Gusto Ko Nang Mamatay Mga Nobela at Kwento

My eyebrows furrowed. "Bakit mo naman ako papatayin?" "You don't understand." aniya. Fucky, ito nanaman siya sa hindi ko maintindihan. Paano ko maintindihan kung hindi niya sinasabi? I crossed my arms. "Hindi ko talaga maintindihan dahil dalawa ang kahulugan ng sinabi mo, papatayin mo ako sa kagat o papatayin moko sa sarap." Mas gusto kong patayin niya ako sa sarap kaysa sa kagat, parehas madugo, parehas kamatayan ang dulo, mas nanaisin kong mamatay ng harapan kaysa hindi.

"Baka mainlove ka sa'kin ah." "Pfft. Matagal na." And I feel suffocated again. Ganito pala feeling kapag gusto ka ng gusto mo.

Sa pagnanais ko na maging maayos ay mas lalong gumugulo. Pagod na pagod na ako. "Kailan ka ba mamamatay para tuluyan kang mawala sa buhay ko." Nanlaki ang aking mga mata dahil sa mga salitang iyon ni Ate Tam. Nakangisi siya noong malingunan ko. "A-Ate." Nauutal kong pagtawag.

“Please.” “Please what?” Tumagilid ang ulo niya na parang sinisilip ang mukha ko. “Stop talking about your death. It's not even funny.” “Right? It's not funny for me either.” Ngumiti siya saglit pero nawala rin agad ‘yon. “Akala ko ‘yon ang mararamdaman ko, na basta ayos ka lang ay masaya na akong mamamatay. Pero hindi gano'n ang naramdaman ko, instead ay sobra akong nag panic at natakot na hindi na ulit kita makikita at makakausap.”

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

AN: Pasensya na po na busy si author. Merry christmas pala and happy new year na rin po sa inyong lahat. Keep safe everytime. 👌😘 ----------- "Sa tingin mo ba iyang ginagawa mo ay pagbibigyan kita sa gusto mo? Never, Gabriel. Kung gusto mo mamatay sa gutom then die, huwag mo ako takutin." "Ayos lang sa inyo na mamatay ako sa ganitong paraan?" May pagdaramdam na sagot ko sa kanya at bahagyang natigilan siya.

"Basta gawin mo ang gusto ko... Kailangan natin magmadali habang tulog ba ang babaeng 'yon. Sakaling magising siya at ituro tayo ay katapusan na natin!" Mamaya ay muli itong ngumisi. "Bakit kaya di mo na lang patayin ang babeng 'yon? Isang tubo lang naman ng huhugutin mo sa katawan niya ay siguradong patay na siya." "Hindi ko magagawa 'yun. Hindi ako pumatay!" "Magiging mamamatay ka na dahil buhay din ang nakataya dito. Mamili ka... ikaw ang papatay sa kanya o tayo ang mamamatay kapag nahuli na tayo ang may gawa nun sa kanya?"

Napangiti na lang ako sa naisip na alaala… Langya… Teka! Balik nga ako sa unang sinabi ko… madaling mamatay pero mahirap mabuhay. Totoo ito. Kung gugustuhin kong mamatay ay agad-agad pwede na pero dahil gusto ko pang mabuhay ay kailangan ko paghirapan ang bawat araw na binibilang ko sa mundong ito.

His laughter irritated my eardrums, and the pain spread to the bottom of my heart. I looked again at Chester, who was so proud of himself, and my anger was like a burning fire, completely taking over my brain. "Mahal ko, huwag ka mag-alala. Kapag nakuha ko na ang pakay ko sayo ay hindi na kita pahihirapan pa. Pabibilisin ko ang pagkamatay mo para hindi mo maramdaman ang sakit. Bibigyan din kita ng magarang libing, katabi ng puntod ng mga magulang mo. This way, you can still be reunited when you go to the other side. You know what, I watched your dad die a little bit, and before he died, he was calling your name."

Gusto niyang ipanalo ang aming pagtatalo. "Exactly! It takes time. Unti unti siyang mamamatay sa lamig at naroon ka, dahil nakikita mo pa ding namumulaklak, akala mo ay ayos lang dahil matatag siya. Namumulaklak pa din siya para sayo kahit unti unti na siyang namamatay pero dahil manhid ka, pinapalakpakan mo lang siya sa tatag niyang ipinapakita. That is b*llshit."