Graduation Motto Novels & Stories

"Nagsuma-cum laude lang naman 'yan siya dahil sa sponsor ng mga magulang niya sa University, eh! Palibhasa, mga mapera! Aray!" "Sshh! Mamaya may makarinig sa 'yo! Tumahimik ka na nga lang diyan!" "Alam mo ikaw, Sheen—tsk! Nevermind." Hindi na ako nagsalita. Mas minabuti ko na lang na huwag bumunganga dahil baka magkaroon pa ako ng kasalanan sa Diyos. "Congratulations, graduates—batch 2024!" Anunsyo ng master of ceremony sa pinakahuling event ng programa.

Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan iyon, at hindi ko napigilang mapangiti nang makita ko ang nakasulat: Eligible for graduation upon completion of requirements. “Diyos ko,” bulong ko sa sarili ko. “Graduating na ako.” Summa Cum Laude ako. Ilang buwan na lang, tapos na. Lahat ng puyat, pagod, at pagtitiis, malapit nang magkaroon ng bunga. Tuition na lang talaga ang kulang. Lahat ng academic requirements, pasado na. Kinuha ko agad ang cellphone ko. Tatawagan ko si Mama. Kailangan niyang malaman ito ang magandang balita. Kailangan niyang marinig ang balitang matagal naming hinihintay.

“She strives to inspire other people to live a meaningful life one that is beyond self, ladies and gentlemen to give the response on behalf of the graduating batch-“ Parang maiihi sa excitement si Nicole habang nag hihintay na tawagin ang pangalan niya ng administrator ng unibersidad na pinapasukan niya na siya ring kasalukuyang nag bibigay ng speech ngayon para sa graduation ceremony. Eto na ang araw na pinaka hihintay ni Nicole, ang araw na mag tatapos na lahat ng pag hihirap niya at pag pupursige na tapusin ang pag aaral. “Our universities’ summa cum laude, from the college of aeronautical engineering Natalia Nicolette Lorenzo.” Isang masigabong palakpakan ang na tangap ni Nicole mula sa

pero hindi nga niya iyon binanggit. kilala niya ang kanyang estudyante. At alam niyang walang kakayahan si Sophia na gumawa ng masama. Pinili na lang nga niyang huwag na itong tanungin dahil buo ang tiwala niya na kayang harapin at lampasan ni Sophia ang kahit na anong pagsubok. Ginanap nga ang graduation ceremony sa umaga. At halos lahat nga ng magulang ng mga senior high school students ay dumalo at naupo sa mga upuan ng audience

Tita wrapped her arms around me and we rose up to applaud while they sang the college hymn. "Remember that you are part of a family, and when you need me, I'm here." Don't be bashful, I'm your mommy, okay?" I bit my lower lip and gently nodded before Navi arrived and Tita and I held each other firmly. I didn't notice the time or pace of the graduation since Tita and I were conversing. "Finally, a new journey!" Navi smiled, then stepped away from us to give Tita the diploma, as a camera approached us.

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.