Gusto Ko Nang Mamatay Novels & Stories

Gusto ko talagang maligo sa dagat na nasa harapan ko. "Let's go kailangan mong kumain I know na gutom kana." sabi nito dahilan para mapairap ako. "Hindi ako nagugu-" napatigil ako ng tumunog ang tiyan ko. Napatingin ako kay tyler na ngayon ay nakangisi na. "Basta hindi ako nagugutom mas gugustuhin ko pang mamatay sa gutom kaysa kumain ng niluto mo."

Lubos akong nasasaktan. "Ahhhhh!" Walang sinuman ang nakakaunawa sa nararamdaman ko. Hindi ako kayang pakinggan nila. Hindi nila ako maintindihan kahit kailan. Wala na akong pakialam. Gusto ko nang mamatay. Wala ng kwenta ang buhay ko. Wala ng saysay ang lahat. "Stop the car Lucas! Kung pagpapakamatay ka huwag sa paraang ito!"

sagot niya na akala ko ay hindi na niya sasagutin. “Dapat inaalam mo kung saan manggagaling ang asawa mo, paano kung killer?” “Edi ayos!” Kampante ang boses niya na parang okay lang sa kanya ang mamatay, at hindi ko gustong marinig iyon dahil maraming buhay ang nais madugtungan pa ang kanilang buhay. At makasama pa ng matagal ang mga mahal nila sa buhay! Ngunit bakit siya okay lang sa kanya ang mamatay?

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

tanong ni Ghose habang nakasimangot. "Malinaw lang ang gusto kong sabihin. Alam kong mamamatay ako kapag kakalabanin ko ang taong ito at ayokong mapunta sa wala ang buhay ko!" sagot ng matanda habang nanginginig ang kanyang mga paa bago dumampi ang kanyang mga tuhod sa lupa. "Huwag mo akong patayin, Great master...!"

Gusto ko pa sanang tumutol, sabihin sa kaniya na pabayaan na nila ako pero unti-unti nang nanlalabo ang lahat sa akin hanggang sa lukubin ako ng mapayapang pakiramdam. Nang magbalik ang malay ko ay nasa isang puting silid na ako at nakahiga sa isang magarang kama pero imbes na magtaka at matakot ay naiyak lang uli ako. Bakit buhay pa ako? Bakit binuhay pa nila ako? Ayoko na sabi! Gusto ko nang mamatay! Patay. Patay na si Tatay, si Diego. At... at... ang baby ko... Patay na... Pinatay nila...

Kaya mas gusto kong paglaruan silang lahat, dahil sa ginawa nila sa pamilya ko. 75 I am weak. That’s the reason, why people die. Kung mamamatay ako ngayon, iyon ay dahil mahina ako. My eyes are starting to get blurry. Masakit ang bawat palo at nakakapanghina. Sa tingin ko hindi ko na to makakayanan. 83

“One of the many reasons I don’t get enough sleep.” Hindi ko alam kung bakit ko ‘yon sinabi. Maybe because pagod ako. Or maybe… gusto ko lang siyang ma-awkward. At umalis na siya. Ayaw ko siyang makita. Naiinis ako at lalong nararamdaman ko ang pagod. Pero hindi siya umalis. Hindi rin siya nag-comment. Tumango lang siya, then spoke so quietly I almost missed it. “My mom died in a hospital like this. I was ten.”

Hanggang sa subukan ko siyang tawagan bago ako namatay, at paulit-ulit niya akong binabaan ng tawag. Doon ko napagtanto kung ano ang ‘maliit na kasinungalingan.’ Baka dahil sa hindi sa pagiging willing ko kaya nananatili akong nasa tabi ng nanay ko kahit na namatay na ako. Hindi ko iyon gusto. Hindi ko gusto masaksihan ang masaya nilang pamilya habang nasa kabilang buhay ako. Pinisil ng nanay ko ang ilong niya at nagtype ng sagot.

Ayokong isugal ang sarili ko, pero mamamatay narin naman ako sa gutom bakit diko pa gawing makabuluhan ang pagkamatay ko? Wala na akong pamilya, sila ate Jean lang naman ang nagmamahal saakin at pinapahalagahan ako masama na ang tingin saakin ng mga taga dito siguro naman walang iiyak kapag namatay ako diba? “May nakalimutan pala akong idagdag. Kapag nanalo ka sa laro ay maaaring mabigyang biyaya din ang lugar na pinanggalingan mo.”