Gravity Falls: Journal 3 Novels & Stories

Bakit ba napakapapansin ko? Ngayon ay tila enteresado siyang humarap sa akin. Pati ang swivel chair na inuupuan ay napaharap sa akin. Sumandal siya rito at marahang isinandal din ang braso. Ang kaliwang kamay ay pinaglalaruan ang pang-ibabang labi samatalang ang isa ay nasa lamesa at naglalaro ng isang asul na ballpen. Now that you caught his attention, Rassia, now what?

[Ang Gravity ng Pangako] Ang hangin sa Paris ay hindi kailanman naging kasing lupit ng gabing ito. Sa bilis na siyam na metro bawat segundo, ang gravity ay tila isang malupit na hatol para kina Michael Miller at Maya Vance. Ang penthouse na kanina lang ay simbolo ng kapangyarihan ni Michael ay isa na ngayong nagliliyab na impyerno sa itaas nila.

Habang nagkekwento si Joan ay pinagmamasdan lang siya ni Mico habang nakangisi. And it just sent butterflies in her stomach. Everytime Mico looks at her, her heart would just skip a beat. "Ano'ng oras ka nagising niyan, Ellaine?" Tanong ni Mitch. "Three am." Sagot niya. "You haven't have enough sleep." Komento ni Mico. She shrugged. "Hindi na ako makatulog eh." Sabi nalang niya. Umubo si Jeremiah. "Concerned." Tapos ay umubo ulit.

3rd POV Nina woke up with a groan. The clock on the nightstand read 4:03 AM. She moved quietly to the bathroom. Trying to prevent Hades from waking up. Her body ached from the night before—sore, tender, and unfamiliar. In the bathroom, under the cold, sterile light, she lifted the hem of the oversized shirt with trembling fingers. Her breath caught.

Her walls clenched around him, milking him, pulling him deeper. Ezekiel’s head fell back, muscles tightening as he chased his own release. With a final thrust, he roared her name, releasing deep inside her, filling her with heat. They collapsed together, tangled in sweat and satisfaction, breaths ragged and hearts pounding. ⸻ Ezekiel’ POV Minutes passed before Isla spoke, her voice soft and shaky. “If this was a mistake… it’s one I’ll gladly repeat.” Ezekiel’s lips curved into a lazy grin against her shoulder. “Not a mistake… a dangerous obsession.”

Maagap niya iyong pinahid at taas-noong lumabas ng hotel. She is Margaux Samonte. Margaux doesn’t cry. Taas-noo siyang naglakad. She looked okay pero sa totoo lang, nagpupuyos ang damdamin niya. Dala ng matinding emosyon, ‘di na niya namalayan pa ang malaking bulto ng katawan na nakakasalubong niya sa gilid ng daan. Naramdaman niya na lang ang pagbunggo niya sa isang matigas na bagay. Tumilapon sa semento ang hawak niyang phone at bag pati na ang panyo dala ng malakas na impact. Nasundan niya na lang ng tingin ang pag-landing ng mga gamit sa semento. Kita niya ang pagkabasag ng tempered glass. Parang umakyat ang lahat ng galit niya sa dibdib.