Hello Kitty Scary Novels & Stories

Pag higa mo naman sa kama niya ay makikita mo ang isandaang glow in the dark stickers na Hello Kitty figures din. Meron din siyang malaking mask with matching gloves at ternong pajama na Hello kitty rin. Nai-imagine ko kapag suot niya ito ay hindi ko makikita kung nasan siya sa loob ng kwarto niya. Siya na ang Hello Kitty itself. Nuong unang makapasok ako sa room niya nakaramdaman ako ng pagka-inis. Dahil hindi ko gusto si Hello kitty kapag nasa katauhan ko si Jessica at Lea.

aniya at akmang tatayo na subalit mabilis nitong hinawakan ang kanyang kamay at mariing pinisil. "Please Rain, huwag ka munang umalis. N—natatakot ako. Baka... Baka bigla siyang bumalik at gawan ako ng masama. I'm afraid of him. He's so scary Rain. His smiles are scary. I'm sure he's a psycho. I can see it in his eyes! He's a psycho!"

Binelatan niya si Kira at gumawa ng nakakatakot na mukha para paiyakin ito. “Bleh!” bulong niya at sinamaan ng tingin ang piping bata. Expected ni Akiro na iiyak ang bata sa ginawa niyang scary face. Pero laking gulat niya nang imbes na matakot ito, isang malapad at inosenteng ngiti ang isinukli ni Kira sa kanya. Ngumiti ito na parang tanga, pero para sa kanya bakit ang cute nun?

Kung alam ko lang, sana tinaboy ko na kaagad yung scorpion at hindi na tinakot ang babae. "No," iling ni Kylie. "I just realized... paano kaya kung mag-isa lang ako? Paano kung hindi kita kasama? S-siguro namatay na ako. I could never survive in this fvcking desert, Thurstin. Simpleng scorpion naninigas na ako sa takot." Ani nito ng umiiyak na tinig. Oh. Akala ko galit na siya sa kin hindi ko naman sina sadya na biruin sya nang ganon pero ang cute nya kasing asarin hahaha.

“W-Wala.” Iniwas ko ang tingin ko. Ayokong malaman niyang may scoleciphobia ako. Mapang-asar si Kerus. Imbis na ilayo ang caterpillar sa akin, baka kinuha niya pa ’yon at habulin ako habang hawak-hawak iyon. Nasa alimango na ang mga tingin ko dahil malalaki pero itong si Kerus ay nasa akin pa rin ang tingin. Hindi ko siya binigyan ng pansin.

Hindi niya naman ako mahila dahil malaki ako isa pa may kumot siyang dala-dala kapag binitiwan niya ‘yun alam ko naman makikita ang katawan niyang malantod. "Walang hiya ka!" Malakas na sigaw ko at pinagsasampal siya sabay hila na naman ng buhok. "Tama na ‘yan, Veronica. Veronica!" Malakas na sigaw naman ni Liam pero hindi ko siya inintindi. "Ikaw kasi baboy ka kaya hindi ka masarap," sabi naman ni Kitty sa akin at kahit nasasaktan ay lumalaban pa din.

Nagpatuloy lang siya sa pag-iyak na tila hindi maalis sa mata niya ang nakitang monster. “He’s scary!”

"Walang hiya ka! Baboy ka! Baboy!" Nanlaki ang mga mata ko nang makita na maraming umaawat sa isang mataba na babae. Pilit nitong inaabot si Kitty. Nagpupuyos sa galit ang babae. Habang si Kitty sabog ang buhok. Humahagulgol ng iyak at magulo ang damit. Hindi siya lumalaban sa babae at patuloy lang sa pag-iyak. "Buwisit kang babae ka! Malandi ka!"

Ayaw niyang mas lalo itong magalit sa kanya kung sakaling makatakas siya. Tumingin siya sa labas ng binatana. Ang tanging naririnig niya na lamang ay ang mga tunog ng kuliglig. At sa mga ganitong pagkakataon ay hindi niya maiwasang makaramdam ng takot. She’s not scared of ghostsm, though. She’s more scared of snakes that might enter this small nipa hut, or some wild animals. Okay lang sana kung siya lang. But she’s with a child. She’s with her child.

Kahit pa nakatingala ay nagpakawala ako ng nakakainsultong ngiti. “Answer me, Kitten!” Scott growled, his face contorted in a way that truly made him look like a literal demon. “Ano ang meron sa kaniya?!” “Everything, Scott. He has everything you will never have. Character, love, and a soul. He is a man... and you? You are just a monster hiding in a suit.”