Game Of Luck の小説・ストーリー

pilit pa ring kinukumbinsi ni Johnny ang dalawa na manatili. Sumunod si Johnny kay Lucky at sinubukan ulit na manatili sa party kasama si Lena ng ilang oras pero talagang ayaw na nang dalawa at gusto na talagang umuwi. “Iyan ang hindi dapat mangyari. We make money three times a day., umaga, tanghali at gabi. Kung absent ka ng umaga, mawawalan ka ng maraming pera. Sayang naman ang kinikita sa umaga.” sambit ni Lucky. Ang nasa isip ni Lucky na sayang naman ang pera na kikitain sa umaga kung lilipad lang sa hangin dahil hindi sila pumasok na dalawa ni Lena.

bahagya itong dumukwang para bumulong sa tainga niya: “But if you play your cards wisely… there might be other arrangements we can discuss” Pagkatapos ni'yon ay nilagpasan siya nito at pumasok conference room na nasa likod niya. Naiwan si Alina na natitigilan — mabilis ang tibok ng puso, nag-aalab ang balat sa nararamdamang kahihiyan at muling binubuhay ng nakaraan ang bagyong akala niyang naglaho na.

Umangat na ang chopper at ilang sandali pa ay nasa himpapawid na kami. Kita mula sa kinauupuan ko ang birds eye view ng Lucky Casino. Napaangat ang gilid ng labi ko lalo at kita buhat sa aking kinaroroonan ang malalim na ground floor ng gusali. Ang magsisilbing vault room ng casino at ang mga selda na gagawin doon para sa mga delinquent gambler. "We have company."

Gayunpaman, siya ay talagang napakarilag. Hindi siya pinansin ni Jordan nang hindi nagpapakita ng anumang pag-aalala o nagtatanong tungkol sa kanyang kalagayan. Pasimple niyang inabot ang kamay niya para buhatin si Lucky. Nang makita si Jordan, si Lucky, na matagal nang excited, ay lumundag sa kanya. Nang makitang nakapikit si Lucky, alam ni Jordan na nasugatan talaga ito.

Habang nakikita ko na gumagaling ang hika ni Wyn ay sobrang saya ang nararamdaman ko. Mabuti nalang at nabilhan ko siya ng gamot kasama ang ibang pangangailangan niya. Hindi ko na kailangan pang magsisi na nagawa kong ibenta ang sarili ko dahil para iyon sa kanya, para iyon sa mga kapatid ko na umaasa sa akin. Kung nandito lang sana ang mga magulang ko ay hindi ako hahantong sa ganitong sitwasyon. Kung matatakbuhan ko lang sana ang kamag-anak ko ay hindi ko sisikmurahin na magpapasex para lang magkaroon ng pera. Lahat naman ng pangangailangan ko na hinihingi ko kay Lucky ay ibinibigay niya. Iyon ang kasunduan namin, bawat gamit niya sa akin ay nagkakahalaga ng 50thousand pesos at pumayag nam

The stakes were high, the tension palpable as the cards were dealt. As the game progressed, Legacy's confidence wavered. Luck had not been on his side tonight, and he found himself in a series of unfortunate hands. Frustration gnawed at him, his jaw clenched as he watched the pile of chips he had painstakingly accumulated slowly dwindle. His opponent, a man with a cocky grin and an air of arrogance, leaned back in his chair. "Having a bit of bad luck tonight, huh?" he taunted, his voice dripping with condescension.

Nandito na lahat ang kakailanganin ng katawan namin para sa pag-eensayo. Nang maggabi ay naglaro kami sa dilim. Hide and Seek. Walang kaliwa-liwanag kundi ang buwan. Ako ang tanging naghahanap at sila ang mga nagtatago. Sa paraang ito, tatalas ang mga mata nila kahit na gabi. Nang makita si Lucky ay agad ko siyang pina-ulanan ng mga malalaking bato. Playing in the darkness is fun. Masusukat dito ang agility nila and their sense of presence. Luckily, naiwasan niya ang lahat ng iyon at nawala sa paningin ko. Nanatili ako sa pwesto ko bago binato ang nasa taas ko nang hindi tumitingin doon. "FUCK!" Mura niya. Agad akong umakyat sa puno at hinawakan siya. Tanda na bawal na siyang makisali sa lar

Muling nagsimula ang laro. Deal. Deal. Deal. At gaya ng mga naunang round, tila nasa panig pa rin niya ang kapalaran. Sunod sunod na swerte ang dumarating sa kanya. Sa tuwing magbubukas ng baraha, eksakto ang mga card na kailangan niya. Parang nakalaan talaga sa kanya na yumaman sa loob lamang ng isang gabi. Sa tuwing magtataas siya ng pusta, tila kusa namang lumalaki ang kanyang panalo. Yung tipong "Too Good To Be True" ang lahat.

"The drink, Lucky." Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanya. Hindi "Miss Diego." Hindi rin "Assistant." Kundi Lucky. Ngunit dahil sa hilo ay hindi ko na iyon masyadong napag-isipan. "I just took it from the table..." Mariin siyang napapikit. At sa pagkakataong iyon ay naramdaman kong may mali talaga.

tanong ko rito habang inaalis nito ang mga tao sa deck of cards. "No," tipid na sagot nito habang patuloy pa rin sa paghahanap sa mga tao mula sa mga baraha. "Eh, ang ano?" "Letting other people know more a little about me and also getting to know more about others too," "Ha?" ito na lang ang nasabi ko dahil sa bilis n'yang magsalita kanina. "Let's play lucky nine with a twist," sabi nito at nag-angat ng tingin sa akin habang binabalasa pa rin nito ang mga baraha.