Hipo Sa Tulog の小説・ストーリー

assistant"> Ngunit buong gabi ay hindi naging payapa ang kanyang tulog. Sa panaginip niya, nakaluhod siya sa malamig na sahig. Umuulan. Basang-basa ang kanyang buhok at nanginginig ang kanyang katawan. Masakit ang mga tuhod niya. Halos hindi na niya maigalaw ang katawan sa sobrang pagod. May isang lalaki na nakatayo sa kanyang harapan.

"Nakuuuu, alam kong nahihiya ka lang Selene. Wag kang mahiya, hindi bagay sa isang tulad mo na sa sahig lang mahiga." "—Hindi. Kasi malikot akong matulog at mahuhulog ako kaya sanay akong sa sahig matulog." Dahilan ko ulit rito. Part of it was true. Noon bata pa ako ay sobrang likot kong matulog at minsan na din akong nahulog sa higaan at nagkabukol pa nga ako. Kaya simula noon ay sa sahig na ako natutulog para hindi ako mahulog. Nag-iba lang yun ng naging katorse na ako dahil hindi na ako malikot matulog.

hagikgik ko. Sa sobrang pagod ng katawang lupa ko ay hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Nagising na lang ako sa sunod sunod na mga katok sa pinto. Pagtingin ko sa orasan ay alas cuatro a kinse na pala ng hapon. Halos dalawang oras din ang naging tulog ko. Napahimas ako sa tiyan ko ng tumunog ito. Hindi pa pala ako nag-aagahan at tanghalian.

Tulog. Nakaupo ito sa isang upuang de-gulong na hinihila papalapit sa kama. Bahagyang nakasandal ang ulo nito sa gilid ng kama habang nakahawak pa rin sa kamay niya, tila kahit sa pagtulog ay ayaw siyang pakawalan.

napapailing na sabi niya habang nakatitig rito. Agad siyang naupo sa tabi nito at pagkatapos ay hinaplos ang buhok nito habang nakatitig siya sa payapang mukha nito habang natutulog. Kanina lang sa ospital ay pinigilan siya nitong umalis at sinabing hindi daw siya makakatulog ng hindi siya nito katabi ngunit tulog na tulog naman na ito kahit na hindi pa siya nito nakakatabi.

mahina at tila paos niyang sambit sa aking pangalan, habang bumabangon mula sa pagkakasandal sa sofa. "Nagising ba kita?" malambing kong tanong. Inayos ni Sophia ang kanyang pagkakaupo at mabilis na hinawi ang ilang piraso ng buhok na humarang sa kanyang mukha habang marahan siyang umiling sa akin. "Hindi naman... hindi naman ganoon kalalim ang tulog ko. Naidlip lang talaga ako dahil sa takot."

O baka naman hindi siya rito natulog. Ang malinis na higaan ay senyales na hindi nga ito rito natulog. Ni hindi nga nagusot ang bedsheet. Kapag dito iyon natutulog ay magulo ang higaan pagkabangon niya. Madalas ko nga siyang inaaway dahil do'n.

Okay na silang dalawa ngayon kung kaya ng makauwi na siya natulog na ‘rin silang dalawa. Sa sala natutulog ang kanilang kuya habang sila sa kwarto na tatlo pero si Lira sa may sahig siya. May foam naman kaya walang problema kung malamig ang sahig. Dahil na ‘rin sa pagod sa oag practice agad na nakatulog si Lira.

Mukhang halatang hindi nakapagpahinga ng maayos ang binata kung kaya’t Matagal na bang hindi nakakapagpahinga nang maayos ang lalaking 'to? Gulat na gulat naman si Mr. Smith nang makitang tulog na tulog ang amo. Hindi makapaniwala sa nangyayari ngayon. Ang kanyang amo! Nakatulog ng walang kahirap-hirap! Walang ginawang hypnosis! Walang tulong ng gamot! Sa sofa pa nga nakatulog at hindi naman ganon ka-komportable. Paano nangyari iyon?

Hindi iyong tipong “uy, kulang lang ako sa tulog.” Mas iyong klase ng pagkahilo na parang may sumasayaw sa loob ng ulo niya. Napapahawak pa siya minsan sa gilid ng kama bago bumangon. May mga umagang gusto niyang sumuka kahit wala namang laman ang sikmura niya. May mga oras na bigla siyang naaamoy ang pagkain sa kusina at parang gusto niyang takasan ang buong mundo.