Tila ba kakaibang timpla ng lungkot at pag-asa ang bumabalot sa mga kwentong tumatak sa puso ko—ganito rin ang naramdaman ko nung una kong nabasa ang ‘Isang Linggong Pag-ibig’. Ang may-akda nito ay si Liwayway Arceo, isang beteranang manunulat na marami nang nai-ambag sa panitikang Pilipino. Kilala siya sa mga maiikli pero malalalim na kuwentong tumatalakay sa buhay pangkaraniwan, at karaniwan rin siyang lumabas sa pahayagang nagbibigay ng maraming plantilla para sa mga manunulang Tagalog, kaya talagang swak ang estilo niya para sa ganitong tema.
Sa tingin ko, ang husay ni Liwayway Arceo ay nasa pagbibigay-buhay sa maliit na detalye—mga pag-uusap sa hapag-kainan, mga titig na hindi sinasabi, at ang unti-unting pag-usbong ng damdamin sa loob ng maikling panahon. Sa ‘Isang Linggong Pag-ibig’ mo makikita kung paano nagiging makabuluhan ang mga pangyayaring tila ordinaryo lang kapag sinundan ng matalas na pagmamasid at tapat na pagsasalaysay. Bilang mambabasa na laging naghahanap ng puso sa kwento, itinuring kong isa itong miniatura ng magagandang nobela: siksik sa emosyon, pero hindi mapilit ang melodrama.
Kung mahilig ka sa mga kuwentong nag-uugat sa kulturang Pilipino at nagsasalamin ng pang-araw-araw na pag-ibig, swak na swak ang gawaing ito. Kasama sa mga natatangi kong karanasan ang paulit-ulit na pagbasa ng ilan niyang eksena—parang bawat beses may panibagong detalye akong nadidiskubre. Tapos, iiwan ka niyang nag-iisip nang matagal, at iyan ang palatandaan ng mahusay na manunulat para sa akin.