Ghost In Tagalog Novels & Stories

Seryosong sabi niya "Huwag muna nating isipin." Hindi naging maayos ang pagkakape namin dahil doon sa sinabi ko. Napa-isip lang din naman ako. Kinwento ko na lang sa kaniya kung paanong naging kapatid ko si Gail. Yun nga ay dahil sa Papa ko na mah ibang kinakasama. Sinabi ko rin sa kaniya yung aksidente, seven years ago at napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

Gaano kalaki at gaano kahaba? Wag ka ngang mag-isip ng advance d'yan wala pa eh. Hindi ko pa nga natikman hindi ko pa nga nakita. Saka na gorang pag nahawakan kona talaga at nakikita na ng dalawang mata ko sasabihin ko agad sayo. Sabi mo yan asahan ko talaga yan gorang, alam mo naman ako diba? si Gilbert gorang ano sa palagay mo?

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Kung hindi, baka hindi na siya makalabas doon ng buhay. Ngumiti ang Ghost Valley Sage at nagsabi, "Oh, ang ibig mong sabihin ay ang aking munting katulong. Well, wala siya ngayon. Maaari kang maghanap sa loob kung hindi ka naniniwala sa akin."

Gusto kong matawa ngunit pinipigilan ko dahil sisirain no’n ang mood na mayroon kami ngayon. “What do you mean?” Kunot noo niyang tanong. I smiled. “Noong huli mo siyang nakita, don’t see it as a nightmare. See it as a good memory dahil sa huling pagkakataon, hanggang sa huling hininga niya, naging payapa ang lolo mo na ikaw ang huli niyang nakita.” Tinitigan lang niya ako. “I mean, don’t see it as your memory. See it as your lolo’s memory. Naiintindihan mo’ko?”

HINDI ko alam kung anong oras ako nakatulog kagabi. Hindi ko rin alam kung anong oras nakauwi si Lance. Wala rin akong ideya kung saan siya nagpunta. Mahihinang katok ang aking narinig. Hindi pa ako nakakasagot binuksan na nito ang pinto at tuluyan ng pumasok. "Gising na po mahal na prinsesa."

Isang malaking letter 'G' na may bilog sa gitna. "Isla?" Napatayo ako at itinago ang sobre sa loob ng damit ko. Si Sofia pala, nakasandal sa hamba ng pinto. "You look like you've seen a ghost," biro ni Sofia, pero ang mga mata niya ay mapanuri. "Ayos lang ako. Nakakalungkot lang makita ang mga gamit ni Nanay," sabi ko.

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

saad ni Irine kaya umiling ako sakanila. "No! I really saw a white lady! I saw her scary half face! UWAHHH ANO NAMAN MAGAGAWA NG PANANAKOT KO SAINYO DIBA! TOTOO NGA BELIVED ME!" pagsusumbong ko at lumapit naman si Dad na kinuha ako. "You should go home to rest Misaki-" "Ayaw ko!" parang bata kong sigaw sa takot. Napalingon ako sa bintana at nakita ang puting mabilis gumalaw na parang may hinahabol. Maliwanag na ang sikat ng araw pero nas alabas ang... isang g-ghost naman-

--- --- --- --- "Ano?" --- --- --- Agad umiling si Eliana. --- --- --- "Hindi." --- --- --- "Hindi ko iyon ginusto." --- --- --- "Tapos bakit?" Tanong ko. --- --- --- Napayuko siya. --- --- --- --- "Dahil ako ang nakita nila." --- --- --- --- "Hindi ikaw." --- --- --- --- "Kung hindi ako nagtago..." --- --- --- --- "Ikaw ang mawawala."