Novel & Cerita Motivational Motto

Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na takot o panganib ang bumabalot sa bawat biyahe namin, kundi ang kasabikan para sa panibagong simula ng aming buhay. Nang makarating kami sa mismong gusali, sinalubong kami ng napakaraming tao at mga kasapi ng media. Ang bagong tatlong-palapag na gusali ay may malaking signage sa harap ROGELIO PEREZ MEMORIAL FOUNDATION. Sa ilalim nito ay ang aming motto, Ating Itaguyod ang Karapatan at Dignidad ng Bawat Manggagawa.

Kung kaya nila kaya mo rin. Gawin mong motivation ang mga sinasabi ng ibang tao sa iyo. Huwag mo silang gantihan; hayaan mo silang paniwalaan ang gusto nilang paniwalaan. Don’t fight with people like them, because that will only make you look low-class. They will only make you look cheap. Hindi mo kailangan maging matalino o mayaman para magawa ang mga bagay na nagagawa ng iba. Sapat na ang tibay, tapang, at lakas ng loob na meron ka para pantayan sila.

Sabi nitong huminga ng malalim, “Hindi ko rin makakalimutan ang mga masasakit na salitang sinabi mo sa akin.” “I’m sorry sa mga nasabi ko.” “At least nagamit ko iyon para maging motivation na marating ang mga pangarap ko. Hindi na ako ang babaeng no read no write na. . .na ikinahihiya mo,” ramdam nya ang hinanakit sa tono ng pananalita nito.

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.

' Para sa akin, ang motto na 'yon ay para sa mga taong tamad at walang diskarte sa buhay; ginagamit ang itsura para gawing ticket sa instant pagyaman. Wala naman akong pakialam sa motto na 'yon ni Mama dahil kay Ate Diana niya lang naman palaging sinasabi 'yon. Kung tutuusin, nakatulong ang pagiging malandi ni Mama—ay este—ang pagpatol niya kay Tito Arthur, dahil kung wala ang huli ay baka patay na kami ngayon dahil sa gutom.

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.

"Medals and trophies fade over time, but the fulfillment of outdoing yourself is something that even the highest honor or recognition could never match. You are here because you are the best. The best version of yourself and no one else. And for that, I want to congratulate you for a job well done! No one did it for you but you...only you. " "Aim big, dream bigger, soar higher. Never stop dreaming, never stop believing. If others can develop a culture of excellence then you can. Remember, plants grow better during rainy days. Some of the seeds may die but don't give up, just keep planting. You see, one day, you will harvest the fruits of your labors." "Thank you everyone and I wish you all t

Ngayon, parang unti-unting binabayaran ng tadhana ang lahat ng iyon. “I want to do this right,” sabi niya, seryoso ang tinig. “Hindi lang ito about fame or success. Gusto kong maging inspirasyon sa ibang babae… na kahit ilang beses kang masaktan, you can still rise.” Ngumiti si Adrian. “And you will. Hindi lang dahil magaling ka, kundi dahil totoo ka.”

Anito habang palabas sila ng restaurant. Marahan naman siyang umiling. "Hindi na po, Ninong. Kaya ko na po ang sarili ko. Maraming salamat sa masarap na hapunan." Mahina naman itong natawa. "Wala yun, Barbara. Alam mo na ang motto ko. Isa sa daan patungo sa tagumpay ay puno ang laman ng sikmura."

The fulfillment it was giving me was one of the reason why I remained confident of myself amidst of the shitty things that happened to my life. Mahalaga sa akin na sa mata ng mga taong nakakasalamuha ko, isa akong kahanga-hanga na tao— na nakikita nila ako bilang kakumpitensya dahil magaling ako. The attitude to always aim the top and maintain it was the motivation I got for my studies. When my egoistic self says she wanted something, she would surely get it, by hook or by crook.