Harem Labyrinth Novels & Stories

THREE HOURS EARLIER… It's already past nine in the evening. Davidson closed all the files of documents he was currently reading and he put it back inside the drawer. Tumayo si Davidson at naglakad palapit sa bookshelf sa kanyang kaliwa. Ilang libro ang inusog niya at sa likod ng mga iyon ay ang secret passcode tablet para mabuksan ang kanyang secret labyrinth. Siya lang ang may access na makakapasok doon at wala ng iba pa.

Totoo naman kasi, dapat nasa lugar na iyon ito nanlalagi. Hemiun, tawag sa lugar kung saan nananatili ang alipin ng buong palasyo, dito sila nananahan kapag tapos na ang mga gawain, sapagkat ito rin ang pangunahing lugar para sa kanilang kaligtasan, liban na lang sa mga alalay, kawal at babae ng mga kaibigan niyang babaero, especially, Xhander. Nasa pangangalaga nila ang may pinakamaraming babae kaya hindi na bago sa kaniya ang ganitong senaryo, kung kaya alam din niyang isa rin ito sa mga babae nito since sa ganito niya ito natatagpuan.

At higit sa lahat, may tinatago akong lihim na kapag nalaman niya, maaaring mawala ang lahat. Sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ng gabi. At habang pinagmamasdan ko ang silid na iniwan ni Lucien, alam kong ang susunod na pagkikita namin sa lumang beach house ay magiging simula ng isang lihim na hindi na kayang balikan, at isang kapalaran na haharapin namin—dalawa lang, sa gitna ng mundo, at sa isang kasalanang nagbunga ng buhay.

Hindi iyon lupa. ​Dumilat ako habang dahan dahan kaming gumugulong pababa sa mataas na tumpok na kinabagsakan namin. Ang amoy ng nabubulok na laman at tuyong dugo ay mabilis na sumunog sa aking mga baga. Ang tumpok na sumalo sa pagkahulog namin ay isang dambuhalang bundok na gawa sa libo libong mga patay na katawan at nagkalat na mga bungo ng tao. ​Nakarating kami sa pinakailalim ng Tartarus Pit.

Ito lamang ang tanging paraan. Nababagot na naghihintay si Annabelle sa isang malaking bahay na napapaligiran ng mga matataas na puno. Isa itong malaking mansyon sa gitna ng gubat na malapit lamang sa kaharian ng Verona. Puno ito ng harang na hindi makikita o mararamdaman kahit sinong nilalang. Nasa loob pa rin siya ng katawan ni Liah, ang hindi lamang niya maintindihan ay hindi niya minsan makontrol ang katawan ng prinsesa. Minsan kapag nasa dilim siya ay nagliliwanag ang katawan ni Liah na pinagtataka niya. Hindi naman siya gumagamit ng salamangka at mas lalong wala siyang kapangyarihan na gano’n.

Pareho kaming lumalaban sa kaba at pagod. Ang maze garden ay hindi basta simpleng taniman ng mga halamang ornamental. Para itong isang dambuhalang labyrinth mataas ang mga hedges, mga isa at kalahating metro ang taas na medyo okay lang sa mga bata, at sa bawat liko’y may sulok na pwedeng taguan ng isang bata. Isang lugar na parang dinisenyo para sa paglalaro… o pagtatago.

Bago dumating ang ikalabing-dalawa ng tanghali ay pumasok na sila sa malaking arko ng Hacienda Del Puedo. Mabilis ang tibok ng puso ni Hara. Pagkatapos ng limang taon ay muli siyang aapak sa lupaing kay tagal niyang hinahanap-hanap. Nasasabik niyang inilabas ang ulo sa bukas na bintana ng sasakyan ni Klein. "Hacienda Del Puedo, ang inyong Senyorita Hara ay nagbabalik na." Malakas na sigaw ng dalaga dahilan upang mapalingon ang mga trabahador nilang nasa tabi ng kalsada. Nang marinig ng mga ito ang sigaw ng dalaga ay masaya nilang kinawayan si Hara at Klein.

"Sila ang pader. Ngunit ang bawat pader ay may isang pintuan na binabantayan. Si Malakarion. Siya ang puso ng hukbong ito. Kung mapapatumba natin ang hari, ang kanyang kaharian ay babagsak." Ang plano: Sina Bjorn, Jason, Raven, at ang lahat ng natitirang mandirigma ng Alyansa ay maglulunsad ng isang malawakang diversionary attack. Haharapin nila ang mga Abyssal Titans sa kapatagan, isang labanang halos tiyak na ikamamatay ng marami, para lamang bilhin ang pinakamahalagang bagay sa sansinukob: oras. Habang ang lahat ng atensyon ni Malakarion ay nasa labanan, si Winston, kasama si Sarah Jane, ay gagamit ng isang lihim na daanan na natuklasan ni Raven—isang sinaunang "lava tube" na direktang pa

Wala naman magbago sa katawan ko—maliban sa kulay ng mga mata ko! "My eyes." Mabilis na saad ko kay Sudanni. "I had emerald eyes...but somehow, in Genovia, when we went in the Labyrinth my body wasn't able to resist the pressure and I almost died. I passed out and when I woke up, my eye color was changed into sapphire." Paliwanag ko sa kanya. Ito lang ang napansin ko na nagbago sa akin. "The labyrinth forced your body to be awakened. Due to the threat, your immortality who was in a deep slumber was awakened. Your mortal life has ended the moment you lost consciousness." Paliwanag naman niya sa akin.

At halos nakauwi na rin ang lahat na mga empleyado ng LEC. Patuloy ang pagpatay-sindi ng mga ilaw hanggang sa marinig ko ang paglakas ng tunog ng mga takong sa tiles na sahig. Naghintay pa ako ng ilang minuto nang biglang tumunog ang pinto sa marahas na pagkakatulak. Before I shifted my body, I heard the distraught scream from the familiar voice of El Sandra. Parang takot na takot sa kung anong nakita sa loob ng comfort room.