Novel & Cerita Fall Down 7 Times

Umiiling itong napatingala at nahihirapang nagbuga ng hangin. “Itigil na natin ito. Ayokong patuloy na masaktan. Ayokong maging tanga at paikutin mo hanggang dulo. Ang importante sa iyo ay ang posisyon mo at ang makapang-akit ng ibang babae na higit sa akin. Habang ako mananatili mong parausan hangga’t gusto mo.” Mapait nitong pagbitaw ng mga salita. “We are over.” She dropped the final words before she ran away again.

Trina asked, handing her a clipboard. “Yeah,” Kaella replied with a quick smile. “Konti na lang, matatapos na rin ’to.” She was doing fine until her heel caught on the edge of the temporary platform as she stepped backward. In one horrifying second, Kaella felt her ankle wobble, her balance slipping. A small gasp escaped her lips. She flailed for something to grab—anything—but the nearby banner stand wasn’t strong enough to hold her weight. It wobbled dangerously, threatening to topple along with her.

Takot. Alam niyang delikado ito. Alam niyang kapag nalaman ni George, maaaring mawalan siya ng trabaho. O baka mas malala pa roon. Pero sa huli, dahan-dahan siyang tumango. At sa simpleng paggalaw na iyon, parang gusto kong umiyak lalo. "I'll try." Halos hindi ako makahinga. "What?" "I'll try," ulit niya. "Gagawa po ako ng paraan."

Hinila ko ang damit niya patungo sa akin ngunit hinawakan niya ang kamay ko at tinutulak niya ako pabalik. "Say you're falling for me first." Bulong niya. Nanginig ang kamay ko. I'm falling for you, Lance. Hard. Kaya lang natatakot akong magpatuloy. Natatakot akong masaktan. Pag ako ang naiwan, walang matitira sa akin. Si Lance, maaaring laro lang ito para sa kanya, marami pa siyang oportunidad, hindi ako ang buhay niya.

Lahat ng iyon hindi maganda para sa puso ko. "What did you want to talk about?" I asked as soon as I get the courage. Inangat niya ang tingin niya sa akin at biglang lumuhod. "Axel!" Agad akong bumaba paupo upang pigilan siya. I held his shoulders trying to lift him up, but he's really determined to kneel. "Get up. Ano bang problema mo?" Mas lalo akong kinain ng kaba sa aksyon niya. The last time he kneeled in front of me, he did a big mistake. I wonder what mistake did he do now for kneeling like this.

Arra Point of View Hindi inabot ng trenta minuto ang byahe namin papunta sa 7/11 hindi naman din kase ito ganoon kalayo sa barangay na tinitirahan namin. Kaya naman nung makarating kami sa convenience store ay halos magpamisa na ako sa tuwa dahil nakarating kami kaagad. Ikaw ba naman ang makaalis sa tirik ng araw hindi ka magpasalamat.

Tanong ni Crystal. “Y-yes po Ma’am Crystal,”mahabang ngiti ang sumilay sa mukha ng babae. Nakatingala ito sa dalaga na tantiya niya ay nasa limang talampakan at anim na pulgada ang taas hindi pa kasama ang tatlong pulgadang taas ng takong ng sapatos nito, ngunit samantalang siya ay nasa limang talampakan at dalawang pulgada lamang, suot niya pa ay isang flat shoes.

Hindi na ako mahihirapan pa maghanap ng matitirhan ngayon pang umalis ako sa puder ng ama ko na gustong kumitil sa anak ko. Tinuro nila sa akin ang mga dapat gawin. May dalawang linggong training kaya sa una ay mas mababa ang sahod pero libre naman ang pagkain at bahay. Hindi naman ako high maintenance sa sarili kaya ayos na ako sa simpleng pamumuhay na ganito. Siguro maninibago ako dahil club ang pinagtatrabahuhan ko pero ayos lang. Masasanay rin ako na tray ang hawak ko imbes na business papers. Sanay naman ako sa puyatan kaya walang problema sa night shift. Masasanay rin ako sa buhay na ito, malayo sa buhay na kinasanayan at ibinigay sa akin ng mga taong kumontrol sa buhay ko sa halos lab

biro niya sabay tawa. Umikot ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. "May nakakalimutan ka ata Khalil? One rule: don't fall, 'di ba? Baka nahuhulog ka na sa'kin ha kaya sinasabi mo 'yan." biro ko.

Sobra na akong down dahil sa mga nangyayari sa akin pero wala akong balak na sumuko. “I’ll give you three damn weeks, Webber. Kung gusto niyong mabuhay mag-ina, magbayad ka.” At agad niyang pinutol ang linya. I couldn’t utter a single word. Hindi ko na talaga alam kung anong gagawin ko… Kahit siguro ibenta ko ang kidneys ko, hindi pa sapat pambayad sa lahat nang pinagkakautangan ko.