Honey Dont Run Away Novels & Stories

Nakaramdam na siya ng gutom dahil hindi na siya nakapag-dinner kagabi. Idagdag pa ang katangahang ginawa na muntik niya ng maibigay ang sarili sa asawa, hindi lang iyon balak na ayusin nito ang kanilang pagsasama pero may ‘Honey’ ito. Sino kaya ang Honey na iyon? Hindi niya maiwasang makaramdam ng ingit dito dahil kahit na siya ang asawa ni Zarchx ito pa rin ang inuuna nito at binibigyan ng attention.

Malakas niyang isinara ang pinto sa kaniyang pag-alis. Sa loob ng opisina, mabilis namang tinulak ni Harvey si Donna nang marinig ang pagkalabog ng pinto. Agaran niyang hinablot ang mga damit at saka sinuot ito. Hindi na niya binigyang pansin ang maling pagkakabuton ng kaniyang puting polo, at hindi na rin inayos ang pagkakasintas ng kaniyang sapatos. Tumakbo siya palabas upang habulin ang kaniyang fiance na si Rachel, habang nakaiwan pa ring n*******d sa ibabaw ng mesa ang sekretarya nitong si Donna.

I hissed and pulled her back inside the house. The two people ran across the rice fields, hoping they can catch us. Hindi nila alintana ang putik at pagkadapa. Malayo pa sila sa amin kaya malayong maabutan nila kami but I still wanted to hurry back inside our house. Hindi na namin alintana ang bigat ng mga dala namin, the important thing for us is to head back inside the house.

Sa takot, dali-dali siyang naghanap ng makakain habang tuloy-tuloy ang pag-iyak. Pagkatapos kumalma, kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang matalik na kaibigan. “Please draft my divorce papers.” “Vic…” sagot ng kaibigan niyang abogado, mahina pero diretso. “Are you sure?” “Yes. I’m done.” Kinabukasan, natanggap niya ang mga papeles. Tanghali nang dumating si Sebastian, may dalang rosas. Tahimik na kumakain si Sabina nang bumungad ito sa pintuan.

PROLOGUE When they started to scream, all I want to do is to keep running until I can't hear the noises again. When life gets hard, I definitely choose to runaway than being stuck in that chaos. I want my freedom alone. I want myself alone. I prefer being alone than to hear this disgusting scream, saying that I shouldn't be selfish and try to get along with others, especially to the man that they wanted to be my husband for the damn reasons. "Diba sinabi ko sa 'yo na makipag-kita ka roon? Bakit hindi mo sinipot?!"

hiyaw ko nang kagatin ako ng hamster na hawak ko, agad kong tinakpan ang bibig ko na may nanlalaking mata. Nakalimutan ko na dala-dala ko pala to! Napapikit nalang ako sa inis. "Wait here. I'm gonna check that out." narinig kong sabi ni goon. I heard that his footsteps is going to my direction kaya agad akong tumakbo sa di mawaring direksyon. He mustn't know that it was me or else it's gonna be the death of me. Hinihingal nako sa pagtakbo kaya napahilig nalang ako sa pader habang habol ang hininga ko. Chineck ko pa ang likod ko kung nasundan nya ko pero buti nalang wala.

Dugtong naman ni Franchesca. "Hala, kayong dalawa talaga. Wala ba kayong ibang pag-aawayan? Simple lang naman ‘yan. Kung hindi kayo tatabi, ibubuhos ko tong arinola sa inyong lahat, paunahin ninyo ako at maaga pa ako sa baranggay. Sunod ko, kayo naman, tapos ikaw Franchesca, pagbigyan mo na yang ate Wendy mo dahil coordinator yan sa simbahan, baka ma-late yan, hindi makapagstart sina Father, tapos paunahin mo na rin yan si Sabrina kasi first day of work niya ngayon. Alam ko mamayang alas onse pa yang raket mo, nakausap ko si Chikoy, di ba kabanda mo yun?" Taas-kilay na sabi ni mama. Natahimik kaming lahat.

Walang pangalan, walang selyo. Binuksan niya ito, at tumambad ang isang papel na may iisang linya: “You can run, Aurelia… but you can’t hide forever.” Nanginig ang kamay ni Lita. Dali-dali niyang itinago ang papel bago pa makita ni Aurelia o Anchali. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang hindi na simpleng takot lamang ang nararamdaman nila.

Durog na durog ang puso niyang tumakbo palabas ng opisina, at muntik pa silang magkabanggaan ni Hazel sa tapat ng elevator lobby. Nung oras na 'yon, hindi pa kasal si Hazel kay Owen at simpleng empleyado pa lang sa kompanya. Tinulungan siya nitong umayos ng tayo, niyakap siya nang mahigpit habang nakikita ang mga luha sa kanyang mga mata, at tinanong siya kung gusto niyang maupo muna sa break room. Hindi siya sumama siyempre, pero nag-abot si Hazel ng isang bar ng tsokolate nang walang sinasabi. Ang nakasulat sa packaging ay "Happy every day."

Shit, what is that yellow thing below? "Ahm, you have to shake it. The honey is in the bottom." Biglang saad naman ni Nate sa akin. Napatingin ako sa kanya. Ganun ba kahalata ang mukha ko para mahalata niya? "Ahh... I forgot, they don't put honey in this in Manhattan." Sagot ko kahit yung totoo eh wala naman talaga akong ideya kung may honey ba ito o wala.