Graduation Speech In Tagalog Novels & Stories

Parati niyang sinasabi na kaya ako mataba kasi mahal niya ako kaya marami siyang pinapakain, gusto niya raw na malusog ako. "Pero ito na pa, akala ko pupuntahan niyo pa ako sa maynila para sa graduation ko. Mukhang hindi na. Alam kong manonood ka pa. I'll make you proud. Hindi ko maatim na makitang nakahiga ka diyan. Nakakapanghina pa. Alam kong lumaban ka. Salamat pa, hinding hindi ko makakalimutan na may papa akong napaka gwapo, napaka bait at napakamapagmahal. Wag na wag mo kaming pababayaan, bantayan mo kami ha? Mahal na mahal kita papa. H-Hanggang sa m-muli, p-paalam." tuluyan ng bumigay ang mga tuhod ko at napaluhod.

Ramdam ko ang lungkot at panghihinayang sa kanyang boses. “Eh ano naman? Ano ka ba, okay lang ‘yon, ‘no! ‘Wag ka ngang magmukmok d’yan! Graduation ko kaya, so we should be all celebrating... ‘di ba, Ma?” nakangiting sabi ko.

pagsang-ayon ng isa pa. Yup, si Jake yung sira-ulong nakahuli sa akin kanina na umiihi sa likod ng kubo. Nakaupo ito sa tabi ni Lindsay ngayon. Silang tatlo nina Mark ang pinag-uusapan ng mga estudyanteng babae na nasa harapan ko ngayon. Graduating na silang tatlo sa kursong engineering. Bumulong sa akin si Janet. “Mga Marites.” anito. Napatawa ako sa sinabi nito. Totoo naman ang sinabi ni Janet. Pati buhay ng ibang tao ay pinapakialaman ng mga ito.

Totoo ngang parang meron itong magic na tila gumaan ang pakiramdam niya at nagkaroon siya ng lakas ng loob. Nang mag-umpisa na siyang magsalita ay binati niya ang lahat ng mga bisita na naroroon na inanyayahan din ng Marikit Elem School sa graduation day nang araw na iyon. Inisa-isa niya ang pagbati, nakasulat din kasi doon sa graduation program list ang mga pangalan ng mga ito, ang mga parents at graduates, lahat ng mga taong nanonood, pero una sa lahat ay sinambit niya rin ang pangalan ng Poong Maykapal. Pati na rin si DJ ay binati niya rin na nakita pang nagbulungan ang mga lumingon at tumingin kay DJ.

"May... anak tayo?" Unti-unti akong napangiti kahit patuloy pa rin ang pagpatak ng aking mga luha. Marahan akong tumango. "Oo, babe." Napalunok siya. "P-pero b-bakit di mo sinabi sa akin?" "Ayaw kong madistract ka sa pag-aaral mo, babe. Kaya nga sinabi ko sa 'yo may sorpresa ako sa graduation day mo, kaya lang..."

Dumating Ang Araw NG graduation at hinirang akong cumlude sa pagtatapos NG aking kursong engineering Hindi dumalo si Kiel sa aking graduation ako lamang Ang umakyat sa intablado. Ngunit na roon si Mary joy para samahan ako. Alam ni Mary joy Ang lahat Ng sakit na aking nararamdaman NG Araw na iyon. Dahil siya Ang akong pinagsasabihan sa lahat NG problema namin ni Kiel.

montaire "Good evening everyone, Thank you for attending this beautiful party for my beloved son and for my beautiful and perfectionist daughter in law, I'm very grateful now because finally after 6 years this two are now engage" speech nito at nagpalakpakan naman ang iba dahil sa tuwa ng marinig yun hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko pero kahit papaano masaya din naman ko para sa kanila, hindi korin namalayan na umalis na pala si kyler sa tabe ko hindi narin siya makita sa paligid.

My journey had been one of challenges and triumphs, late-night study sessions, and unwavering determination. As I walked across the stage to receive my diploma, the weight of the summa cum laude honor sank in. Sa gilid ng stage ay nakita ko si Sean na kasalukuyang pumapalakpak habang nakatingin sa akin. The atmosphere in the graduation hall was charged with anticipation as I went up to the podium to deliver my speech. Everyone fell silent, all eyes fixed on me.

May gagawin pa pala ako. I need to create the most delicious dish for Leo that my Mother taught me. This will serve as my gratitude after he saved me yesterday. -- “Sigurado ka bang hindi mo na gagamutin 'yan?” Manang asked. I forced a smile and nodded. “Yes, Manang. Ayos lang naman po ako. Parang kagat lang ng laggam.”

Hindi ko binibigay ang address ko dito dahil ayokong puntahan nila ako. "Bakit?" Tanong ko. [Hinihingi sa school, graduation na sa makalawa] agad akong nalungkot sa narinig ko. Isa sa pangarap ko ang magmartya at kumuha ng diploma pero hindi na iyon matutupad dahil wala naman ako doon. "Ganun ba," malungkot kong tugon. "Itetext ko na lang sayo ang address namin dito."