Future Me Letter Novels & Stories

Kahit na nakailang paalam na kami sa isa't-isa kagabi at kanina parang hindi pa rin iyon sapat para sa akin. "I already wrote two letters in case something happened to me. Ikaw na lang mag bigay kila mommy nung isang letter. The other one is for you. . . I will call you often. I promise." He said. "Ako na bahala." "Don't stress yourself. Don't overthink. Eat on time and take care of our kids. I will come back once I end my duty in Masbate. Wait for me, Understood?" He said seriously. Naluluha akong tumayo ng maayos at sumaludo sa kanya. "Sir, yes Sir!"

-saad ko dito. Umalis na kami at bumalik sa kampo.Tinanggal muna namin ang patibong na nilagay namin kanina. Bukas magpapahatid na ako sa Manila.Excited na rin ako umuwi. Pagnaka uwi na ako,una kong asikasuhin ang resignation letter ko. Magbabagong buhay na ako,para sa pamilya ko at kay Kiel.

Kaagad rin siyang lumingon sa kinaroroonan ko kung kaya't nagtamang muli ang panginin naming dalawa. Wether it's Theo or nothing, I'm looking forward to meet you in person, Mr. John Smith. End of chapter

Heto nga, malapit ko ng maabot. Another chapter of my life will soon end. At masaya ako, kahit na minsan ay kapos din ako dahil sa dami ng binabayaran. Masaya akong makakapagtapos na. Nauna na ang iba naming blockmates na pumunta kay Sir para kunin ang recommendation letter nila, ang iba naman ay nag stay. Nga naman, they don't need it kasi ang iba sa kanila ay sa mismong company nila magta-trabaho.

Kapag talaga lumapit iyan sa akin talagang sisipain ko ‘yan. “Really? How about I tell you I can gave you a billion dollars,” pansin ko ang pag smirk niya. Ha? “Ede akin-Huyyyyy..... Kahit trillion pa ibigay mo sa akin hindi ako masisilaw, sino kaba sa tingin mo?” inis akong napa tanong sa kanya. “Your Future,” anya. “HAHAHAHAHAHAHA, Bóbó ka ba? Pano ka naging future ko? Ni wala ka ngang respito! Pwede ba kong wala ka namang kailangan sa akin pwede bang pauwiin mo nalang ako?”

-ˋˏ✄┈┈┈┈ Hindi na sumama sa akin si Adam pabalik sa function hall para maiwasan ang mga tao roon. Baka raw kasi pag-usapan kami, ayaw niyang magkaroon kami ng issue at baka pati raw ako ay bulabugin pa ng media. Pero nangako siya na pupunta siya sa bahay kinabukasan para ipagpaalam ako nang personal sa mga magulang ko para opisyal na raw niya akong maligawan. I kinda excited for that but I'm a little worried how my crazy brothers might react.

that's what I still wished for kaya ako umiiwas na umuwi. Though, I sent letters to my friends and parents twice a year via ghost messenger, I never forget to note na hindi na nila ako kailangan pang hanapin. That, I am safe. And of course, happy. And that, I'll be home in time. Hindi ko nga lang alam kung kailan.

Naiintindihan ko naman ito, talagang sinasadya ko lang hindi ipasa dahil nga sa teacher na 'yon. Well, hindi ko naman mapipigilan ang mga mangyayari sa future. Isa lang akong hamak na dalaga at walang pera sa panahong ito. Hindi ako makakatulong para pigilan ang mga iniuutos ng mga Español. I wonder what will happen tomorrow.

Tipid itong ngumiti. "Po?" "I am leaving for New York later." "Then, see you po-" "I mean, I'll be in New York in a year." "Ba't naman ang tagal?" "Tutuparin ko ang pangarap ko, hanapin ko ang bagay na para sa akin, Emena." "Masaya ako para sa'iyo, Mr, Juaquen." Nginitian ko ito. "Thank you for giving me the courage to let out what I want in life, Emena. I am grateful."

MIA THYREES Hindi ko maipaliwanag ang sama ng gising ko kinabukasan. Marami akong natamong sugat-sugat sa talampakan, may iilan akong pasa sa paa at iilang maliliit aking magkabilang braso. S***a, para akong manika ng mambabarang na ang daming iniindang tusok-tusok sa katawan. Inabot ko ang aking trench coat at kinapa ang aking cellphone sa bulsa niyon. Mabuti nalang talaga at hindi ko iniwan ang coat ko sa coat check kagabi, kundi goodbye!