Grueling In Tagalog Novels & Stories

"Why are you crying this time? Where are you now? Pupuntahan kita." When I heard that cold but worried voice, mas lalo pa'kong napaluha as I'm starting to miss him now. Missing him keep annoying me to hell. He was like that anyway. Nagagawa nitong pawiin kung anumang problema ang kinakaharap ko with him kept ticking me off and getting into my nerves.

Silent Scream By: Anna Blue "I'm caught up in your expectations You try'na make me live your dream But I'm causing you so much frustration And you only want the best for me" Masyado silang nag-expect sa akin. Sa sobrang expectations nila, konting pagkakamali ko nafru-frustrate na agad sila. Pinipilit nila ako sa pangarap nila. Tapos sasabihin nila para sa akin din yun, tss, lokohin nila nanay nila, para sa kanila yun. Kasi family of lawyer sila! Eh sa ayoko nun, pilit sila ng pilit! "You wanting me to show more interests

Nang mahimasmasan kami’y sinimulan na niyang magturo at kagyat nakinig ang mga kaklase ko. “Ano nga ba ang Baybayin?” pang-unang salita niya. Ni isa sa amin ay walang nagsalita kaya’t ipinagpatuloy na niya ang buong buhay na pagtuturo. “Sa Korea ay may Hangul. Sa Japan ay may Kanji, Katakana at Hiragana na bilang sa panulat. Siyempre, sa ating inang bansa ay mayroon ding sariling bersiyon ng pagsusulat at ito ang tinatawag na Baybayin.” Isinusulat niya ang itsura ng mga ito sa blackboard.

Mas gumulo ata utak ko Grabe ang gulo gulo na ng utak ko ngayon araw wala na halos maprocess! "Aish!Bahala na nga tatanungin ko nalang sya!Ang mahalaga makakain sya para masagot nya lahat ng itatanong ko sakanya mamaya!"Naguguluhang sambit ko at naahilamos nalang ako ng mukha, Itinuloy ko nalang ang pagdradrive at nagpatugtog nalang ulit para medyo marelax naman ako.

“Hindi araw-araw.” "Hindi naman kailangang araw-araw." Pumikit ako. "Paano kung mapagod ako?” “Edi magpahinga ka.” "Paano kung gusto ko na lang mawala?” "Hindi kita hahayaan.” Napadilat ako. "Corny mo.” "Pero kinilig ka.” "Hindi kaya!” "Sinungaling.” Tumawa ako at sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang linggo, parang gumaan ang dibdib ko.

Pigil hininga niyang tanong sa lalaki. "I miss you." Malakas siyang natawa saka piningot ang lalaki. "Grabe ka naman. Miss kaagad? E, oras lang naman tayong hindi nagkita." Natawa rin ang lalaki sa sarili.

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

Tatanda kang tuyo kapag choosy ka. Kinabukasan, walang pasok si Mama, kaya pumunta kami ng Quiapo, nagsimba narin kami para bawas kasalanan, alam mo na, ang dami kong dapat ihingi ng tawad sa diyos, bukod sa kabaklaan ko, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa blessing na ipinagkaloob niya sa akin kagabi. Opo, blessing po yung nangyari kagabi, opo. Wag kayong echusera, blessing yun. Diba? Sumagot kayo? Char!

What the hell is he saying? "Matapobre? What is the meaning of it?" Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa bago niya ako iningusan. "Kaming mga mahihirap lang ang nakaka-alam ng ibig sabihin niyan. Huwag mo akong tinatanong dahil hindi ko sasabihin." "Seriously Trexie?" Humalukipkip siya at tumingin sa unahan. "Seryoso ako Chanel. Kung ayaw mong itakwil kitang kaibigan huwag mo na ulit bibigkasin ang salitang iyan."

That single word was full of disappointment. Ramdam na ng babae na umakyat ang bigat ng dibdib niya sa bandang lalamunan at dahan-dahang nanlamig ang kanyang katawan. 'No, hindi puwedeng mangyari 'to! T-teka, teka lang...'