Novelas y relatos de Honey Dont Run Away

Walang pangalan, walang selyo. Binuksan niya ito, at tumambad ang isang papel na may iisang linya: “You can run, Aurelia… but you can’t hide forever.” Nanginig ang kamay ni Lita. Dali-dali niyang itinago ang papel bago pa makita ni Aurelia o Anchali. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang hindi na simpleng takot lamang ang nararamdaman nila.

Dahil sino ba naman siya para tumanggi? “I won’t…” namamaos na sinabi ni Dorothea matapos ang katahimikan. Dahan-dahang nagtaas ng tingin si Rence na bakas ang pag-asa sa mga mata. Dorothea wanted to cry. “I-I won’t run away anymore.” A small smile made its way on Rence’s lips. Para itong nabunutan ng tinik dahil sa biglang pag-aliwalas ng mukha nito. Dorothea’s heart hurt more.

Gayon pa man ay hindi niya maiwasan titigan ito. “May dumi ba ako sa mukha?” Biglang tanong nito. Napa Kurap-kurap naman si Honey sa biglaang tanong na iyon. “Wala naman.” “Then, stop staring at me,” utos nito. Napaismid naman si Honey sa sinabi nito. “As if naman ang gwapo-gwapo niya,” bulong niya sa sarili. “I heard you,” wika niya.

Isang desisyong kahit sinong tao ay mahihirapang pasanin. Ngunit hindi umatras si Honey. “Huminto ka man o hindi,” kalmado ngunit matatag niyang sagot, “isa lang ang sigurado ko. Hindi pa rin titigil ang mga taong ‘yon na saktan ako. O ikaw.” Saglit siyang huminga, pero hindi nagbawas ng tapang. “Hindi matatapos ang banta dahil lang sinabi mong hindi ka na tatakbo.”

Kanina lang ay kilig na kilig siya sa jeep ngayon naman nagkakanda-haba ang nguso. "E, bakit hindi mo imbitahin dito 'yon? Malay mo mag-work kayo!" Naawa naman ako sa kan'ya kasi siya lang talaga ang walang partner. "Si Dodong na lang, beb! Ayun oh! Walang ka-partner, oh!" natatawang turo ni Fil sa care taker na kamukha ni Whamos. Natigil ang tawanan namin nang may biglang magandang babae ang yumapos sa care taker na nagdidilig ng halaman.

madamdamin niyang saad rito. “Gaga, huwag ka ngang O.A. Naaawa pa naman ako kay Honey. Mukha pa namang mabait ang gaga.” “Ako rin, eh. Hindi lang naaawa, nahihiya pa.” “Pero malay mo, best, wala namang sila. Isang matinding asyumera lang talaga si Honey. Kaya hayaan mo na. Ang gusto ko ay mag-enjoy ka rito, okay? Kalimutan mo ang mga problema mo dahil iyon naman ang main reason kaya tayo nandito.”

Hindi ko na ito inabalang pakinggan pa at nanatili nalang tahimik sa pwesto. Si Gavin naman ay nanatili lang nakatayo sa tabi nya at hindi ko alam kung nakikinig ba sya o may sarili lang mundo. Namalayan ko nalang ilang minuto ang nakalipas na nagpapaalam na saamin si Honey na aalis na sya. "It's urgent. My dad needs to talk to me personally kaya kailangan ko ng umalis. Alis na ako ah? Thanks Gavin," she said.

Disin sana'y naisip nila iyon ng mas maaga. "That sound of yours give me an idea, Honey. Maliit pa lamang si Tommy nang pumanaw sila na kung tutuusin ay hindi na nito maalala ang mukha nila. Pero ang nakapagtataka ay kahit isang dukumento wala kang nakuha. Saan ito napadpad o saan nila ito itinago o 'di naman kaya ay ipinatago? Hindi ba't may mga katulong din kayo dati? Where are those maids now? Where they are living now? This time hindi lang si Tommy nor Yaya ang mga pag-asa natin, Honey. Kung may maalala ka pa sa mga naging katulong o katiwala ninyo noon ay maari natin silang kausapin. Kaysa naman para tayong naghahanap ng karayom sa buhanginan," makahulugang pahayag ng Don kaya naman