Graduation Motto Novels & Stories

Buti na lang kanina di nahalata ng karamihan yung halik niya sa noo ko. After maideliver ko yung Pledge of Loyalty dahil sa sobrang kaba na baka di ko namemorise, agad akong tumakbo ng restroom dahil naihi ako bigla. Saka moment yun ng mga Parents and Graduates. Graduation Song na inaalay sa mga Guardian namin.

After Five Years.... "Bethany's POV" "Congratulations for the graduates." "Congratulations." "Congratulations." "For our suma cumlaude, Congrats." "Thank you!" Bawat bumabati sa akin ay pinapasalamatan ko. "Grabe babe! Hindi pa rin ako makapaniwala na graduate na talaga tayong lahat sa college." Emhir. "Oo nga eh," sagot ko habang nakangiti saka sinusuyod ng tingin ang buong gym ng La Llera University.

natatawang sabi nya. "Malapit na ako grumaduate pero wala naman sina Nanay at Tatay" malungkot na sabi ko saka tumingin sa malinis na tubig. Agad naman akong niyakap ni Martin. "Don't worry, I know, kung nasaan man sina Tito at Tita, super proud sila sa'yo. Ang galing galing kaya ng running for With Highest Honor ko. At isa pa, hindi ka naman namin pababayaan nina Mommy at Daddy. Pangako, naroon kami sa graduation mo." Aniya. Bahagya namang gumaan ang loob ko.

At hindi nga ako nabigo dahil kitang-kita ko kung paano siya na surprise kanina. “Good morning Vice-Chancellor, members of the Faculty, to our parents and guardians, ladies and gentlemen, and most especially those graduating tonight, to whom I offer my sincerest congratulations. It is an honour and a great pleasure to have this opportunity to speak in front as your summa cum laude, to share this important occasion with you, as we all witnessing the most important day of our life to success; to enjoy seeing the pride on the faces of those collecting their degrees: that sense of accomplishment mixed with no small measure of relief too, I am sure. I know that feeling. And on behalf of my fellow

Galit ako, at wala akong pakialam sa emotional attachment kahit ramdam ko na ang sakit sa pag-iwan niya sa akin sa ere. “CONGRATULATIONS, graduates! Graduate na kayo sa mga exams, quizzes, recitations, pero, may karugtong iyan na pero. Congrats kasi tapos na ang paghihirap natin sa school pero ito pa lang ang simula ng tunay na pagsubok. Ayaw kong sabihin na welcome sa samahan ng mga unemployed but I want all of you to welcome in the world of hope, the stairway to success.”

Pag katapos naming mag usap nag kanya kanya na din kami ng uwi. " I want to say congrats to all who's graduating this years, I am so proud to all of you na Kinaya niyo ang thesis at madami pag hirap na dinanas niyo. But, look all you now, Ilang araw nalang mahawakan niyo na ang deploma na inasam asam niyo. Pinag hirapan niyo to, pinuyatan, kaya deserve niyo ang lahat ng ito. At alam kong hindi pa dito nag tatapos ang lahat dahil mag boboard exam pa kayo, but I'm sure kakayanin niyo to. Good luck! See you tomorrow!" Pag bati ni ma'am sa amin. Kahit siya man ay kinakabahan, Ito na, ang pangarap niya. "Bye ma'am." Paalam namin dito, Nakangiting tumango si ma'am bago lumabas ng room. Kinalabit a

Unti-unti nang lumalawak ang mundo niya… Sa buong tatlong oras na program, napuno ng mga inspirational speech ang buong graduation ceremony. Ramdam ng bawat isang magsisipagtapos ang magkahalong lungkot at saya. Sa wakas… Naisara na ang kabanata ng libro kung saan itinuturing silang ‘bata’ ng lipunan. Pagkatapos ng araw na iyon, kailangan nilang doblehin ang kasipagan para maabot ang kanilang mga pangarap. Hindi na lang ito basta isang laro, nakasalalay na roon ang kanilang mga pangarap.

Papuntahin nyo muna dito, gusto ko siyang makausap. *"Wala jud me ka anha bisag pang tambong na lang sa imong graduation kay saon man gud wala man ikaplete" – hindi kami nakapunta dyan kahit sa pag attend man lang ng graduation mo kasi walang pamasahe. *“Ma, okay ra. Nakasabot ra man gud ko,”--- Ma, okay lang. Naintindihan ko. *“Kanus-a man ka mouli, nak? Mingaw nami nimo,”--- Kailan ka uuwi, nak? Miss ka na namin.

Mukhang hindi pa rin tumino si Kaena nang siya ay basain noong huli, at inisip niyang siya si Mariana na kanyang pinadapa at pinagulong noon. Itinaas niya ang kanyang mga mata upang tingnan si Kaena, "Kaena, ang A University ay palaging may motto na kabutihan at kabaitan. Talagang nakalahiya para sa A University na magkaroon ng estudyanteng katulad mo." sambit niya sa malamig na tinig.

"Look, Leandra... Kung may hindi nababagay sa university na ito, ikaw 'yon. This university has always taken virtue and kindness as its motto. It's a shame for them to have a student like you. Walang manners, bastos." Leandra froze for a second. Napakurap ito at nanlaki ang mga mata. Her face turned angry. Dinuro nito si Audrey. "What did you say, you bxtch! Who are you to teach me a lesson? The motto of this university has nothing to do with you. You're not even qualified to step into this prestigious school!"