Gaslighting Quotes Romane & Geschichten

Iniisip niya sigurong katatawa ang makita ang isang mayabang tulad ko rito. Nag-iwas na ako ng tingin at pilit gina-gaslight ang sarili na kabit lang siya kaya hindi na dapat pagtuunan ng pansin. Pero ang mga salitang narinig ko kanina ay patuloy na umuukilkil sa aking isipan, at mas lalo lang sumakit ang dibdib ko. Tahimik akong humakbang palayo. "Gel, what's wrong?" "It's nothing."

At saka hindi naman alam ni Zeikko na half conscious ako nang mangyari iyon, dahil akala ko nananaginip ako. 'Sige lang Krystal i-gaslight mo lang ang sarili mo,' saad ko sa aking sarili saka ako muling napabuntong hininga. Nang masiguro kong maayos na ang sistema ko ay binuksan ko ang pintuan, bumungad naman agad sa harapan ko si Zeikko na mukhang nag-aalala. Wala sa sariling napatingin ako sa over there niya. I bit the inside of my cheek. Snap it out Krystal! Panaginip iyon! Panaginip!

“I thought I have the privilege to say no and to chose you, to stay by your side, Lucy… but what happened? Your dad… Mr. Leandro died because of my fúcking decision to go home… to be with you.” Ang kirot sa puso ko ay mas lumala. Hindi ko na maipaliwanag ang nararamdaman ko. Dapat ba akong maniwala sa sinasabi niya o puro kasinungalingan na naman ang lahat ng ‘to? “I'm not gaslighting you nor trying to look pity.” Yumuko siya. “Sinasabi ko ang mga bagay na ‘to para malaman mong kasalanan ko ang lahat at hindi sa'yo. Ayaw kong itanim mo sa isip mong ikaw ang dahilan ng lahat kasi hindi.”

Ngumis ito sa kanya at isa-isa silang tinignan. “Ah. I had a good laugh,” anito. “I didn’t know you guys are all friends. What a coincidence!” “Where did you put the money?” “What if I refused to tell you? Are you going to scare me off by your old tactics? Using someone close to me as a hostage? That’s bullshit!” Humagalpak ito ng tawa. “Grow up, man! Nevozmozhno napugat' togo, komu iznachal'no nechego teryat'. Kaya’t patigasan na kung patigasan. I am not going to say anything. Suffer with me, Interfectores.” [translation: You can't scare someone who has nothing to lose in the first place.]

“Nung nakaraang gabi.” “Sinabi ko yan?” “Sabi mo nung nalasing ka.” Matapos niya yun sabihin, sobrang nagsisi si Quincy, kaya tinaas niya ang kamay niya para takpan ang kaniyang noo. ‘Mali talagang uminom nang marami.’ “Hindi ko talaga maalala anong ginawa ko, at hindi ko rin maalala anong sinabi ko.” Sa katunayan, pag lasing na lasing siya, walang posibilidad na may magawa pa siya, at kung may nagawa man siya nung medyo lasing pa lang siya, siguro naman maaalala niya yun.

mahina niyang sagot, pilit na pinupunasan ang mukha niya. “Then stop shaking. You’re making the air inside this elevator feel heavier,” sabi nito bago binaling ang flashlight sa relo nito. “Crying doesn’t pay the bills, Miss. It just makes you look pathetic in front of people who don’t care about your story.”

"Okay na 'yon kesa magpanggap akong mabait. Sumuot ng maskara at magpakitang tao." "Minamasama mo kaagad ang sinasabi ng iba sa'yo maski na concern kami. Tanungin mo nga ang sarili mo, sino ba ang may problema sa atin?" "Baka ikaw ang may saltik sa utak. Akala niyo kung sino kayong amo ko noon. Ang lakas ng loob niyong utus-utusan ako." Tumayo ako. Hindi ko na kasi gusto ang pangga-gaslight niya.

sagot niya na walang bakas malisya. Ako nga lang siguro itong malisosya mag-isip sa kanya na baka isang araw kainin niya ang mga matatamis niyang salita sa akin. I don't want to gaslight myself, sadyang hindi ko lamang talaga mapagilan ang aking sarili. "Yeah... you're right. I'm sorry for thinking too much. Please understand," hinging pasensya ko. Ginawaran niya ako ng banayad na ngiti nang saglit niya akong sulyapan upang ipabatid sa 'kin na nauunawaan niya ang aking mga sentimiyento.

"Hindi ka bingi at alam ko na narinig mo ang sinabi ko, hindi ka lang makapaniwala na may magsasabi sa'yo ng ganyang mga salita pero gusto kung mo talaga uulitin ko ang sinabi ko at gagawin ko sa mas maayos na paraan, so tell me Glacier, why're you acting so fucking dumb?" Kita ko ang pagdaan ng sakit sa mga mata nito na kaagad din nawala at napalitan ng pagkamuhi. "Masakit ba? Dapat sanay ka na, kasi sa kinikilos mo mukhang maging sa inyo wala kang makuhang atensiyon, kaya sa iba ka humahanap tama ba?" pagpapatuloy ko at napayuko ito. "Y-You don't know me!" nanginginig ang boses na saad nito.

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************