuwa ni Ffion.

Hunter Pov Maingat na inilapag ko sa ibabaw ng kama ang walang malay na si Zeph. Nawalan siya ng malay hindi dahil sa takot sa kanyang pagkakahulog mula sa mataas na puno kundi dahil sa tuklaw ng ahas na Venomous. Ang ahas na iyon ang bantay sa prutas ng amanpulo. Naiiba ang ahas na ito dahil masyadong mahaba at mabilis itong kumilos. Nakita ni Zeph ang mahabang dila ng ahas ngunit natitiyak ko na hindi niya nakita at naramdaman na tinuklaw siya nito. Isa pa iyon sa katangian ng ahas na Venomous. Sa sobrang bilis ng galaw nito ay hindi nararamdaman ng tao na nakagat na pala ito ng ahas. Masyadong makamandag ang ahas na ito. Ngunit mabuti na lamang na ang juice ng prutas na amanpulo ay antido

"They're not stupid like you, they know the difference between a fruit apple and that poison." I gritted my teeth. Kung isungalngal ko kaya 'tong poisonous apple sa kanya?!

The envious neighbor, with the Daimio and his Court following, then went into the garden, and approaching a dead tree, took out a handful of the ashes which he carried with him, and scattered them over the tree. But not only did the tree not burst into flower, but not even a bud came forth. Thinking that he had not used enough ashes, the old man took handfuls and again sprinkled them over the withered tree. But all to no effect. After trying several times, the ashes were blown into the Daimio's eyes.