Gusto Ko Nang Mamatay Novels & Stories

“Gusto mo na talagang mamatay!” Hindi naman nagpanic si Zhurong nang makita niya ang sitwasyonsa kaniyang harapan, ngumisi siya habang sinasabi na, “Kung ganoon. Ngayong gusto mo palang mamatay nang ganito, pagbibigyan na lang kita sa gusto mo.”

Gustong gusto niya talaga ang babae kaya hindi na siya makapaghintay pa . "paano kung namatay iyan sa panggagahasa niyo ilan tayo dito sa tingin mo makakaya ng katawan niya ang pagkamanyak niyo" hindi niya rin gustong pumatay sa dahas mas magada ng barilin niya ito sa ulo kaysa ang makitang umiiyak ito habang nagpapakasasa ang mga iba niyang kaibigan sa gang . "sabagay saka nalang nga pag makuha na ang pera"

Wow. Biglang may yumakap sa tiyan ko at hinalikan ulo ko. Saka ibinulong na, “I will love you till death do us apart. Kundi isama na din kita kapag namatay ako.” @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Mamatay na lang ba siyang hindi naipagtatanggol ang sarili laban sa mapanghusgang tao? Pumikit siya nang maramdaman ang patuloy na paglubog ng kanyang katawan. Nauubusan na siya ng hangin at lakas. Sabagay, ito naman ang gusto nito, ’di ba? Masaya itong makitang mamatay siya ng ganito.

"Gusto mo na ata akong mamatay, Ate?" "Ate. . ." I rolled my eyes. "Hanggat hindi ka bumabangon diyan sa higaan 'wag na 'wag mo akong matawag-tawag na Ate." "Napakasama mo talaga. Sinagip na nga kita tapos--" "Tapos ano?" sabad ko sa kanya. "E kung namatay ka dun sa ginawa--" "O e, mamatay akong bayani." sabad niya. "Atleast na-save ko ang Ate ko. Kawawa naman si Max kung mamamatay--"

nanginginig kong tanong. "Dahil gusto ko bago ka mamatay, alam mong yung taong pinagkatiwalaan mo ay namatay na galit sa'yo. At ikaw, mamamatay kang alam ang totoo pero hindi mo na pwedeng sabihin sa kaniya. Tragic ending di ba?"

Kailangan ko din namang kamustahin sila mama, ate kuya kung okay lang ba sila. "Pag nakita ko talagang may pasa at mga sugat ka na naman, makakapatay talaga ako ng tao. Wala akong pake kung makulong pa ako...well, I have my ways naman para makalabas din sa kulungan." "O-Oo na, hindi na ako pupunta don." Nakakatakot naman suya, patay talaga? Ako kaya, kaya niya kaya akong patayin?

Kapag ganyan siya ay tense na nga siya. Saan ba nagmana ang mga ito? Bakit ang iksi ng mga pasensya nila? "Ang gusto ko lang namang sabihin ay naranasan na nila ang mga bagay na gusto nila. I mean, mayaman sila, ibig sabihin ay wala na silang pinagsisisihan at kung mamatay man sila ay ayos lang sa kanila. Hindi sila magdadalawang-isip na mamatay na lang kapag pinahirapan natin sila. Mamamatay silang masaya pa rin," paliwanag ko at sa tingin ko ay hindi pa rin nila nakuku ang punto ko dahil nanatili sa akin ang mga nagtataka nilang tingin.

"Gutom? Dalawang araw pa lang. Umaga pa lang ito, gutom na? Hindi ba't gusto mong pumayat?" "Gusto kong pumayat, pero kailangan ko pa ring kumain. Hindi mabubuhay ang tao nang walang pagkain." "Kaya mo. Maraming tao ang nag aayuno upang pumayat." "Gusto mo ba akong mamatay?" "Huwag kang dramatic, Ana. Hindi ka mamamatay dahil lang sa dalawang araw na hindi kumakain." Kinagat ko ang aking labi. Pinigilan ko ang sarili na sumigaw.

Mangangaso ba ito? "Damn Celeste huwag kang gagalaw kung hindi ay baka mapatay ako ni kuya! Sayo nakasalalay ang maganda kong lahi!" Grabe nasa binggit na nga ng kamatayan yun pa ang naisip.