Hate That I Like You Gl 소설 & 이야기

"Hate me? May ganun pala? Gusto mong mapabuti ang buhay ko, pero ayaw mo sa akin. Ano 'yon? The more you hate, the more you love?" "I don't know. Masyado kang makulit. As far as I remember, tanong ka nang tanong. Nakakairita ka, nakakainis, at ang sarap mong i-sako. Pero naisip kong napakabata mo pa ng mga araw na iyon, at napakainosente." "Pero aminin mo—gusto mo talaga ako, ano?"

It's hurt yeah. "I like you but if it means making you hate me then I'll try again to stop this. If supporting you is the only thing I can do to make you happy then I'll try my best to do so, even if it means I'll be hurt. I'll do that for you." Unti-unting tumulo ang kanyang luha

Hindi siya makauma sa mga pinagsasabi nito hangang makatalikod ito, ngunit di pa ito nakaka hakbang palayo at nagsalita na siya. "Why do you hate me?" She's in pain. Sumagot ito pero hindi na humarap sakanya. "I don't hate you, I just don't like you. At huwag na tayong maglokohan pa, you like me. Masasaktan ka lang sa akin so stay away." Mahina ngunit tila isinisigaw iyon sa kanyang tenga, malungkot na lang niyang pinagmasdan ang papalayong bulto ng binatang matagal na niyang minamahal.

(Ysabelle Cuevas - I liked you so much, we lost it) I like your eyes you looked away when you pretend not to care I like the dimples on the corners of the smile that you wear You wore them more with her I knew and I was scared I let myself fall deeper but I was prepared

Sa huli ay hindi rin naka tiis si Kitana at pinili na lamang din na bangitin si Luis sa kailbigan, nag pilit pa siya ng ngiti dito, nanatili naman itong tahimik. “Is it possible that I like the person who wants nothing from me but put me behind cold bars? I mean is it possible to like someone who you hate? Or at least I think I hate him…” Wala sa sariling sabi ni Kitana saka marahas na napa iling sa pag babaka sakaling maalis sa isipan ang binatang ewan niya ba at ginugulo ang kanyang isipan. “Yeah, Kitana I think it is possible.”

Natahimik ako. Hindi ako gumalaw. Hindi ako sumagot. “See?” bulong niya. “You don’t.” Lumayo ako. Bigla. Parang napaso. “Stop twisting things,” sabi ko, malamig. “I’m not.” “You are.” “You just don’t like what you’re hearing.” “Of course I don’t!” “Good.” Napatawa ako—pero walang saya. “God, I hate you.” “I know.”

Saka siya umalis. Hutang! Ang sakit no'n. Parang pinamigay ako. I hate you talaga pero t*ngina! Mahal na mahal kita Ian Lee! Mahal na mahal pa rin kita kahit sinasaktan mo ako ng ganito! And I let myself drown in my tears.

"I hate you even more Lucas!" ***

Nahihibang na ba siya o ano? It’s for the sake of me and our empire I can’t say no, but it does not mean that I don’t have the rights to say of what I truly feel. “But I am unwilling to love you!”

tanong ko at magpupumiglas na sana pero napahinto ako sa pag-complain nang tutukan ng baril ang ulo ko ng isang tao sa likuran ko. "Mahahimik ka nalang at sumunod para hindi ka masaktan," banta niya pa. Hindi nila tinali ang kamay ko at binusalan ang bibig ko kaya mukhang wala silang plano kundi dahil lang ako. Isa pa kung gusto nila akong pilitin ay papatulugin nila ako agad. Himinto kami sa isang abandonadong building at pumasok sa isang kwarto walang malaman kun'di lamesa at dalawang upuan. Ang taong gustong makita ako ay nakaupo sa isa sa mga upuan.