Gusto Ko Nang Mamatay Novels & Stories

Ayokong isugal ang sarili ko, pero mamamatay narin naman ako sa gutom bakit diko pa gawing makabuluhan ang pagkamatay ko? Wala na akong pamilya, sila ate Jean lang naman ang nagmamahal saakin at pinapahalagahan ako masama na ang tingin saakin ng mga taga dito siguro naman walang iiyak kapag namatay ako diba? “May nakalimutan pala akong idagdag. Kapag nanalo ka sa laro ay maaaring mabigyang biyaya din ang lugar na pinanggalingan mo.”

"Para sa gano'n mamamatay ka na rin dahil sa takot." "Edi kapag namatay ako, do'n tayo sa kabilang buhay mag wrestling-an tutal wala na tayong mararamdamang sakit tulad na lang ngayon, masakit na ang balakang mo dahil sa katandaan." Nakangising ani Lolo Francisco. "F*ck you Frans." "F*ck you more Kuya Em."

At oo binalita ako pero wala ni isang picture o mukha ko sa tv wala kang makikita. Baka gusto mong magpaalam na sa Mundo kapag ginulo mo ako. Baka mas gusto mong maunang mawala..kaysa sa plano mong patayin ako. Siguro ang alam ng lahat mabait ako o mamamatay tao? Ang totoo niyan mabait lang ako sa mabait..pero kapag gusto mo akong patayin?pwes sa tingin mo uurungan kita?asa ka! *****

“Hindi naman. Nahihiya lang ako.” “Bakit?” Napatawa ito nang mahina. Pagkatapos ay muli siyang niyakap. “Wala lang.” “Hindi pwedeng wala lang. Or baka naman gusto mong mawalan ng lakas ngayong gabi. Gusto mo bang maramdaman ang mamatay at mabuhay muli?”

Na kinukumpara ko na 'yong sarili ko sa ibang tao tapos na-re-realize ko kung gaano pala ako ka-walang kuwenta. "Ma... gusto ko ng mamatay. Hindi ko na kaya, ma. Pagod na pagod na 'ko. Sinusubukan ko naman maabot lahat ng pangarap niyo kaso sobrang taas, nakakapagod din. Ma, ayoko na. Tama na. Pagod na ako sa mga gan'yan. Tama na."

That person is really eager to kill me. Gusto ko s'yang makaharap pero natatakot ako na tuluyan na nila akong mapatay kung magpapadalos-dalos ako. Natatakot rin ako na kapag nagsimula na s'yang umaksiyon, sa halip na ako ang mapahamak, baka buhay naman ni Mama ang madamay. Hindi ako makakapayag do'n. Mas gugustuhin ko pang mapatay nalang nila ako kaysa mapahamak pa ang buhay ni Mama.

Gusto ko nang mamatay ngunit sadyang gusto yata akong parusahan ng langit hanggang sa aking pagtanda. Bumalik ang aking malay dahil sa bahagyang pagdiin sa aking dibdib. Napaangat ako at iniluwa ang tubig dagat mula sa aking bibig. Nanghina ako nang matagpuang buhay pa rin ako. Daig ko pa yata ang pusa na may pitong buhay.

Ang akala ko ay pang casual conversation lang siya. “Ano, pwede ka ng mamatay niyan?” “Nay! Ano bang sinasabi mo?” “Eh kilig na kilig ka eh!” “Ayaw ko pang mamatay. Hindi pa ako pwedeng mamatay dahil gusto ko pang maramdaman ang kilig, ang sarap kaya!” “Anong masarap, si Channing o yung kilig?”

Naguguluhan ako sa gusto ng puso ko. "Death is louder than anything in this world." Marahil ay tama siya. Maraming takot at ayaw pang mamatay. Mamamatay tao ako pero takot din akong mamatay. Natatakot ako kung saan ako sakaling mapunta kapag namatay ako. Sa impyerno ba o sa langit? Kapag namatay ka, kahit gaano pa kalayo ang kamag-anak mo, pupuntahan ka nila maiburol ka lang. Pero 'nung buhay ka pa, lahat sila walang pakialam sayo. People will only love you and cry for you once you're dead. Once you fell in that infinite sleep.

Nanlaki ang mga mata ko. Lumapit siya ng mas malapit, halos magdikit ang mga mukha namin. “Ang tanging kapalit lang para umangat ka... ay ang mamatay ka.” Napaatras ako. Nanginginig. Hindi ko alam kung literal ba ang ibig niyang sabihin. Pero hindi ko rin alam kung ano'ng mas masakit—ang kamatayan, o ang pag-alam na hindi niya ako minahal kailanman.