Glared Novels & Stories

Hindi ko pinansin ang pagkalito at pagkagulat na gumuhit sa mukha niya. Napaawang ang bibig niya pero walang lumalabas na salita sa bibig niya habang ipinaglilipat-lipat niya ang tingin sa mukha ko at sa card na hawak-hawak niya. Tumalim ang tingin niya sa akin. I equalled his deadliest glare with my signature cold, emotionless stares.

Was I losing my mind? Naninigkit ang mga mata kong tinignan ang lalaki. I glared so hard I swear I could’ve set him on fire if looks could kill. But the bastard? He just raised one perfectly smug eyebrow at me, arms crossed, expression unreadable. Like his face was shouting, “the fvk I care?” Napamura ako sa inis. Pinunasan ko gamit ng kamay ko ang tumutulong tubig sa mukha ko galing sa ulo ko.

It's so suffocating. He glared at the girls whose looking at him without shames. Umiwas ang mga ito ng tingin sa kaniya. Those girls is so fucking irritating. Kanina pa kasi mga ito na humahagikhik habang nakatitig sa kaniya.

Hindi ko makalimutan ang tungkol dito at kasing tanga at katangahan man ito pero naiinitan ako. "Itigil mo na yang pagmumukha mo? Naiirita ako!" Nagkaroon na ako ng lakas ng loob na tingnan siya. Binatukan ko siya ng death glare. "Masisisi mo ba ako? Bina-blackmail mo ako, gago ka!"

dagdag ko pa. Nanlaki ang mga mata niya, halatang hindi in-expect na magsasalita ako ng ganon. Then his smirk disappeared, replaced by that ruthless glare. The kind of look na parang kaya niyang buwagin ang mundo ko sa isang iglap. “You think you’re brave, Elena?” mabilis ang hakbang niyang lumapit ulit sa akin. “No woman has ever dared talk to me like that. No one.”

"I-Iyan ang sinasabi mong p-plano namin? Ang akitin ka for our own gain— hindi ko alam kung saan mo narinig ang tungkol diyan. P-Pero maniwala ka... wala akong alam sa bagay na inaakusa mong iyan...." Tumayo na siya at sinulyapan ang dalaga na umiiyak at akmang lalapitan siya. He gave her a death glare so she stopped approaching him. Pero bakas pa rin ang sakit sa mata nito. Halatang gusto pa rin nito na magpaliwanag pero hindi nagsalita dahil sa talim ng tingin niya rito.

Baka mamaya ay kung anong mailagay ko. Hindi ko mabilang kung ilang oras ako nakababad sa harap ng monitor. Ang sakit sa mata. Sino bang gumawa nito? At ang palpak naman. Pero sino nga ba ako para magreklamo? Pero seryoso, kung sino mang gumawa nito, ang tanga niya. Nakakainit siya ng ulo. "Frustrated? Dami bang mali?"

Ang kilay niya ay bahagyang umangat, at sa halip na sumagot, tinagusan niya ito ng isang tinging mariin at mataray. “Keep dreaming,” maiksi niyang sabi, sabay iwas ng tingin. Tumawa si Quen, mahina pero malinaw—iyong mababang tawa na parang dumudulas sa hangin, malambing ngunit may bahid ng pang-aasar. Ang klase ng tawang ayaw ni Mirae amining gusto niyang marinig. “Ah, there it is,” sabi nito, pilit pinipigilan ang tawa. “That glare. I almost missed it.”

Mabilis na natigil si Harvien sa pagsasalita ng lumingon ako sa kaniya para samaan siya ng tingin. The fact that I glanced at him with a very slow movement made it even scarier. Ang nakabukas na bibig ni Harvien ay agad na sumara. “You really are a mafia. You pretty much know how to scare people away,” he uttered with a frown which I only answered with a shrug.

Hindi rin maampat ang tawa nito habang nakatingin sa'kin. Mabilis naman akong tinamaan ng hiya lalo pa nang mabaling ang tingin ko sa banda nina Elwood at Paroah. Madilim at seryoso lamang ang ekspresyon ng mukha nito habang si Paraoh ay hindi na rin mapigilan ng sumilay na ngiti. "Hija, halika't hihilamusan muna kita." May pag-aalala sa mga tinig ni Manang Gloria nang lumapit sa'kin. Hindi naman ako nagmatigas at nagpahila na dito palayo sa lamesa.