Going Away の小説・ストーリー

"I want you to be h-happy Zian..please be happy for me and most importantly for yourself" "Oum...Someday" napapikit ako... Dumilat lang ng bigla niyang hawakan ang balikat ko.. Bahagya niya rin akong inilayo para matingnan.. "I'm leaving..for good..I don't think I can move on if I won't distance myself" napakunot noo ako. "London....I stayed there" "S-sorry" "No...Aside from forgetting you, I'll go there for another purpose too..kaya wag kang masyadong magisip hmm"

Mikaya's POV Kinabukasan ay maaga kaming nagising at magkatulong sa paghanda ng breakfast. Bukas ang alis namin pauwi ng probinsya. Hindi ko pa nababanggit kina Mommy na uuwi kami at kasama si Dylan. Kaya naman pagkatapos naming magluto ng agahan ay napagdesisyunan ko ng tawagan si Daddy. Magleleave ako sa trabaho ng dalawang linggo para na rin makapagpahinga at makapag-isip isip.

"I know you owe me an explanations, Mommy, Daddy. But, I'm running out of time. Don't worry after this mess, bibisitahin ko po kayong lahat sa Nevada para sa magtapat where I'm going now. Take care, Daddy, Mommy, have a safe trip."

"Hindi kita mahal." Pagkasabi niyon biglang may narinig ako isang pamilyar na boses at may inaaawit ito. Si Zen. Kumakanta siya. Kasabay nito, ang unti-unting pagbitaw ni Greige sa akin at naglakad siya palayo sa kinaruroonan ko. Bigla na lang napunta sa chorus ang awitin. I want you to stay, never go away from me Stay forever But now, now that you're gone

Inabot ko ito habang nakapikit pa rin ang mata ko saka pinatay ang alarm. It's been one week since that happened at ngayon ang magiging pag-alis nila Mommy and Daddy papuntang ibang bansa para sa meeting na sinasabi nila sa akin noong nakaraang dalawang linggo. Tumayo na ako at nag-ayos ng sarili bago lumabas ng kwarto. Patakbo akong bumaba ng hagdan at sinalubong ng halik sina Kuya, Mommy and Daddy.

May hinanakit sa boses niya. "I'm sorry Babe, I'm still busy. Gustuhin ko man na pumunta dyan pero marami pa akong gagawin e. Anyway, I have a business trip abroad. I will be gone for three months. And tonight is my departure." Pagod at walang ganang wika nito.

Wika ng ina. Tahimik na umalis ang kambal sa kanilang bahay. Paano yan mayra? Ayoko munang umalis. 'Ayokong malayo sa mga magulang natin.Ang malungkot na sabi ni maria. Hindi ko din alam maria'Bakit kaya nagmamadali si uncle Denver sa pag-alis sabi niya next year pa'tapos ngayon next month na.Ang saad pa ni maria.

pagtataray ko lalo. "Ganiyan ganiyan ka tapos mamaya bigla kang mawala, pagsisishan mong hindi mo ako kinausap ng maayos---" "Why? Do you want me to go now? Don't be in a rush. Now isn't the right time. And do you think I'll just leave like that? I'll make your life miserable and get sick and tired of me. Who knows, you will no longer have to give me your body. When that happens and I'll leave, you'll probably put on a big smile and feel extremely relieved."

I looked behind him away. Someone has formed in my mind, why does it seem so painful to see him walk away? I was shaken, what what am I thinking today. Maybe I was drowsy, and I was just tired. Hopefully, just out of tiredness and no other meaning

Nag-unahang bumagsak ang aking mga luha pababa sa aking pisngi dahilan para agad kong punasan ang mga 'yon. Humarap ako kay Israel at lumuluhang nagsalita, "Bakit parang nagpapaalam ka? Hindi ka naman mang-iiwan ulit 'di ba?" Halos humihikbing tanong ko. "I'll be gone for a month. I need to focus on our company in China." "You're leaving us again, Uncle?" Kunot-noong tanong ni Amari habang bitbit ang kanyang bag na nakasabit sa 'kanyang likuran.