Fall Down 7 Times Novels & Stories

Trina asked, handing her a clipboard. “Yeah,” Kaella replied with a quick smile. “Konti na lang, matatapos na rin ’to.” She was doing fine until her heel caught on the edge of the temporary platform as she stepped backward. In one horrifying second, Kaella felt her ankle wobble, her balance slipping. A small gasp escaped her lips. She flailed for something to grab—anything—but the nearby banner stand wasn’t strong enough to hold her weight. It wobbled dangerously, threatening to topple along with her.

Takot. Alam niyang delikado ito. Alam niyang kapag nalaman ni George, maaaring mawalan siya ng trabaho. O baka mas malala pa roon. Pero sa huli, dahan-dahan siyang tumango. At sa simpleng paggalaw na iyon, parang gusto kong umiyak lalo. "I'll try." Halos hindi ako makahinga. "What?" "I'll try," ulit niya. "Gagawa po ako ng paraan."

Hinila ko ang damit niya patungo sa akin ngunit hinawakan niya ang kamay ko at tinutulak niya ako pabalik. "Say you're falling for me first." Bulong niya. Nanginig ang kamay ko. I'm falling for you, Lance. Hard. Kaya lang natatakot akong magpatuloy. Natatakot akong masaktan. Pag ako ang naiwan, walang matitira sa akin. Si Lance, maaaring laro lang ito para sa kanya, marami pa siyang oportunidad, hindi ako ang buhay niya.

Tinapik ko ang balikat niya saka tumingin sa harapan namin, kung saan kitang-kita ang buong siyudad at ang asul na asul na kalangitan. "This much is just nothing compared to what I can achieve if I pull this greatly. At saka, hindi naman pupwedeng dumihan ko ang imahe ng kumpaniya, hindi ba?" Isa pa, kung iintidihin ko pa 'yon, mas lalo lang akong ma-di-distract. And when that happens my performance will be affected. In the future if I let this get the best of me, what would people think about me, especially as Killian's wife? Hindi naman pwedeng buong buhay itatago ko iyon. Buwan lang siguro ang bibilangin bago malaman ng publiko iyon.

Arra Point of View Hindi inabot ng trenta minuto ang byahe namin papunta sa 7/11 hindi naman din kase ito ganoon kalayo sa barangay na tinitirahan namin. Kaya naman nung makarating kami sa convenience store ay halos magpamisa na ako sa tuwa dahil nakarating kami kaagad. Ikaw ba naman ang makaalis sa tirik ng araw hindi ka magpasalamat.

Tanong ni Crystal. “Y-yes po Ma’am Crystal,”mahabang ngiti ang sumilay sa mukha ng babae. Nakatingala ito sa dalaga na tantiya niya ay nasa limang talampakan at anim na pulgada ang taas hindi pa kasama ang tatlong pulgadang taas ng takong ng sapatos nito, ngunit samantalang siya ay nasa limang talampakan at dalawang pulgada lamang, suot niya pa ay isang flat shoes.

Hindi na ako mahihirapan pa maghanap ng matitirhan ngayon pang umalis ako sa puder ng ama ko na gustong kumitil sa anak ko. Tinuro nila sa akin ang mga dapat gawin. May dalawang linggong training kaya sa una ay mas mababa ang sahod pero libre naman ang pagkain at bahay. Hindi naman ako high maintenance sa sarili kaya ayos na ako sa simpleng pamumuhay na ganito. Siguro maninibago ako dahil club ang pinagtatrabahuhan ko pero ayos lang. Masasanay rin ako na tray ang hawak ko imbes na business papers. Sanay naman ako sa puyatan kaya walang problema sa night shift. Masasanay rin ako sa buhay na ito, malayo sa buhay na kinasanayan at ibinigay sa akin ng mga taong kumontrol sa buhay ko sa halos lab

biro niya sabay tawa. Umikot ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. "May nakakalimutan ka ata Khalil? One rule: don't fall, 'di ba? Baka nahuhulog ka na sa'kin ha kaya sinasabi mo 'yan." biro ko.

Sobra na akong down dahil sa mga nangyayari sa akin pero wala akong balak na sumuko. “I’ll give you three damn weeks, Webber. Kung gusto niyong mabuhay mag-ina, magbayad ka.” At agad niyang pinutol ang linya. I couldn’t utter a single word. Hindi ko na talaga alam kung anong gagawin ko… Kahit siguro ibenta ko ang kidneys ko, hindi pa sapat pambayad sa lahat nang pinagkakautangan ko.

Kung nagamot lang sana agad si tatay matagal na sana siyang gumaling hindi na sana umabot ng mahigit isang taon. Tapos na ang klase ng mga bata at nagpapaligsahan pa kung sino ang unang makakapagpakita ng star na nakuha nila sa school. Dahan-dahan lang po baka madapa kayo. Sita ko sa kanila dahil baka masaktan pa. “Tita Lessy, If you can't fall, you won't learn to stand either." Oo na po! Alam ko yan. Kaya nga ako mga 1050 times ng nadapa para siguro matutong tumayo.