Gardener Quotes Novels & Stories

"Kaya nga, susme yung kabuuan ng bahay namin, ito na yun! Yung rooftop niyo!” "Plantita ka rin pala?! Naku mahilig din ako sa mga halaman, nakakarelax kasi. Parang ang sarap ditong tumambay after work. Magmuni-muni. Siguro mahal ang bayad sa gardener niyo? Ang gaganda kasi ng mga ganitong halaman, alam ko inaabot ito ng halos kalahating milyon!”

"Sabi ko naman po sa inyo sir! maalam rin ako sa paglilinis ng bahay, saka, marunong akong mag-alaga ng mga halaman!" Magkadikit ang mga palad ko habang sinasabi ko iyon. Hindi ko hahayaan na mapaalis ako sa bahay na ito. Kahit sigurado naman ako na hindi ako magkakagusto sa kaniya, kailangan ko pa rin na pagbutihin ang trabaho dahil baka palayasin niya ako dito kapag pumalpak ako. "Hindi ko pinapayagang may pumuntang ibang katulong sa garden. Ako mismo ang nag-aalaga ng mga bulaklak kaya't huwag kang pupunta doon."

Ikaw ba naman ang sobrang busy ng schedule, wala ka talagang time na pumunta pa ng garden. “Pero okay na rin yon, Ma'am, no? Kasi malaya kami kung anong gawin namin dito. Pero tingin mo, Ma'am?“ Tumingin siya sakin at binigyan ako ng matamis na ngiti. “Maganda po ba ang garden?” Agad akong tumango. Sobrang ganda kaya talaga. “Maraming salamat, Ma’am.” At medyo yumuko pa siya nang magpasalamat siya sa'kin.

He was so focused on what he was doing kaya hindi niya ako napansin. Tahimik akong lumapit sa kanya. Nang marinig niya ang yapak ko, doon pa siya bumaling sa gawi ko. “Hija,” tawag niya. I smiled at him. “Gardener po pala kayo dito?” tanong ko. “Oo. Sa akin naka-toka ang pamamahala ng mga damo at puno sa paligid,” he said, a bit laughing. “Kumusta ang nilakad mo?”

“Mabuti naman at nag e-enjoy ka sa trabaho mo. Maliban pa doon, ano pang tinatrabaho mo dito sa bahay?” “Minsan 'yong mga halaman sa garden.” Napalingon ako sa garden. Napansin ko nga ang paglago ng mga bulaklak. So siya pala ang nag aalaga ng mga 'yon. “Ang galing naman ng kamay mo, nakakabuhay,” komento ko. Siniko ako ni Zoren kaya napatingin ako sa kanya at nag taas ng isang kilay. “Tapusin mo na pagkain mo. Ang dami mong tanong.”

She forgot that I am not liking what she wanted me to be. At simula noon ay hindi ko na alam kung may patutunguhan ba ang buhay ko ngayong palagi na lang akong alipin sa mga salita at ginagawa niya. I don’t even know how to laugh, and for the first time, this man beside me, a mere gardener, made me laugh with just a simple statement.

Ngumiti si Sevv, "Wala akong oras para magtanim ng gulay. Mula ngayon, ikaw na ang maybahay ng bahay na ito. Pwede kang magtanim ng gulay kung gusto mo, at pwede kang magtanim ng bulaklak kung gusto mo. Wala akong pagtutol kung ano man ang gusto mong gawin sa bakuran natin." Sa totoo lang, ang bakanteng espasyong iyon ay nilinis ng gardener para magtanim ng rosas. Ipapakita niya ang villang ito. Nang nasa ospital pa si Lucky, sinamantala niya ang pagkawala nito at kinausap ang housekeeper para ilipat ang lahat na nakatira sa ibang villa niya para manirahan, iniwan ang villang ito na walang laman. Ang bakanteng espasyo na nilinis ng gardener ay naging perpektong lugar para magtanim siya ng gu

Ginawa siyang henete na siyang mangangalaga sa mga alagang kabayo namin at hardenero na may taglay na kalambingan ang kamay sa mga halaman kaya ganoon na lamang kaganda at kalawak ang aming hardin sa bahay. Maliban doon, siya na rin ang naging pangalawang ama ko na siyang nagbibigay ng mga payo, ng mga aral at tuwa , ang mga bagay na hindi naibigay ng aking tunay na ama na palaging subsob sa kanyang mga negosyo.

sabi niya habang marahang pinapahiran ng lupa ang paligid ng halaman. "Gardening is therapeutic," sagot ko. "And it’s nice doing this with you." "Yeah," sagot niya at saka ako tiningnan. "Thank you, Mishon." Ngumiti ako. "For what?" "For always being here." Natahimik ako sandali habang tinitignan siya. Napagtanto kong sa kabila ng lahat ng iniisip niya, gusto pa rin niyang iparamdam sa akin na mahalaga ako.

"Ang proyektong ito ay hindi lamang isang garden. Ito ay simbolo ng pagmamahal, katatagan, at pag-asa. Si Amara, ang asawa ko, ay naging inspirasyon hindi lamang sa aming pamilya, kundi sa buong komunidad. Ang garden na ito ay magsisilbing paalala sa atin ng kanyang buhay at legasiya." Habang nagsasalita si Dad, hindi ko mapigilang mapaluha. Naramdaman ko ang mainit na hangin, parang yakap ni Mom, na palaging nariyan, nagbabantay sa amin. Sa puntong iyon, alam kong tama ang ginagawa namin—isang bagay na magpapatuloy ng kanyang pagmamahal at kabutihan sa buong komunidad.