Healing Is Not Linear Novels & Stories

Magen said using his soft and tired voice. They said that time can heal but I think it's wrong? Time only ease the feelings that we are encountering because the time serves as our safety zone. Naniniwala tayo na dadating ang oras na maglalaho rin ang sakit. Na dadating ang oras na mawawala narin 'yung nararamdaman. So, time is only a law of attraction and It can't heal the wounds. In any circumstances, only love can heal. Only love can heal our wounds... our soul... our heart... our world.

"M-Mahal na mahal kita." "Hindi mo naman ako iiwan kung mahal mo 'ko talaga,' di ba?" "We both have traumas; hindi naman pwede na umasa lang tayo sa isa't isa para mag-heal." "At ang paraan ng 'tanginang healing na 'yan ay lumayo na naman sa 'kin?" putol niya sa sasabihin ko at napahikbi.

Ang matalim na pagtitig sa kanyang repleksyon ay tila nagpapalakas sa kanya, kahit na ang sakit ay matindi. “Sugar, kailangan mong magpahinga. Ang healing process ay magtatagal, kaya’t huwag mong pilitin ang sarili mo,” sabi ni Vash habang pinapalitan ang mga bandage at binibigyan siya ng extra painkiller.

Sa pagmamahal sa kaniya araw-araw at paulit-ulit. At nang siya naman ang magsalita ay ngumiti si Sophia sa pagitan ng mga luha. Habang nakatingin sa lalaking minsang sumira sa puso niya at sa lalaking tumulong ding buuin iyon muli. "Akala ko noon..." Mahina niyang sabi. "Ang healing ay tungkol sa pagkalimot." Napangiti siya habang pinipigilan ang pag-iyak. "Pero mali pala ako."

If only healing doesn't take so much time, then she will be fine. If only.

She sank to the floor, her legs giving way beneath her. Her hands trembled as tears finally fell. Lahat ng pinilit niyang itago sa mga huling buwan—ang sakit, ang hiya, ang pagod—ay biglang sumabog. “Why can’t it just stop?” bulong niya, halos hindi marinig. Ngunit kahit sa gitna ng paghihinagpis, alam niyang kailangan pa rin niyang bumangon. Because that’s what healing was—not peace, but persistence.

“Does it still hurt you?” He expected her to nod but no. Umiling ito at humugot ng malalim na hininga. “Brille was both my platonic and greatest love. Hindi madaling mag-move on lalo na’t sobra kang nasaktan sa ginawa niya noon. Pero may pagpipilian ba ako? And besides, it’s all in the past now. If I still bleed, then it’s part of the healing process. There are no easy way or fastest route for healing. But I’ll heal. I’ll just let it hurt and hurt until I feel numb and then maybe… it won’t hurt anymore.”

panimula ni Abby, “na handa na ako. Pero hindi pa rin ako sigurado kung kailan ko talaga masasabing buo na ulit ako.” “Wala namang exact day ‘yan,” sagot ni Kairi, marahang hinahaplos ang buhok niya. “Healing doesn’t happen in full circles. Sometimes it loops. Pabalik-balik.” Tumango si Abby saka marahang ngumiti. “May mga araw na nananaginip pa rin ako. Na nakakulong pa rin ako sa kwartong ‘yon. Na hindi ako makagalaw.”

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.

Hindi pa rin niya matanggap ang nangyari. Moving on is a process of healing, matagal iyon. Mayroong umabot ng hanggang isa hanggang dalawang taon. To breathe is not living. Iyan ang naramdaman niya ngunit hindi naman kailangan magmukmuk siya para mabura sa kanyang puso ang lalaking nanakit sa kanya. She needs distractions at ang tangi niyang masasandalan ay ang kaibigan, pamilya at mga pangarap.