Best Short Motto For Students Novels & Stories

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

Nagulat ako sa mga nabasa tungkol sa parang motto ng school, may mga comments din nga mga magulang ng studyante na nag aaral dito. "Sino ba namang siraulo ang mag lalagay ng motto na ganito? Motto ba talaga to? Wanna Enroll And Enjoy Killing? HAHA gagu." Naiiling ako bago clinick ang rankings of students hindi naman pala subrang higpit ang paaralan nila ang kaso lang hindi ka pwedeng makalabas hanggat hindi ka pa nakapag tapos, hindi naman problema yun dahil may sarili silang mall sa luob may kainan din.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

tanong ko habang nakayuko at sinisipa ang mga maliliit na bato sa daan. "Iha, isa lang ang masasabi ko sa'yo. You must overcome your fears dahil official ka ng student ng Hamlet Creek. Always expect the unexpected, at huwag kang magtiwala agad-agad sa mga taong bago mo lang nakilala. At sa lawak ng unibersidad na ito, huwag na huwag kang gumala nang mag-isa, kung ayaw mong matulad sa principal."

Kung may award lang sana para sa pinaka-unlucky na estudyante sa unang araw ng klase, sure akong uuwi akong may trophy. Gold. May ribbon pa. At may pangalan ko na naka-engrave nang bongga: Amora Cloughdeth Medina Faulkerson — ang student na sinampal ang sarili niyang professor bago pa man magsimula ang semester. Yes. That happened. At yes, buhay pa ako.

Di naman diba? “Student’s meron akong reminder ulit sa inyo. Hindi tinu-tolerate ng school na ito na mapahiya ang pangalan dahil lang sa mga kalokohan niyo. Reminder, dito pumapasok si Prince Kean at si Kevin. Mapapalad nga kayo dahil pumapasok sila dito. Kung kaya inaasahan namin na di kayo masyado gagawa ng hindi magugustuhan ng school. Dahil nga mahirap kayo turuan, susubukan parin namin na may matutunan kayo. At bilang kabayaran, minimize your voice. Ang mga ugali nating di kagandahan, paki-iwan sa bahay niyo at siguraduhing putol ang mga sungay niyo kapag pumupunta ng school. Nagkakaintindihan ba tayo?”

30-minutes break lang kasi kami bago ang susunod na klase, tapos laboratory kami after. Pumapasok lang talaga ako para umuwi. Oh, 'wag hater. Nag aaral pa din naman ako ng mabuti kahit ganito ang attitude ko sa school. Even if I look like I'm not really interested in studying, I am still a consistent honor student. Tactic nga yata ang pagiging tamad para maging honor kasi sa'ming magkakaibigan, wala namang masipag. Gumagalaw lang kami kapag malapit na ang pasahan, work under pressure, ganu'n. "I-uupdate ko din 'yon. Chill lang kasi kayo, STEM student ako hindi writer. Kbye!"

“Good morning Ma’am. Good morning classmates. I’m Leslie Magtrano, 17 years old and my motto in life is Life is too short, don’t make it shorter. Thank you.” Nagpalakpakan lahat ng mga kaklase ko. Totoo naman e maiksi lang ang buhay kaya ‘wag natin itong sasayangin. Pagkatapos kong magpakilala ay may bagong dating na estudyante na siyang ikinalaki ng mga mata ko. Na naman?

That’s impressive. He did not look like someone who enjoys Math and Science. He looked like someone who is so chill and loves to play around. Ang first impression ko nga sa kanya ay YOLO ang motto niya in life. Pero baka kailangan ko na ring gawing motto in life ‘yong “Don’t judge a book by it’s cover.”

"You know baby girl, I love to hear what you've going to say but, Nico's right. You know naman na mainit ang mata sa atin ng mga head teachers... I'm sorry, baby." "Wow Kayle? Kailan ka pa naging conscious sa grades mo? Ano na nangyari sa motto natin na 'Grade is just a number, and it will never define your future'?" "Baby girl, kailangan natin makapasa this quarter remember? We need to sit on our class para makahabol sa previous lessons natin or else ligwak ganern tayo. Lalong-lalo na si lolo mo Nico kaya g na g 'yan umalis, eh. Naiintindihan mo naman, hindi ba?"