Graduation Speech In Tagalog 소설 & 이야기

As I stopped for a while, I remembered everything na parang nangyari lang kahapon ang lahat. My sorrow started when I graduated college sa isang prestilhiyosong school sa Manila. I can still remember how my dad was so excited for my graduation. Imagine, even in the eve of the day of the ceremony, my dad and I are still talking via skype. But little did we know that our happy chat will soon turn into a terrible blood bath. Kung alam ko lang, umuwi na lang sana ako sa amin instead of talking to him virtually.

–sabi naman ng Vice principal na s'yang nag emcee ng ceremony. Tumayo si Kenn at nagpunta sa stage. Pagtuntong niya'y huminga s'ya ng malalim, nag-umpisang magsalita. " This is it, 12-D. Ang araw na pinakahihintay nating lahat– pinapangarap na makagraduate. Ito na 'yon. Ang sarap pala tumungtong ng intablado, magmartcha sa araw ng graduation. Masaya na malungkot. Simula bukas hindi na namin masisilayan ang aming magulo na classroom, mag-start na kami ng panibagong yugto ng aming mga buhay. Malungkot kasi hindi na namin maririnig ang sermon ng nag- iisang wirdong teacher namin, na siyang nagbigay inspirasyon sa amin upang maging matagumpay sa hinahanap. Ms. Zhaine or JHAI. Kahit sino ka man,

Naalala ko tuloy nung graduation namin nung magbibigay na si Argus ng Valedictory speech nila at napailing na lang ako as I remembered kung paano ako pasimpleng nagsuot ng headphones at magpatugtog ng malakas para hindi ko marinig ang pagsasalita ni Argus noong panahon na yun. “Good evening po sa aming mga teachers and of course sa aking mga classmates na nandito ngayon to share this wonderful event! Thank you at nakarating po tayong lahat ngayong gabi and I hope everyone is enjoying!” pagsisimula ni Argus at pumalakpak naman ang lahat

“Bakit hindi mo kinontak ang mga tita mo?” Ngumiti ako. may pait. Nagsalin ako ng alak sa kanyang baso. “I am sure busy sila.” Huminga ako nang malalim. “Alam mo ba? Noong graduation ko, iyon na yung pinakamalungkot na bahagi ng buhay ko. Sobra kasing naramdaman ko na ako na lang pala talaga. Wala akong kasamang nagmartsa papuntang entablado. Walang akong pinaghahandugan ng aking diploma, walang kasamang nagpakita ng kasiyahan sa nakamit kong tagumpay. Walang pumapalakpak sa akin na kapamilya. Noon ko naramdamang ulilang lubos na talaga ako. Umiyak ako no’n dahil wala pala talaga akong masabing pamilya. Akala ko kasi okey na ako. Akala ko, kaya ko na. Iba pa rin pala talaga ng may masabing p

Totoo ngang parang meron itong magic na tila gumaan ang pakiramdam niya at nagkaroon siya ng lakas ng loob. Nang mag-umpisa na siyang magsalita ay binati niya ang lahat ng mga bisita na naroroon na inanyayahan din ng Marikit Elem School sa graduation day nang araw na iyon. Inisa-isa niya ang pagbati, nakasulat din kasi doon sa graduation program list ang mga pangalan ng mga ito, ang mga parents at graduates, lahat ng mga taong nanonood, pero una sa lahat ay sinambit niya rin ang pangalan ng Poong Maykapal. Pati na rin si DJ ay binati niya rin na nakita pang nagbulungan ang mga lumingon at tumingin kay DJ.

My journey had been one of challenges and triumphs, late-night study sessions, and unwavering determination. As I walked across the stage to receive my diploma, the weight of the summa cum laude honor sank in. Sa gilid ng stage ay nakita ko si Sean na kasalukuyang pumapalakpak habang nakatingin sa akin. The atmosphere in the graduation hall was charged with anticipation as I went up to the podium to deliver my speech. Everyone fell silent, all eyes fixed on me.

sigaw ni Yamato kaya kinawayan ko siya. “Valedictorian, Hakuna Miran Romero!” Nagpalakpakan ang lahat at ginawa ko na ang speech ko. Nakangiti ang lahat bukod sa isang kaklase ko na salutatorian. Ginalingan ko kasi para sa scholarship na maaaring makuha ko.

Bilang studyante ay hindi madali lahat mararansan, physically, emotionally, mentally and most of all financially drain pero lumalaban pa rin kami. Natapos nga ang speech ni Carmela at lahat nang taong nasa graduation ay nagsipalakpakan dahil sa na inspire sila sa speech niya. Nakangiti naman si Dina, humanga siya kay Carmela. Naisip niyang sana nga siya si Carmela ang anak ng best friend niyang si Carina.

"Kaya dapat tayong kumapit nang mahigpit at maghanda para sa rollercoaster ride na kilala rin bilang 'BUHAY.'" "Sang-ayon ako." ================== "Pakitulungan ang estudyanteng nakakuha ng pinakamataas na karangalan sa batch na ito, si Mr. Kyle Andrada habang gagawin niya ang kanyang graduation speech!" Sa wakas ay tinawag na ng dean si Kyle sa entablado. Naghiyawan si Mira kasama ang mga batch mates nila habang umaakyat si Kyle sa entablado.

“¿Cómo estás?” Napangiti ako habang napapikit. Talagang todo na ang pag Kakastila niya. “Sidro…” halos hindi ko mapigilan ang saya sa boses ko. “Accepted na ang application ko.” “¿Qué?” halos mapasigaw siya. “¿En serio?” “Yes! Candidate na ako for graduation!” Narinig ko ang malakas niyang tawa sa kabilang linya. “¡Sabía que lo lograrías!” sabi niya.