Ghost In Tagalog Novels & Stories

"Paano kung mahanap nila tayo rito? Paano kung hindi na matapos ang takbuhan na 'to?" Hinigpitan niya ang yakap sa akin, ang kaniyang malapad na palad ay marahang hinahaplos ang aking likod. "I told you, Aya. We are ghosts now. Walang makakahanap sa atin dito. At kapag naging sapat na ang lakas ko, tayo naman ang maghahanap sa kanila."

isinusob niya ang mukha sa palad niya. Parang walang katapusan ang sakit na nararamdaman gusto niyang manakit. Gusto niyang sugurin ang mga ito at saktan pero wala siyang lakas. Ubos na ubos na siya. Yung kahuli-hulihang katinuan sa isip niya pati 'yon sinira ng mga ito. "Alam kong nasasaktan ka..." ani ni Giselle.

Hindi kase ito umiimik kapag kakain na kami, anong nakain n'ya. Lumapit naman si Jhamir kay Angelo saka hinawakan ito sa ulo na akala mo ay esperitista. "Lumabas ka d'yan! Lumabas ka diyan sa katawan ng kaibigan namin at ibalik mo siya"

Kabanata 54.2 Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa gitna ng kagubatan. Napayuko sina Noemi, Cindy, Fajardo at Sevi. “NOEMI!” Nanlaki ang mga mata ni Cindy. “Kilala ko ang boses na ‘yon!”

Mahal ba tuition dito? Imbis na magtanong pa ako nang magtanong kay tita, naisipan na naming pumasok sa loob. At sa paglalakad pa lang namin, pansin ko na ang paligid. Nakakatakot talaga. Sa pintuan pa lang, may mga nakadisenyo na mga hindi ko alam na bagay pero nakakatakot. May mga sapot-sapot pa ng gagamba sa bawat gilid. 'Di kaya may halloween party sa loob? Pero imposible, July pa lang ngayon. Ang aga naman.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

paliwanag nito. Tinignan naman ako ni Mama gamit ang matalim niyang mga tingin. Napaismid na lang ako dahil doon. "But he's really kind though!" pagtatanggol ni Seya kay Silas. "Even though he's kind or not, he's still a ghost or a soul," paliwanag pa niya. Napakagat na lang ako ng labi dahil wala akong masabi dahil lahat ng sinasabi niya ay tama.

"Hope, I invited you here. Hindi kita p'wedeng pauwiin mag-isa." "OA much, best friend. Teka, papaalam lang ako kina tito at tita. Don't worry, I'll find my way out." "Hope!" Protesta nito pero wala ring nagawa. Safe sa San Gabriel kahit maglakad ka mag-isa sa gitna ng kalaliman ng gabi. Sa multo ka lang siguro matatakot kung matatakutin ka. Pero so far, wala namang kwento ng ghost sightings sa bayan nila.